Explain this one, mr Freud

Πολλές σκάλες..Στριφογυριστές σε σκοτεινό διάδρομο, κλασσικό παλιάς πολυκατοικίας. Φτάσαμε στον τελευταίο όροφο, στο σπίτι του Γιάννη Α. . Εκείνος έλειπε.
Το μπάθρουμ ιδιαιτέρως μικροσκοπικό, μακρόστενο που για να τρέξει νερό απ' το τηλέφωνο του ντούζ στο τοίχο, έπρεπε να ανοίξεις τη βρύση του υπόλευκου νιπτήρα και το αντίθετο. Για να χρησιμοποιήσεις τη βρύση του νιπτήρα άνοιγες της ντουζιέρας. Όχι οτι δε μου έβγαζε νόημα, δε μπορώ να πω, αλλά βράχηκε όλη μου πλάτη καθώς το ανακάλυπτα.
Στ' αριστερά μου η πόρτα. Βγήκα. Στο σαλόνι υπήρχε ενα έπιπλο, δε ξέρω πως το λένε, μπουφέ? Ντουλάπα? Κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Ανοιχτό καφέ, ξύλινο με περίτεχνα πόδια. Έβλεπες πως ο καιρός του είχε προσδώσει ενα πιο σκούρο τόνο στις εσοχές. Ήταν όμορφο αν και κίτς. Το χάζευα για κάποιον ανεξήγητο λόγο αφού κανονικά καμία εντύπωση δε μου προκαλούν αυτά.

Δε θυμάμαι πως βρεθήκαμε με τον Γιάννη Κ. στο δωμάτιο. Πάντως οταν μπήκε ο Γιάννης Α. με την Ελένη, μας βρήκαν ο ένας πάνω στον άλλο.. Κι εδώ ακούστηκε απλά ενα.."λολ".
Ντυθήκαμε γρήγορα και σε λιγότερο από μερικά δευτερόλεπτα, στο μπαλκόνι του Γιάννη Α. γινόταν νυχτερινό garden party. Με τσάϊ, με σαντουϊτσάκια αγγουριού και μάφινς βατόμουρου, με όλα τα καλούδια της ετεροχρονισμένα απογευματινής Βρετανικότητας. (ναι, φυσικά και υπάρχει αυτή η λέξη, μόλις της έβγαλα).
Ο Γιάννης Α. και η Ελένη ήταν επίσημα ντυμένοι. Κοστούμι ο ένας, η άλλη ρεντ κάρπετ τουαλέτα κι εγώ γκέτες. Μ' αρέσει να είναι ζεστά τα πόδια μου, τι να πώ?
Η ώρα περνούσε και είχα την ακατανίκητη επιθυμία να ανοίξω το ντουλαπάκι του ξύλινου επίπλου στο σαλόνι και να μπώ μέσα. Περιέργως χωρούσα μια χαρά κι ας ήταν ενα 40x40 κουτί. Μπήκα μέσα, τράβηξα κι έκλεισα το πορτάκι. Ακολούθησα το δρόμο που με οδήγησε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Κατέβηκα στο bar. Αποφάσισα οτι θέλω να πιώ κάτι που να μήν είναι τσάϊ. Δίπλα μου καθόταν η Πένυ. Ρουφούσε απο ένα χρωματιστό καλαμάκι το ποτό της. "Γιατί δε παίρνεις στρώμπερι ντάκιρι? Θα σου βάλουν κι ομπρελίτσα" μου είπε.
Παρήγγειλα λοιπόν ένα. Πίσω μας είχε τηλεόραση, κάποιος έβλεπε αγώνα.
Της εξηγούσα πως βρέθηκα εκεί και μου είπε οτι με περίμενε τόση ώρα.
Σηκώθηκα γρήγορα, της είπα πρέπει να πάω στη παραλία. Βιάζομαι να προλάβω το Φεγγάρι προτού δύσει. Της έδωσα το ποτό μου κι αυτή το δέχτηκε με τεράστιο χαμόγελο.

Είχα τη θάλασσα στ' αριστερά μου και η άμμος είχε απίστευτη αίσθηση στα πόδια μου. Μπροστά μου καντίνες, περισσότερο ξύλινες και μεταλλικές κατασκευές θα έλεγα παρά ολοκληρωμένες καντίνες. Κόσμος πουθενά. Έφτασα σε μια με κόκκινους τοίχους μέσα κι έξω και ριγέ κοκκινοκίτρινη σκεπή. Αντί να πάω γύρω της, αποφάσισα να μπω απ' το παραθυράκι και να βγώ απ΄το παραθυράκι του απέναντι τοίχου. Ήταν ενα τετράγωνο πράγμα, ένα δωμάτιο με μια πόρτα και δυο αντικρυστά παραθυράκια-ορθογώνιες τρύπες κομμένες με κοπίδι. Ήταν ουσιαστικά σαν ενα μεγάλο κουτί με ψεύτικους, σχεδόν χαρτονένιους τοίχους και όταν προσγειώθηκα στο πάτωμα ακούστηκε ενα γκτούπ σαν το γδούπο που κάνουν οι κούφιες σκηνές θεάτρου. Πςς..Καλή φάση!
Κοίταξα γύρω μου για λίγο κι ας βιαζόμουν να φτάσω στον προορισμό μου. Άδειος ο χώρος τελείως εκτός από ενα γλαστράκι δίπλα στο παράθυρο εξόδου. Η πόρτα κλειστή και βαμμένη πράσινη απο μέσα.

Εμφανίστηκε πίσω μου ο ιδιοκτήτης απο το πουθενά και εμφανώς τσαντισμένος που μπήκα έτσι. Μου έβαλε τις φωνές. "Το κουκλοθέατρο,κορίτσι μου, είναι εύθραυστο!" μου είπε," Πώς μπαίνεις μέσα χωρίς να ρωτάς?". Του ζήτησα συγγνώμη και κίνησα να ανοίξω την πόρτα να φύγω. Μου έδειξε το παράθυρο και μου είπε οτι εκεί είναι η έξοδος, στην άλλη πλευρα.. Χαμογέλασε. Σκαρφάλωσα πάλι, στο νοτιοδυτικό παράθυρο και βγήκα. Συνέχισα να τρέχω και να ανεβαίνω πάνω στα κουκλοθέατρα/καντίνες που συναντούσα στο δρόμο μου στην ακτή. Δε ξέρω γιατί απλά δεν τις προσπερνούσα και προτιμούσα να σκαρφαλώνω και να πηδάω συνέχεια. Υποθέτω μου άρεσε να προσγειώνωμαι κάθε φορά στην άμμο. Στη σκεπή μιας απ' αυτές ήταν ένας άνθρωπος και ζωγράφιζε κι αυτός ρίγες με πουμαρό και μουστάρδα.

Ξανασυνάντησα παράθυρο σαν το προηγούμενο κι αποφάσισα να μπώ. Είχε μια ψηλή εξέδρα γύρω γύρω που θα με δυσκόλευε και πουθενά σκάλες να το φτάσω. Κοίταξα τα γυμνά πόδια μου, τα παπούτσια μου ήταν δεμένα απ' τα κορδόνια γύρω απ' τους αστραγαλους μου και κρέμονταν στο πλάϊ, τα'σερνα τόση ώρα. Έσκυψα, τα'δεσα καλύτερα ωστε να μη κάνουν φλαπ-φλούπ σε κάθε μου βήμα και γεμίζουν άμμο αλλά δε τα φόρεσα.
Ξανακοίταξα πάνω στο παραθυράκι. Πήρα δυο ανάσες και πήδηξα να φτάσω την εξέδρα. Μάταιο, ήταν πολύ ψηλά. Και τότε άκουσα νιαουρίσματα. Έσκυψα και είδα στις βάσεις που κρατούσαν την εξέδρα ενα λευκόγκριζο γατάκι, το γατάκι της Μαριλένας βασικά. Στεκόταν μπροστά απο ενα πολύ μικρό πορτάκι ντουλάπας σαν αυτό του επίπλου στο σπίτι του Γιάννη Α. Γύρισα το κλειδάκι που είχε στη κλειδαριά και το άνοιξα. Απο μέσα βγήκαν κι άλλες γάτες. Κι άλλες. Κι άλλες, δεκάδες γάτες η μία πίσω απ' την άλλη μέχρι που άδειασε. Κοίταξα μέσα. Θεοσκότεινο. Μπήκα πάλι μέσα. Ηταν ακόμα πιο μικρό αυτή τη φορά και με δυσκόλευε στο να χωρέσω. Με κάθε κίνηση που έκανα να προχωρήσω και να διπλωθώ, το γόνατό μου πίεζε το σαγόνι μου με αποτέλεσμα να δυσανασχετώ απίστευτα. Πως σκατά θα βγώ απο δω?? Γαμώτο!
Τελικά άνοιξα πάλι το πορτάκι της άλλης πλευρας και γέμισε φώς. Ήμουν πάλι στο ντουλαπάκι του μπουφέ στο σπίτι του Γιάννη Α. Κατάφερα να ξεδιπλώσω μόνο όταν έπεσα έξω. Όλοι ήταν ακόμα στο μπαλκόνι και πίναν τσάϊ, γελούσαν και τρώγαν κέϊκ και μάφινς βατόμουρο. Δε καταλάβαινα τι γίνεται, πως πάλι βρέθηκα εδώ? Άργησα, έχασα το Φεγγάρι?
Όταν τους ρώτησα δεν είχαν ιδέα για ποιό πραγμα μιλούσα. Σίγουρα με δουλεύουν. Σίγουρα το κάνουν επίτηδες που δεν έκατσα στο παρτι. Σίγουρα..τιτιτιτιιιιιτ! τιτιτιτιιιιιιτ!

Γαμώτο, ξυπνητήρι..

Alice's life according to a different Alice

Pick your Artist: Alice in Chains

Are you a male or female: Queen Of The Rodeo
Describe yourself: Social Parasite
How do you feel?: Confusion
Describe where you currently live: Down In A Hole
If you could go anywhere, where would you go?: Sludge Factory
Your favourite form of transportation: Whale & Wasp
Your best friend,-s is/are: Them Bones
You and your best friends are: Frogs
What's the weather like? Sunshine
Favourite time of day: A little Bitter
If your life was a TV show, what would it be called?: Angry Chair
What is life to you: Dirt
Your current relationship: Heaven Beside You
Your fear: We Die Young
What is the best advice you have to give? Get Born Again
Thought for the Day: Would?
How I would like to die: The Killer Is Me
My soul's present condition: Love, Hate, Love
My motto: I Stay Away

Απορίες.

Έχω μια.
Όπως γιατί ο Πειραιάς μυρίζει ποδαρίλα?
όχι λιμανίλα, ούτε σκουπιδίλα. Γνήσια, κακιά, ρούθλες ποδαρίλα.
Προσπαθώ να το εξιχνιάσω 2 μέρες τώρα και δε μπορώ.

Θρί λίτλ μπέρτζ

Δε μου αρέσει στ' αλήθεια η κοκα κόλα.
Παρ' αυτα λύσσαξα σήμερα να πιω και αν δεν έβρισκα μια μέσα στο δεκάλεπτο παράκρουσης κακά πράγματα θα συνέβαιναν.
Το πρωινό το πέρασα στο ΙΚΑ βασικά. Η 6η επίσκεψή μου εκεί,ούτε κι αυτή τη φορά είχε πλάκα, άλλωστε να ψάχνεις τα ένσημά σου σε 3 περιοχές της Αθήνας πόσο διασκεδαστικό μπορεί να είναι?
Την πρώτη φορά άντεξα γιατί ήμουν κλασμένη. Αλλά παρέδωσα απλή αίτηση γεμάτη μουτζούρες και ημερομηνία γέννησης 2009. Έτσι αποφάσισα να μη ξαναπιώ όταν έχω να συμπληρώσω πράγματα σημαντικά και εύκολα να ξεχάσεις όπως το όνομά σου και την ημερομηνία γέννησης σου.
Τη δεύτερη φορά έζησα την καλτίλα της ανοργασμικιάς δημόσιας υπαλλήλου που την ενοχλούν όλα.
Η τρίτη και τέταρτη φορά μου συστήσαν κι άλλους δυσκοίλιους υπάλληλους. Φυσικά όλοι έχουν την απαίτηση να καταλαβαίνεις τι σου ζητάνε(που συνήθως στο ζητάνε είτε με τα μάτια, είτε με άναρθρες κραυγές) όταν σου λένε να φέρεις ένα σδοφιθεριφθ αλλά δε σου λένε από που, ούτε τι είναι κι αν κάνεις το λάθος να τους δείξεις οτι δεν έχεις ιδέα για ποιό πράγμα μιλάνε..ωωωχ..μέγα σφάλμα φίλοι μου, ΠΟΤΕ μη δείξετε οτι δε ξέρετε ακριβώς τι χρειάζεται για μια διαδικασία στο ΙΚΑ, θα σας φάνε ζωντανούς.
Είναι λες και περιμένουν το θύμα τους κι όπως η γάτα με το αρούρι να ξεκινήσουν το παιχνίδι τους. Μέχρι το αρούρι(στη προκειμένη περίπτωση εμείς) ζαλισμένο και φρικαρισμένο να παραδώσει και όπλα και να πεί "ΤΕΛΕΙΩΝΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΒΓΑΛΕ ΜΕ ΑΠ' ΤΗ ΜΙΖΕΡΙΑ ΜΟΥ!! ...α,χρειάζομαι πρώτα μια αίτηση και πρωτόκολλο ε?"
Σκεφτείτε το, πόσο καλά μπορεί να περνάνε αυτοί οι άνθρωποι στις δουλειές αυτές? Δε θα σαλτάρουν? Θα σαλτάρουν. Ε, να μη βρούν οι έρμοι τρόπους να ξεσπάσουν?
Η τελευταία φορά στη Γλυφάδα έληξε κάπως έτσι.. :
Υπάλληλος ξανθιά, γύρω στα 50,στραβομουτσουνιασμένη : "Τα ένσημά σας είναι στο Κορωπί, εκεί να πάτε απο μένα τι θέλετε!"
Εγώ: "Ψάξτε σας παρακαλώ στον υπολογιστή, εγώ σ' αυτό το ΙΚΑ είμαι γραμμένη, αλλά η εδρα της εταιρίας είναι στο Κορωπί"
Υπάλληλος: "πφφφφφφφ!! Και τι σχέση έχει τότε το Κορωπίιιι???"
Εγώ: "Κι εγώ που να ξέρω?? Εσείς με στέλνετε απο δώ κι απο κει! Μάλλον έχει σχέση αλλά ΕΣΥ δεν έχεις χέσει πρόσφατα! Δυσκοίλια βλαμμένη!"..
Κι όλο αυτό απλά για να μου βάλουν μια ρημαδοσφραγίδα στη βεβαίωση εργοδότη με τα ένσημά μου.
Μεγάλο δράμα αυτά τα ένσημα κύριοι. Αφού δεν εδέησαν από την εταιρία να μου τα περάσουν έπρεπε να τους ζητήσΩ να μου τα στείλουν απο την Παιανία με μια βεβαίωση.
Και μου τα στείλαν. Τα μισά. Οταν πήρα λοιπόν το λογιστή τους και τους ρώτησα που είναι τα υπόλοιπα ένσημά μου, οέο? Του 2008 οέο? Έλαβα την απάντηση "α..τα ήθελες?"
ΕΣΥ ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΜΠΑΚΛΑΒΑ? ΝΑ ΜΗ ΤΑ ΘΕΛΩ?

Ο μόνος λόγος που δεν πήγα με γκαζάκια στο χέρι στο εν λόγω σπίρτο ήταν οτι έφευγα την επόμενη μέρα για Ιθάκη (εδώ ακούγεται μουσική κρουαζιερόπλοιου)

Σαν ξαναβγείς στο πηγαιμό για την Ιθάκη..

Ααα ήταν πολύ ωραία. Είχε περισσότερες σφήκες από πέρσι, φάγαμε μια βδομάδα ψάχνοντας υδραυλικό, τρώγαμε κονσέρβες, ξιφία και χταπόδι στη πέτρα, ψαρέψαμε στο λιμάνι 2 χρυσόψαρα κι ένα μαύρο βρακί (το σουτιέν αγνοείται) και τις τρείς πρώτες μέρες τις περάσαμε κλεισμένοι μέσα γιατί καήκαμε στο καράβι και είχαμε γίνει μπορντώ με ξεφλουδισμένες μάπες και 2 κιλά κρέμα στους ώμους ανα τακτά χρονικά διαστήματα.
Εγώ κατάφερα να κάνω και τα πόδια μου ριγέ γιατί αποφάσισα οτι πρέπει επιτέλους το εκρού του νεκρού που έχει εγκατασταθεί πάνω μου για χρώμα να το αντικαταστήσω με ένα, έστω ανθρώπινο δερματί βρε αδερφέ. Κι έτσι έκατσα στο μπαλκόνι κι ακούμπησα τα πόδια στα κάγκελα πίνοντας τον εξτραβαγκάντ φραπέ μου.
20 λεπτά αργότερα κι έχω κόκκινες ρίγες. Μπράβο Άλις.
Ήταν ωραία όμως, ανακάλυψα οτι ο λόκαλ ποιητής είναι και συγγενής μου και τα' σπασα. Πρέπει να θυμηθώ αργότερα να συνθέσω ενα ποίημα.

20, σχεδόν, μέρες πέρασαν στο Θιάκι και μετά πίσω. Με 31 λεπτά στο πορτοφόλι.
Καιιιιι συνέχεια με ΙΚΑ και ΟΑΕΔ.
Τζίζους..

Νομίζω (μη το ματιάσω παναγίτσα μου αν υπάρχεις) οτι σήμερα ο Γολγοθάς των ενσήμων έληξε αφού πήγα Κορωπί και Παιανία και αύριο ΟΑΕΔ.
Μη γυρίσει κανας εξυπνάκιας να μου πεί "μπράβο, ψήνεσαι" γιατί θα τον καρφώσω στο λαιμό με μπετόβεργα! Προτιμώ να πάω να ζήσω σαν ερημίτης, κάπου στο Θιάκι που έχει κι ολάκερο νετ καφέ με 2 ολόκληρους υπολογιστές μέσα, παρά να χρειαστεί να ξαναέρθω αντιμέτωπη με ο,τι έχει να κάνει με δημόσιες υπηρεσίες και τράπεζες.
ούγκ.



Τώρα θέλω πάλι κοκα κόλα

Ευχαριστώ, Κορνήλιε..

'Αμα δε το πείς, λέει, μέχρι το μεσημέρι δεν βγαίνει.

Είδα πραγματικά μαλακισμένο όνειρο και μου γάμησε όλη την ημέρα
καθώς το ακόμα πιο μαλακισμένο συναίσθημα που ένιωθα σε αυτό είπε να μου κάνει παρέα
και αφού ξύπνησα.
Αυτό σημαίνει δυο πράγματα.
Ή που πρέπει να μη δίνω βάση κι ας μου λέει κάτι οτι πρέπει να το κάνω γιατι το σύμπαν μου γαμιέται ασυστόλως και μου λέει told ya! κάθε φορά αγνοώ αυτό το πραματάκι που λέγεται ένστικτο.
Ή που πρέπει να μη ξανακοιμηθώ.

Ωραία

The Smiley Face Theory

"Μια φορά κι ενα καιρό ήταν ένας μονόκερος.
Τον λέγανε μονόκερο επειδή.. ήταν μονόκερος! Είχε ενα φίλο που τον λέγανε μονόκερο επειδή κι αυτός ήταν μονόκερος.
Μια φορά λοιπόν πήγανε στο Zara για να ψωνίσουνε ρούχα αλλά το Zara ήταν κλειστό κι έτσι πήγανε στην Ακρόπολη.
Στην Ακρόπολη συνάντησαν τη Στρουμφίτα που είχε πάει εκδρομή με το σχολείο.
Τη Στρουμφίτα γιατί ήταν στρούμφ και είχε και ενα ήτα.
Μετά πήραν τηλέφωνο τη Μουλάν αλλά είχε κανονίσει να πάει σε ενα πόλεμο στη Κίνα.
Οπότε στείλαν μήνυμα στη Ντόρι αλλά το ξέχασε. Και ούτως ή άλλως έψαχνε το Τζώρτζη που είχε πάει σε ένα πάρτυ που ήταν να κάνει η Ελένη αλλά επειδή πέρασε η ώρα, το ξέχασε.
Μετά το θυμήθηκε.

Τέλος"

Είπα σήμερα να αρχίσω επιτέλους να αδειάζω το δωμάτιό μου μπας και γίνει βιώσιμο και ανακάλυψα μεταξύ άλλων κι ενα διπλωμένο χαρτί στη βιβλιοθήκη που είχα κρατήσει από την εποχή του Νώε, τότε που ήμουν babysitter. Στο χαρτί, μια ζωγραφιά με μαρκαδόρους και το στόρι που διαβάσατε όπως ακριβώς μου την υπαγόρευσε η τότε 5χρονη Ελένη, ένα θεόγλυκο ξανθόπραμα που θές να ζουλήξεις μέχρι να κάνει "σκουίκ". Μια φορά είχε έρθει με μια ζωγραφιά που μόλις είχε κάνει, με δυο λουλούδια. Το ένα σκούρο μπλέ και μωβ και το άλλο φωτείνό και χρωματιστό. Εκείνη τη μέρα(εκείνη τη περίοδο μάλλον) είχα τις μαύρες μου. Ήρθε λοιπόν η μικρή και με στόμφο μου ανακοίνωσε "Το μπλέ λουλούδι είσαι εσύ όπως είσαι τώρα. Το άλλο είναι εσύ όπως θέλω να ξαναγίνεις".
Τι γαμάτο παιδάκι.

Μ' αρέσουν πολύ τελικά οι μονόκεροι. Με κάνουν να χαμογελάω ηλίθια. Όπως τώρα.

Merda

Έχω βαρεθεί
αυτές τις αναθεματισμένες ζαλάδες(πότε σκέτες πότε παρέα με αναγούλα) που τις τελευταίες 2 βδομάδες σχεδόν, έχουν κατασκηνώσει σε μένα.
Δεν είμαι έγκυος, δεν είμαι έγκυος, δεν είμαι έγκυος.
Είναι ψυχολογικό, το λέει και το NLP που υποστηρίζει οτι οτιδήποτε σωματικό προέρχεται απο κάτι ψυχολογικό. Ναι, εξηγήστε το αυτό στη μήτρα μου.
Είναι ψυχολογικό γιατί είμαι με τα νεύρα κουρέλι απ'τη δουλεία και τον εξαναγκασμό σε παραίτηση που πήγαν να μου κάνουν με αποτέλεσμα να με μεταθέτουν στην άλλη πλευρά του κόσμου(η Παιανία ΕΙΝΑΙ η άλλη πλευρά του κόσμου γιατί δεν ξέρω τα γαμημένα λεωφορεία εντάξει?) για να μου σπάσουν τα νεύρα αλλά αυτό είναι άλλο θέμα και θέλει αποκλειστικότητα σε πόστ.
Είναι ψυχολογικό γιατί δεν μου μυρίζουν σαλιγκάρια στ΄άγρια μεσάνυχτα, μόνο μια φορά που πήγα πρωί να πάρω καφέ με τον Κώστα μου μύρισε παστουρμάς και μια άλλη φορά που μου μύριζε καρπούζι και πανικοβλήθηκα μέχρι να συνειδητοποιήσω οτι τρώω τσίχλα καρπούζι κι ότι είμαι ηλίθια. Μπορεί τσίχλα παστουρμά να μην έφαγα ποτέ αλλα και γι' αυτό θα υπάρχει λογική εξήγηση.
Είναι ψυχολογικό γιατί είχες περίοδο. Ηλίθια.

Κάθομαι και χαζεύω την οθόνη του υπολογιστή.
Όχι οτι κοιτάω κάτι συγκεκριμένο, περισσότερο στοχάζομαι τον κέρσορα. Έτσι χωρίς λόγο.
Κάνω βαθυστόχαστες σκέψεις όπως "αν είχε συναισθήματα η οθόνη μου, θα ένιωθε άβολα που συνέχεια την κοιτάω?" (μη γελάτε φίλοι μου, ξέρω ανθρώπους που τους ενοχλεί να τους κοιτάς.Όχι επίμονα, γενικά) ή "αν φύτευα κι άλλη βερικοκιά, πόσο καιρό θα έπαιρνε να μεγαλώσει να έχω βερίκοκα από 2 δέντρα και πόσο καιρό θα επιβίωνα αν έτρωγα μόνο βερίκοκα?" Τα βερίκοκα μ' αρέσουν γιατί έχουν ένα μόνο κουκούτσι κι αυτό βολικό. Το ίδιο και τα νεκταρίνια.
ΝΕΚΤΑΡΙΝΙΑ ΜΑΛΑΚΑ! που θα βρώ νεκταρίνια βραδιάτικα?

Γαμώτο. Έχω και να ξυπνήσω το πρωί να πάω στην Επιθεώρηση Εργασίας να μου πούν οτι πρέπει ν'αποδείξω οτι δεν είμαι ελέφαντας για να βρώ το δίκιο μου που έμπλεξα με την πιο μαλακισμένη προϊστάμενη που θα μπορούσε το σύμπαν να μου προσφέρει.
Και μετά πρέπει να οσμιστώ τρόπο να πάω κάάάπου στην Παιανία, κάάάπου στη λεωφόρο Λαυρίου να βρώ το γαμημένο πετσίτι που βρίσκεται εκεί γιατί από αύριο(θεωρητικά από σήμερα) εκεί δουλεύω.
Η μετάθεση που λέγαμε.
Γαμώτο. Τσακωνόμουν, με τον ευγενικό τρόπο που με διέπει, 2μιση ώρες σήμερα με τους βλάκες στη Βούλα αλλά το χατήρι του να χάσω την ψυχραιμία μου, ν'αρχίσω να βγάζω άναρθρες κραυγές νομίζοντας πως τους βρίζω και να παραιτηθώ δεν τους το έκανα και γι' αυτό νιώθω πολύ υπερήφανη για τον εαυτό μου.
..Δεν είναι και εύκολο πράγμα να προσπαθείς να συνεννοηθείς με ανθρώπους που έχουν την κριτικη ικανοτητα σωληνα αποχετευσης..

Λεπτομέρειες επί του θέματος όταν με το καλό τους ξεφορτωθώ γιατί όσο με τρώνε τα δάχτυλα κι ο εγωισμός μου να τις πληκτρολογήσω εδώ και τώρα να μου φύγει το ρημάδι, άλλο τόσο υπενθυμίζομαι οτι η ελευθερία της έκφρασης τελικά δεν είναι ακριβώς "ελευθερία" αν η γνώμη και οι απόψεις σου δεν κολακεύουν τον υπέρμετρο εγωισμό διαφόρων παραγόντων κακώς εχοντων εξουσία.
Δεν πιστεύω οτι θα δικαιωθώ στο τέλος οπότε μάλλον απλά θα θυμηθώ τον προπάππου μου που ήταν φίλος του Καπόνε και θα τους αφήσω κεφάλια βοοειδών στα μαξιλάρια μαζί με απειλητικά ραβασάκια οτι το αγελαδοπνέυμα θα τους στοιχειώνει μέχρι να βάζουν κάθε μέρα,ανα 2 ώρες και οικειοθελώς τα κεφάλια τους στη λεκάνη της τουαλέτας και τραγουδώντας "είσαι χωμένος στα σκατά" να τραβήξουν το καζανάκι. Ή επειδή είμαι ζωόφιλη στα όρια της βλακείας και δε το'χω, απλά θα πώ του Μήτσου να πάει τελικά και να τους κάνει τα παπάρια ομελέτα με τη σφεντόνα του. Πολύ τον αγαπάω αυτόν το Μήτσο τελικά. Μου το υποσχέθηκε.

Στοπ.

Και γαμώτο. Γιατί πήγε ήδη 1.59.
Και γιατί έφαγα 4 βερίκοκα αλλά ήθελα νεκταρίνι.
Και γιατί μόλις μου υπενθύμισα πως πρέπει να πάω αύριο στη Παιανία και δεν ξέρω πως, ούτε και θέλω.
Και γιατί ο κόσμος τελικά είναι σκατά. Οι άνθρωποι είναι σκατά και αηδιαστικοί.
Αηδιαστικά όλα.
Τα χρήματα και ο εγωισμός και οι δυσκοίλιοι άνθρωποι, και οι Gathering οταν συνδιάζονται με αναγούλα και ζαλάδες.
Αηδία.Ολα μια τεράστια σιχαμάρα. Παω να ξεράσω.
Και το αίσθημα ανημπόριας ειναι σ κ α τ ά. Σκατά. Και τα σκατά ειναι και αυτά σκατά.

Κάθε πρωί που ξυπνάω στην αγκαλιά του, αισθάνομαι τυχερή.
Απλά το ξέρω.

Τρίγωνα Κάλαντα

Μεγάλη Παρασκευή. Πόσο μεγάλη δηλαδίς?
Είμαστε Χριστιανοί και δε βάλαμε μουσική σήμερα στο μαγαζί. Αλλά δεν είμαστε αρκετά Χριστιανοί κι έτσι ανοίξαμε
κανονικά, απο τις 8 το πρωί, γιορτάζοντας το οτι κι ο Χριστούλης ήταν Εβραίος, εμείς γιατί όχι?
Είμαστε Χριστιανοί, κι έτσι τις Αγιες τούτες μέρες πουλάμε τα κέρατά μας, σπρώχνουμε τα κουνέλια σαν πουτάνες, "δώρο για τα παιδιά σας, τι πιο τέλειο για το Πάσχα?" αλλά όχι αρκετά Χριστιανοί για να ιδρώσει τ' αυτάκι μας γνωρίζοντας πως
τα περισσότερα θα καταλήξουν στο δρόμο να χοροπηδάνε ευτυχισμένα λίγο πριν τα τσιμπίσει η γατούλα ή το φορτηγό στη Βουλιαγμένης.
Είμαστε Χριστιανοί εμείς. Μας δώσαν και ένα σοκολατένιο αυγό μαζί με ενα τσουρέκι στη δουλειά μιάς και είναι Πάσχα και γιορτάζουμε το οτι μας τα κάνουν τσουρέκια ένιγουεϊ..
Πότε έφτασε το Πάσχα παιδιά και δε το πήρα πρέφα??Πήγα να το νιώσω όταν μου έδωσαν φιλοδώρημα για το Πάσχα, στο ταμείο 20 ευρώ να τα μοιραστώ με τους άλλους δυο πωλητές αλλα το τσίμπησε ο καινούργιος υπεύθυνος, για τον "κουμπαρά του
μαγαζιού" και μείναμε μαλάκες ομαδικώς.

Είμαστε Χριστιανοί κι έτσι η γυφτιά ας ξεχειλήσει ως τα πέρατα της Γής καθώς εκκλησιαζόμαστε για τις αγνές ψυχές μας.
Α, ρε Χριστούλη δε σου τα' παν, τσάμπα ο κόπος σου ρε.

Η ηθικότητα είναι συνώνυμο του μαλάκα και του χαζού και η ανηθικότητα επιβραβεύεται. Γιατί είσαι έξυπνος. Εσύ έξυπνος κι εγώ βλάσφημη σατανίστρια που δε νηστεύω κι έφαγα τυρόπιτα σήμερα.
Εσύ έξυπνος που πούστικα φέρεσαι και την βγάζεις καθαρή κι εγώ μαλάκας και χαζή που αρνούμαι να το κάνω και δέχομαι τις μαλακίες σου και δε σε προσβάλλω, μη και σε
πληγώσουμε και μετά έχουμε τύψεις..

Μεγάλη Παρασκευή λοιπόν σήμερα και μόλις έφαγα ένα κομμάτι τσουρέκι για βραδυνό αντί να προσεύχομαι για την σωτηρία της ψυχής μου προτού αύριο φερθώ πάλι σκάρτα και με την "Αγάπη" που αρμόζει στον κάθε καλό Χριστιανό.
Το σπίτι μου δε μυρίζει κουλουράκια φέτος, ούτε υπάρχουν παντού κόκκινα αυγά, μόνο ένα κόκκινο κεφάλι, το δικό μου.

Πριν λίγο έβαψα τα μαλλιά μου και περιμένω με τη σακούλα στο κεφάλι σαν λάχανο να δώ τ' αποτελέσματα.

Υποθέτω έχω εγγυημένη την είσοδό μου στη Κόλαση λοιπόν, εγώ, η βλάσφημη ασεβής.
Δε γαμιέται? Πάσχα ήταν πέρασε πρίν καταλάβω οτι ήρθε οπότε θα πώ οτι δεν ήξερα..



Μεγάλο Σάββατο. Πιο μεγάλο κι απ' τη Παρασκευή. Τα μαλλιά μου τελικά βγήκαν -αναμενόμενα- αστεία.
Εδώ και κανα πεντάλεπτο κρέμεται ενα σβησμένο τσιγάρο απ' τα χείλη μου. Βαριέμαι να βρω αναπτήρα και τα σπίρτα μου έχουν δημιουργήσει ένα βουναλάκι αριστούργημα στο τασάκι. Τέλος κι αυτά..
Λίγες ώρες πριν την 2009η Ανάσταση του Κυρίου ημών και το σπίτι μυρίζει μαγειρίτσα της μάνας μου.
Δε ξέρω αν σιχαίνομαι η αν το λιγουρεύομαι, μυρίζει κρρρέας. Μμμμμ... Το στομάχι μου διαμαρτύρεται οτι το ταϊζω τυρόπιτες και τζάνκ συνέχεια. Ψεύτης! Του' δωσα και παγωτό σήμερα.
Ούτε σήμερα νήστεψες, πώς περίμενες να νιώσεις Πάσχα και τσάμικο? Πείτε μου απλά ποιόν πρέπει να πληρώσω να τελειώνουμε ρε..Στο μαγαζί σήμερα είχαμε (έβαλα) μουσική.
Σου λέει καλύτερα μουσική παρά να συνεχίσει να τραγουδάει "κι εγώ σ'αγαπώωω γαμώώ το Χριστό μουουυυ.." κι έτσι κέρδισα. :)

Φεύγοντας στο σχόλασμα όλοι να μου ευχηθούν με μια ζεστή χειραψία "Καλή Ανάσταση βρέ!" κι δε μπορούσα παρά ν' απορώ αν νόμιζαν θ΄αναστηθώ εγώ ή κάτι και απαντούσα απλά ευχαριστώ επίσης και στα δικά σας.
Προτού βιαστεί κανείς και με πεί μουρτζούφλω, ενημερώνω οτι το να δουλεύεις σα χαμάλης αυτές τις μέρες και να βλέπεις στον έξω κόσμο (όπου έξω κόσμος, απ' την έξοδο του μαγαζιού και πέρα) παιδάκια με σοκολατένια αυγά παραμάσχαλα και σαγιονάρα επειδή κάνει ζέστη, μια δόση μιζέριας στη προκαλεί.
Άγιες μέρες και δεν εξομολογήθηκες, θα μου πείς, γι' αυτό και έχει εγκατασταθεί η στραβομουτσουνιά πάνω σου, βλάσφημη πωλήτρια πφφφ... κι εγώ σ' αγαπώ γαμώ το Χριστό.

Ζηλέυω
Πάω να ετοιμαστώ για το σπίτι του μπρό μου, εκεί θα ενταφιαστώ απόψε.. Στην εκκλησία αρνούμαι να πάω και η μάνα μου για 5η στη σειρά χρονιά δεν εννοεί να καταλάβει οτι απλά δεν-θα-πάω. Στην ερώτησή της "γιατί" φέτος της είπα οτι αφού δε μου πήρε κανείς λαμπάδα με παιχνίδι, δεν υπάρχει λόγος και να πάω. Κάτι μουρμούρισε σε "μεγας είσαι Κυριε.." αλλά τα υπόλοιπα δε τα άκουσα.

Επίσης φοβάμαι τα πυροτεχνήματα.. Μάλλον οχι τα πυροτεχνήματα ως πυροτεχνήματα αλλά τα 12χρονα που έχουν εξοπλιστεί μ' αυτά. Δεν είναι αστείο παιδιά, σοβαρά ρε.. Κι αμα είναι να το σκάσεις στον ουρανό θα κωλοχαρώ λέμε και θα κάνω "αααα ωραίοοοο" αλλά το να το σκάς δίπλα μου είναι άλλη ιστορία. Και δε μπορώ και να σε κηνυγήσω να σε δείρω, πανάθεμά σε.

Επίσης δε χωνεύω τις "θρήσκες" που έχουν πάει φορώντας 6 γαλόνια άρωμα με το μίνι και τις τακούνες και στραβοκοιτάνε τα ταπεινά μου φλάτ. Ε φάκ γιού. Εγώ έχω πιο ωραία λαμπάδα.
Κι αμα μου τη στραβοκοιτάξεις κι αυτή θα στη χώσω στο εμποτισμένο με λάκ μαλλί σου και θα κάνεις μπούμ κι εσύ με τα πυροτεχνήματα. Βόδι.

Πάω λοιπόν να ντυθώ. Και να κλείσω σκυλιά γατιά μέσα. Κάθε Πάσχα που μένουν έξω τα βρίσκω ημιλιπόθυμα απ' τη τρομάρα. Κρίμα είναι... Άγιες μέρες..

Ο Νόμος του "Bate Gatech"

Με λένε Alice και φρίττω.
Κάπου μέσα στο σπίτι τριγυρνάνε άνθρωποι που μένουν εδώ και ξέρω κι άνθρωποι που ούτε μένουν εδώ αλλά ούτε και τους ξέρω όπως και γατάκια που είναι δικά μου κι άλλα που ακόμα να καταλάβω απο πού μπαίνουν.
Κάποτε αναρωτιόμουν κι από που μπαίνουν και οι άνθρωποι που δε ξέρω και περνάνε απο μπροστά μου και μου λένε "γειάαα" και μετά φεύγουν χαρωποί κι ανέμελοι κι εγώ με την απορία τίνος είσ' εσύ?.. Α?!
Τώρα που έμαθα οι άνθρωποι οτι μπαίνουν από το κάποτε δωμάτιό μου που πια δεν είναι, έχω γάτες ν' ασχολούμαι..

Να πώ την αλήθεια, το σπίτι αυτό είναι πιο χίπικο απ' ότι φαίνεται. Δε το λές ακριβώς κοινόβιο μιας και δε πληροί τις προϋποθέσεις του "κοινόβιου" αλλά της θεωρίας του μπάτε γάτες. Και το Μπάτε Γάτες (πιο επιστημονικά και σωστά "Bate Gatech") είναι σοβαρό θέμα ρε, μη το γελάμε..
Ο νόμος του είναι απλός, κυρίες και κύριοι και εφιστώ την προσοχή σας σε αυτό καθώς η κατανόησή του είναι ζωτικής σημασίας για την μετέπειτα
ψυχική ηρεμία. (Την ποιά?)

-Τα πράγματά τους πράγματά τους και τα πράγματά σας πράγματά τους. Το επόμενο βήμα είναι η κατανόηση οτι τα πράγματά "τους" μπορούν να τα κάνουν ο,τι θέλουν.

Η εσωτερική ηρεμία δε, επιτυγχάνεται με το να ψάχνεις μιάμιση ώρα το μπλόκ ζωγραφικής σου να εκφραστείς ο άνθρωπος και όταν επιτέλους το βρίσκεις στο πιο άσχετο σημείο του σπιτιού, να ανακαλύπτεις οτι έκανε θητεία ως σουβέρ κι ότι σε όσες σελίδες δέν έχουν σκιστεί υπάρχουν στάμπες καφέ και παρ' αυτά να παραμείνεις ήρεμος.
Άλλωστε ο καφές αφήνει μια ενδιαφέρουσα νότα.. υποθέτω.

Παίρνεις βαθιές ανάσες. Επί ματαίω θα κάνεις διαλογισμό, δε βοηθάει. Θα έχεις νεύρα, τέλος. Οπότε αποδέξου το αλλιώς το Bate Gatech θα είναι μια φιλοσοφική έννοια της οποίας την απολυτότητα δε θα κατανοήσεις ποτέ. Μη με παρεξηγήσετε, δεν είμαι ακριβώς μισάνθρωπη και τα παιχνίδια μου πάντα τα μοιραζόμουν με τα άλλα παιδάκια (οκέι, εκτός από το πολυμίξερ της μπάρμπι αλλά αυτό γιατί μύριζε τσιχλόφουσκα και την έβρισκα μυρίζοντάς το. Το να το χάσω θα ήτο πλήγμα για το παιδικό μου high), σπάνια θα με άκουγες να έλεγα κάτι δικό μουυυυυ αλλά να, το δωμάτιό μου, είναι δικό ΜΟΥ. ΜΟΥ ρε. Και δεν είχα καμία διάθεση να το μοιραστώ με το ζόρι. Όυτε με ανθρώπους, ούτε με ζώα, ούτε με το πνεύμα του Αη Βασίλη χωρίς τη συγκατάθεσή μου. Μεγάλο πράγμα η συγκατάθεση, σύντεκνοι.. Πολύ μεγάλο πράγμα.
Αλλά δε γαμιέται, ο χρόνος που περνάω στον προσωπικό μου χώρο είναι αναπόφευκτα ανύπαρκτος.
Αν τον είχα-τον προσωπικό χώρο που λέμε- θα πέρναγα περισσότερο χρόνο ενταφιασμένη σ' αυτόν.
Ο προσωπικός μου χώρος αυτή τη στιγμή περιορίζεται στο 1x1 γύρω απ' τον υπολογιστή μου που μετακόμισε κι αυτός στο σαλόνι μαζί με τη μισή μου ντουλάπα και τη περιουσία μου η οποία αυτή τη στιγμή απαρτίζεται σε ενα ασετόν και κανα - δυο μανό, στυλό και την κάμερά μου.

Μινιμαλίστρια? Όχι. Απλώς τα υπόλοιπα πράγματα βρίσκονται θαμμένα κάτω απο τόνους άλλων πραγμάτων που οι "άλλοι" έκαναν ριαρέϊντζ εν τη απουσία μου (και παρά τη συγκατ... σταματώ με τη συγκατάθεση, ως λέξη μου φαίνεται πλέον ειρωνική) και που ούτε ξέρω που βρίσκονται αλλά και να ήξερα θα μου έπαιρνε απρόξιματλι 2,43 ώρες να ξεθάψω.

26 χρονών γαϊδάρα και δεν έχεις μετακόμισει ακόμα? Έχω και γι' αυτό την απάντηση. Παίρνω 650 το μήνα. Εσείς? :)

Μένω, που λέτε, με τη μανούλα μου, τον ανηψιό μου και τις παρέες του, τις γάτες(μου και της απο πάνω) τα σκυλιά μου και με κάτι φυτά. Αυτοί είμαστε. Μια χαρωπή παρέα ηλιθίων που ποτέ δε καταφέραμε να συννενοηθούμε ούτε σαν οικογένεια αλλά ούτε και σαν άνθρωποι ιν τζένεραλ. Ούτε οι πρώτοι είμαστε αλλά ούτε και οι τελευταίοι.. ε?

Ντισφάνκτιοναλ? Γιού χάβ νόου αϊντία...

The Moonspell effect

Αμάαααν ρε 'συ Μήτσο..φφφ...
Τελικά ήταν στο Fuzz, γι' αυτό και το Gagarin φαινόταν έτσι άδειο και κοιμισμένο επι της Λιοσίων.
Ο θεούλης κι εγώ ξεκινήσαμε λοιπόν για Fuzz, Moonspell απόψε με το μαγικό χαρτάκι-εισιτήριο στη κωλότσεπη.
Γι' απόψε θα μας λέγαν Θανάση και Κατερίνα, αυτά τα ονόματα ήταν στη λίστα της βραδιάς για μας.
Βασικά και Σταμάτη να με λέγαν δε θα με πείραζε, απλά θα ντυνόμουν άντρας γιατί ΑΥΤΟ το live, παιδάκια, δε το έχανα με τίποτα.

Κάμποσα χρόνια ago, τότε που οι κάμποι σφύζαν από ζωή και η αθωότητα ξεχείλιζε απ' τα ροζ converse μου(το έχεσα λές?)
όταν πρωτάκουσα σ' ενα Dark Compilation το "Full Moon Madness" μ' έπιασε ο διάολος απ' τα μαλλιά. Μετά ήρθε το "Vampiria" στ' αυτάκια μου και όσο να' ναι μια μουνόπλακα την έπαθα.. Σε σημείο του να έχει γίνει η πιο σιχαμένη περίοδος της ζωής της μάνας μου που, μαζί μου αναγκαστικά, άκουγε το εν λόγω κομμάτι 7-8 κι 9 φορές την ημέρα. Δε την αδικώ που με μίσησε και της δίνω εύσημα που δε με πλάκωσε στο ξύλο με τον πλάστη τέτοιο μπρέϊνγουος που έτρωγε με την τρeλλή που έμπλεξε.

Η πρώτη φορά που είδα τους Moonspell ήταν πέρσι το καλοκαίρι στο Rock 'em all. Για την ακρίβεια ήταν σαν να τρώς παγωτό στο Βόρειο Πόλο, μηδέν απόλαυση. Άσε που το ν' ακους τυπάδες να γκαρίζουν για πανσελήνους και παγωμένα τοπία μεσ' στο λιοπύρι και τη λιακάδα είναι και λίγο σουρεαλιστικό αν όχι γραφικό και μια στάλα ηλίθιος τη νιώθεις..

Το Fuzz φίσκα. Σταδιάλα, πάλι θα δω live απο το φουαγιέ? Το ίδιο φιάσκο είχα φάει και όταν πρωτοείδα Opeth και δεν είχε πλάκα.. Για καλή, πολύ καλή μου τύχη καταφέραμε να βρούμε κομβικό σημείο να σταθούμε, σκαλάκι ώστε να βλέπουμε γαμώ αλλά όχι μέσα στο pitt, γλυτώνωντας τη μασχαλίλα και το ακούσιο μπουνίδι του μπερδεμένου δεκαεπτάχρονου με το eyeliner και τη μπλούζα Maiden.
Ομολογουμένως ήταν ένα από τα καλύτερα live που έχω πάει, δε βρίσκω κάτι που να με χάλασε (χοχοχο δύσκολο αυτό για μένα) πέραν του οτι έμεινε η κάμερά μου 2 φορές στο τόπο κι έχασα σημαντικά data για το "αρχείο" μου αλλά δε γαμιέται..?
Άκουσα από "Opium", "Scorpion Flower", "Luna" μέχρι και *drumroll* Vampiria (ναι, κατάφερα να μη κατουρηθώ παρόλο που εκστασιασμένη ένιωσα σαν να με είχαν ποτίσει με Νοβοκαϊνη). Ήταν λες κι έχανα την παρθενιά μου ξανά απ' την αρχή, χωρίς το feeling του "είσαι σίγουρος οτι αυτό πάει ΕΚΕΙ?".




Χωρίς υπερβολές τώρα, μετά το "Black Sabbath", το "For the Great Blue Cold now Reigns" των The Ocean και το "End of All Times"των Primordial, live, το "Vampiria" με κατέστησε ολοκληρωμένο άνθρωπο με τάσεις οργασμών ανα 3μιση δευτερόλευτα στο άκουσμά τους.
Οκεϊ, θα είμαι ειλικρινής, είναι πολλά περισσότερα τα κομμάτια με τα οποία παθαίνω βραχυκύκλωμα αλλά γιου γκετ δι αϊντία.. Είμαι και συναισθηματική με τη μουσική, βλέπεις..τρομάρα μου. Να δούμε τι έχει να γίνει αααν ποτέ μου δω και τους Vampiria (με ακολουθεί ο τίτλος, δε φταίω εγώ)..

Άκουσα και "Full Moon Madness" και αδερφάκια μου, ωωω τι χαρά, ήταν way better από τη προηγούμενη φορά!..

Α! Ξέχασα ν' αναφέρω την κοπελιά που έκανε vocals.. Το όνομα της οποίας μου διαφεύγει μιας και ποτέ δε καταφέραμε να το ακούσουμε καθαρά και είναι κρίμα.

Η κοπελιά αυτή σίγουρα είναι πλέον η νούμερο ένα μισητή γκόμενα στους γκόθικ κύκλους, όπως πολύ εύστοχα έθεσε ο Μήτσος-Θανάσης,ο οποίος έφτιαξε τη βραδιά όταν εμφάνισε το μαγικό μπουκαλάκι νερό που θα έδινα και τη μάνα μου για ν' αποκτήσω, στο τέλος του live. Περιέργως ούτε στάλα οινόπνευμα κι υποψιάστηκα οτι χαλάσαμε. Ούτε βρώμικο μετά, μόνο το κλασσικό κατούρημα της ευτυχίας πριν απ' τη μεγάλη έξοδο.
Ταξάκι με τα τελευταία μου 10 ευρώ και βούρ για σπίτι, δουλειά το πρώι.
Μέγιστη σαπίλα τώρα που τα λέμε, όχι μόνο το ότι δουλεύω το πρωί αλλά και η εξάντηληση που νιώθω αυτούς τους τελευταίους μήνες εξ αιτίας της δουλειάς. Εχασα τόσα nights out και τόσα live που συφιλιάζω με τον εαυτό μου.
Να ξεκαθαρίσω τα πράγματα, ποτέ δε φοβήθηκα ούτε βαριούμουν τη δουλειά, με τη προϋπόθεση οτι δε μου γαμούσαν το σύμπαν μου, τα ωράριά μου, τη ψυχολογία μου και κατ' επέκτασιν και τη προσωπική μου ζωή.. Τώρα μου γαμάνε όλα τα παραπάνω για 650 ευρώ. Θα μου πείς να πάω να βρώ άλλη δουλειά.. Κι εγώ το ίδιο θα μου πώ. Ας αρχίσω να ψάχνω μιας και οι φρούδες ελπίδες μου για καλυτέρευση συνθηκών γελάνε στα μούτρα μου..
Έχω και καιρό να μπινελικώσω κόσμο οπότε φαντάζεσαι τι έχει συσσωρευτεί στο μικροσκοπικό μου κεφαλάκι..
Η συναναστροφή με σκουπίδια σε κάνει μια από τα ίδια, I say, κι ο μπούλης μιλάει πάλι για περικοπές προσωπικού, είμαστε λέει πολλοί-τη στιγμοί που εκλιπαρούμε να προσλάβει κι άλλους μπάς και γυρίσουμε σπίτι μια μέρα δίχως να έχουμε το ύφος του λοβοτομημένου Nicholson στη Φωλιά του Κούκου απ΄τη κούραση.. Πλάκα πλάκα έκανα την υπέρτατη συνειδητοποίηση μόλις τώρα: Όποιος έχει δεί αυτή τη ταινία, έχει αυτομάτως καταλάβει και το πως είναι τα πράγματα στο υποκατάστημα της μαγείας. Στη θέση της καριόλας της νοσοκόμας, βάλτε τη προϊσταμένη μου. Ο ίδιος σουρεαλισμός, η ίδια σαπίλα, η ίδια ακριβώς παράνοια και αίσθημα αδικίας επικρατούν. Α, βάλτε και τους παράφρωνες και ηλίθιους με τη βλακεία των οποίων αναγκάζομαι να έρχομαι αντιμέτωπη κάθε μέρα και χαμογελώντας σαν λουλούδι του Μαγιού στο τέλος να τους λέω "ευχαριστούμε, στο καλό, στο καααλό να πάτε".
Βρε δε πάτε στο διάολο σύσσωμοι λέω 'γω?

Αλλά δε σας έχω ανάγκη ρε... Vampiiiiriaaaa.... αχαχαχαχααααα...........τραάάλαλααα....ζτουπ.

Working Class Hero

As soon as your born they make you feel small,
By giving you no time instead of it all,
Till the pain is so big you feel nothing at all,
A working class hero is something to be,

They hurt you at home and they hit you at school,
They hate you if you're clever and they despise a fool,
Till you're so fucking crazy you can't follow their rules,
A working class hero is something to be,

When they've tortured and scared you for twenty odd years,
Then they expect you to pick a career,
When you can't really function you're so full of fear,
A working class hero is something to be,

Keep you doped with religion and sex and TV,
And you think you're so clever and classless and free,
But you're still fucking peasants as far as I can see,
A working class hero is something to be,
.
There's room at the top they are telling you still,
But first you must learn how to smile as you kill,
If you want to be like the folks on the hill,
A working class hero is something to be.
A working class hero is something to be.
If you want to be a hero well just follow me,
If you want to be a hero well just follow me.

Έχεις Γάλα?

Τις προάλλες καθόμασταν με τον άντρα και μια φίλη του στο σπίτι του και συζήτηση πάνω στη συζήτηση, foon πάνω στο foon, κάναμε μια μίνι λίστα με τα 10 πράγματα που πρέπει να κάνει μια γυναίκα πρίν πεθάνει για να είναι και να θεωρείται "ολοκληρωμένη" γυναίκα.
Θα μου πείτε.. Τι είν' ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του? (δε ξέρω βέβαια γιατί,μιας και την παροιμία αυτή ποτέ δε τη κατάλαβα)
Η αλήθεια είναι πως κατ' εμε δεν υπάρχουν λίστες και do's and dont's πέραν αυτών που μας επιβάλλει κατά κάποιο τρόπο το περιβάλλον και τα μυαλά αυτών που ήρθαν πρίν απο μας.
Δερ φορ, ο "ολοκληρωμένος" άνθρωπος είναι πραγματικά κάτι το σχετικό. Ρωτήστε τον Αϊνστάϊν, αυτός τάλεγε καλά αν και λίγο μπερδεμένα για τη σχετικότητα.
Εμείς, απο την άλλη, παιδάκια λίγο βλαμμένα, λίγο πειραγμένα απ' τις ταινίες που είδαμε το προηγούμενο βράδυ και την επίδραση της τετραϋδροκανναβινόλης να χορεύει τσάμικο πάνω στο σκεπτικό μας, παίξαμε γύρω απο το θέμα κι εγώ με περισσή αγένεια είπα να μπλογκάρω γι' αυτό
(αν ο Αϊνσταϊν είχε μπλόγκ, θα έγραφε για συνταγές στρούντελ με μήλο?)

Σας έλεγα λοιπόν για τη λίστα των δέκα βημάτων προς την ολοκλήρωση μιας γυναίκας (μην ακούω ειρωνίες, ο τίτλος εκτός από βαθυστόχαστος είναι και φιλοσοφικά προσεγμένος οκέϊ?)

1.Μια γυναίκα πρέπει, λοιπόν, να έχει μείνει μόνη της.
Και δεν εννοούμε με συγκάτοικο, εννοούμε ολομόναχη σε σπίτι που νοικιάζει μόνη της.
Να είχει μείνει στο έλεος των λογαριασμών, των φυλλαδίων ντελίβερι και καθαριστικών με δράση λεμονιού. (το τελικό οικονομικο/ψυχολογικό κλατάρισμα είναι προαιρετικό)

2.Πρέπει να έχει πάει σε δυνατή συναυλία (όχι, oi Κοργιαλάς-Ευριδίκη δεν θεωρούνται "δυνατή συναυλία") και να έχει πιθηκίσει.
Και να της άρεσε.
Να έχει νιώσει τη μουσική στο πετσί της σε σημείο που να μη συγκρατεί τα άκρα της τα οποία επιδίδονται σε moshing με ή χωρίς την άδειά της.
Να γυρίσει σπίτι της και να πονάει ο αυχένας απ' το πάνω-κάτω και ο λαιμός απ' το ξελαρρύγγιασμα. Να έχει μετρήσει μελανιές με βλέμμα ενθουσιασμού και να τα κοιτάει όπως οι βετεράνοι πολέμου τα σημάδια τους. Με σεβασμό και αξιοπρέπεια.

3.Πρέπει να έχει ασχοληθεί κάποια στιγμή στη ζωή της με ξύδια. Όπου ξύδια μπορεί να μπεί η λέξη ντρόγκι ή κάτι παρόμοιας υπόστασης.
Κι εδω, όχι, το να είσαι τζάνκι ή αλκοολική δε σε καθιστά ολοκληρωμένη γυναίκα, σε καθιστά απλώς ηλίθια.

4.Πρέπει να έχει πάει τουλάχιστον μια φορά σε strip club. Δεν εννοώ να έχει χορέψει με το pole φορώντας δωδεκάποντα, αλλά να έχει καθίσει να παρακολουθήσει το προσφερόμενο θέαμα χωρίς να έχει κοκκινήσει από παρθενομυξιάρικη ντροπή ή γυναικουλίστικη αηδία και κριτικό μάτι. Μπόνους αν δε στραβώσει με τα μάτια του άντρα της που έχουν πεταχτεί από τις κόγχες τους. Έξτρα μπόνους αν δε πεί η έστω σκεφτεί "πφφφ ψεύτικα είναι τα βυζιά της, τα αληθινά C's υπακούν στο νόμο της βαρύτητας". Χεστήκαμε. Κουνιούνται? Κοίτα τα.

5.Πρέπει να έχει πάρει μέρος σε αγώνα αυτοκινήτου drift.
Για τις λάτρεις του είδους είναι must αδρεναλίνης. Για μένα είναι σαν να μου λες να σου μεταφράσω κινέζικη λογοτεχνία.

6.Πρέπει να έχει πάει ενα ταξίδι κάπου μόνη της, με ή χωρίς προορισμό. Το εξάωρο στον καρβουνιάρη προς Θεσσαλονίκη δε πιάνεται.
Εννοούμε αληθινό ταξίδι και με διάρκεια. Μπόνους το να μη γυρίσει βιασμένη και με λεφτά ακόμα στο πορτοφόλι της.

7.Πρέπει να έχει πάει σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες χωρίς να τα χάσει η να φρικάρει. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο οι γυναίκες απλά δε το' χουν.
Μη με βάλεις να κάνω πάλι μόνη μου δουλειές με τράπεζα, ΙΚΑ, εφορίες.. Το πιθανότερο είναι να με πιάσει κλαυσίγελος.

8.Πρέπει να έχει μπορέσει να θεραπεύσει τουλάχιστον ενα πράγμα. Δεν εννοώ την ακμή της, εννοώ κάποιο άλλο πλάσμα.
Φυτό, ζωάκι ή άλλον άνθρωπο.

9.Να έχει κάνει παιδί. Οκ, αυτό είναι λίγο αμφιλεγόμενο ζήτημα και επιλογή της κάθε γυναίκας. Εμείς όμως το βάλαμε στη λίστα μας γιατί μας κάνει κούκου.
Αν μη τι άλλο οι ευθύνες που επακολουθούν σε κάνουν full υπεύθυνο και το ψυχολογικό μπόνους δε συγκρίνεται με τίποτα.

10. Αυτό επίτηδες το άφησα κενό για να το συμπληρώσει όποιος έχει κάποιο "πρέπει" να προσθέσει στη λίστα (ψέμματα λέω, απλώς ξεχάσαμε το No. 10)

Αμήν

..will not be sentenced until the trial is over..will not be sentenced until the trial is over..

"Hinshelwood will not be sentenced until the trial is over."
Αυτό επαναλαμβάνεται στο κεφάλι μου.



Καααιιιιι τώρα ένα σύντομο διαφημιστικό διάλειμμα από τα τεκτενόμενα των ημερών και τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον "φερόμενο ως κατηγορούμενο" (εμείς δε λέμε "μπάτσο-δολοφόνο", οοοχι) και πάμε στα πιο γλυκά και πιό όμορφα της ζωής μας.
Τη δολοφονία της φίλης μας, Ελένης Πάχου.
Από δολοφονία σε δολοφονία πάω και δε μου αρέσει η επανάληψη, θέλω ποικιλία αλλά δε μου κάθεται η πουτάνα..

Χθές λοιπόν έγινε το δικαστήριο για τη δολοφονία της Ελένης.
Η καθαρίστρια που τη βρήκε νεκρή ήταν κι ο άνθρωπος(*drumroll....*ο ποιός?) που τη σκότωσε.
Παραδέχτηκε οτι ήταν φόνος εκ προμελέτης. Για την ακρίβεια αγόρασε μαχαίρι για το λόγο αυτό, τσέκαρε το πρόγραμμα για να σιγουρευτεί οτι το μαγαζί θα έκλεινε η Ελένη και τα υπόλοιπα τα ξέρουμε (τα μισά δηλαδή..)

"Hinselwood yesterday admitted repeatedly striking miss Pachou on the head and body with a knife and similar instrument, robbing her of a set of keys and opening the safe to steal 1.320 pounds."

Κι εδώ έρχομαι εγώ με την ταπεινή μου νοημοσύνη και ερωτώ.. ΓΙΑΤΙ ΜΩΡΗ ΣΚΡΟΦΑ?
Σε σώσαν οι χίλιες λίρες?? Η θα σώσουν τώρα το παιδάκι σου, έχεις και 11χρονο παιδί γαμώ τη ψυχή σου..
Μεγάλο ΓΙΑΤΙ, μάγκες, πολύ μεγάλο.
Γιατί σκοτώσατε αυτούς που αγαπούσα και γιατί συνεχίζετε όμορφα τη ζωή σας?

Συγγνώμη Ελένη, she will not be sentenced until the trial is over.
Συγγνώμη Δημήτρη, οι φορτηγατζήδες που και που πατάνε κόσμο, μη το παίρνεις προσωπικά
Συγγνώμη Νίκο, και οι Πακιστανοί με ΙΧ που και που πατάνε κόσμο ΚΑΙ ΤΗ ΓΛΥΤΩΝΟΥΝ
Συγγνώμη μπαμπά, και οι Έλληνες έχουν ΙΧ. ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΤΗ ΓΛΥΤΩΝΟΥΝ

Συγγνώμη γαμώ το διάολό μου μέσα που σιχαίνομαι την ανθρωπότητα ως το μεδούλι.
Ποιά αγάπη, ποιά πίστη, ποιά ανθρωπότητα και ποιά δικαιοσύνη?
Πνίγομαι ρε
Ενα μεγάλο, ολοστρόγγυλο μηδέν από μας για σας με αγάπη

Υ.Γ. ..Κοίτα κοριτσάρα, vigil προς τιμήν σου στο Εδιμβούργο.. ;)
Κοίτα πόσοι άγνωστοι υπάρχουν εκεί, για σένα.
Αν μη τι άλλο, στην Ελλάδα θα τους λέγαμε προβοκάτορες του κράτους και αναρχικούς

Μακντόναλ'

Σήμερα που λέτε,
12 Δεκέμβρη (αχου, πλησιάζουν Χριστούγενναααα! Γιούπι!) έτυχε να κατέβω στη πλατεία Γλυφάδας και μπροστά μου αντίκρισα ένα θέαμα που με έκανε να βουρκώσω από ηδονή.
Τα McDonalds.. (μη βιαστεί κανείς να σχολιάσει).
Το "μακντόναλ" όπως τα λέει και η μάνα μου, καμμένο. Με τα τελευταία των ημερών δε θα περίμενε κανείς να γίνουν φασαρίες και εκτός κέντρου αλλά νιάου νιάου, τι σου είναι ένα τσαντισμένο παιδί?
Πάααανε λοιπόν και τα μακ Γλυφάδας. Αυτό σημαίνει δηλαδή οτι τώρα τα μαλακισμένα θα συχνάζουν ΜΟΝΟ Starbucks? ...Φιάσκο.
Δεν ξέρω αν πρέπει να χαρώ που αντiκρυσα αυτό το μπουρδέλο καμμένο ή να λυπηθώ για το άτοπον του θέματος. Εννοείται δε θα παπαρολογήσω λέγοντας οτι τα "κωλοπαιδα καίνε ξένες περιουσίες, τα χούλιγκανς!" γιατί τα "κωλόπαιδα" αυτά χτίσαν τα μακ και πάρτε το χαμπάρι, σας σέρβιραν αρουραίους πλαστικοποιημένους για ντίνερ οπότε βγάλτε το σκασμό.
Αλλά μα την αλήθεια και πείτε με χαζή, αλλά γιατί βρε χρυσά μου(δεν είπα "χρυσαυγίτικά" μου!!) δε κάνετε το κόπο να περάσετε από Σταδίου 33 που είναι το γραφείο το Κούγια να πείτε εκεί την καλημέρα σας? Πάντα με φρίκαρε αυτός, δεν είναι μόνο το οτι είναι λαμπερός μαλάκας.. και παραδεχτείτε το, θυμίζει τον Αντίχριστο. Δε ξέρω γιατί. Κάτι στο ύφος του φταίει. Μπρρ..
Μπαίνετε που μπαίνετε σε έξοδα για βενζίνες και φυτίλια..

Δεν έχω παράπονο όμως, το Α.Τ Βούλας και Ελληνικού μια χαρά το επισκέφτηκαν και γι' αυτό νιώθω όχι και τόσο περήφανη για την καναπεϊκή μου διαμαρτυρία.
Κι εγώ ρε, κι εγώ θέλω που τους έχω κι άχτι -άσε μη με πούνε κι ΄εμένα τρομοκράτη και τις φάω πάλι χωρίς να φταίω.
Λέϊτλι πολύς κόσμος τις τρώει χωρίς να φταίει και μου χαλάει την όμορφη εικόνα της χιλιογαμημένης κοινωνίας και της τόσο ευαίσθητης προς τον πολίτη, Δημοκρατικής εξουσίας.
Μη ξανακούσω λοιπόν οτι τα πιτσιρίκια κάνουν καταλήψεις επειδή η τυρόπιτα στο κυλικείο είναι στρογγυλή γιατί θα βγάλω πλοκάμια και θα σας πετάξω στον αέρα να σκάσετε κάτω κάνοντας σπλάτς! Γιατί αυτή τη φορά τα πιτσιρίκια σας/μας αποστόμωσαν όλους. Όταν οι "μεγάλοι" κομματολογούν και γκρινιάζουν, τα σκασμένα τρώνε ξύλο και φωνάζουν στο Σύνταγμα. Τα λίγο μεγαλύτερα σκασμένα στο Πολυτεχνείο. (Δεν είναι της μοίρας του τελικά αυτού του Πολυτεχνείου). Όταν το "ψωμί-παιδεία-ελευθερία" αντικαταστάθηκε με το "ψωμί-παιδεία-και μπούτια γυναικεία" κάπου χάθηκε η μπάλα. Όταν τα μεγάλα κεφάλια αντί να αγχωθούν λιγουλάκι,τόσο δα, βρίσκονται στις Βρυξέλλες και σαβουριάζουν, μη γκρινιάζετε που το μόνο που ακούσατε απ' αυτούς ήταν ο απόηχος του ρεψίματος. Και φάγαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Μόνο που εμείς δε τρώμε σολωμό. Τρώμε ξύλο.Η τρώμε λογοκρισία. Η στην καλύτερη καμιά ξέμπαρκη μαλακία του "βρε κωλόοοπαιδα!? Η Αστυνομία είναι φρουροί, τι δουλειά έχετε στα Εξάρχεια?"

Όπου σκατά θέλω θα πάω. Επειδή εσύ ζεις στον όμορφο μικρόκοσμό σου και κατά τη γνώμη σου το κέντρο είναι άντρο αναρχοναρκωμανοχουλιγκανόπαιδων που δεν έχουν δουλέψει ούτε μια μέρα απ' τη ζωή τους, δε σημαίνει οτι έτσι είναι. Δε σημαίνει οτι πάνε γυρεύοντας για φασαρίες. Ηλίθιες Γλυφαδιώτισσες με τα τσιουάουα/τσαντάκια ανα χειρός.
Σήμερα τα άκουσα στη δουλειά και μου γύρισε το μάτι. Αλλά κρατήθηκα και δεν απάντησα γιατί με έβλεπα να τρέχω πανικόβλητη και την υπεύθυνη βάρδιας με την ταμειακή καρφωμένη στο κεφάλι. Και δε το'χω αδέρφια μου να πάρω τέτοιο κρίμα στο λαιμό μου, νέο παιδί είμαι κι εγώ και στη φυλακή δεν έχουν νετ.
Αλλά να, με ενοχλεί λίγο που έχεις αυτή την εντύπωση,με τσαντίζει που την εκφέρεις έτσι και βρίζοντας κρίνεις.
Εγω, ξέρεις, αγαπάω την πλατεία Εξαρχείων για την μουσική της, τα προσαννάματά της (ΕΝΝΟΟΥΣΑ ΤΣΙΠΟΥΡΑ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ, ΑΛΗΘΕΙΑ ΛΕΩ) και την ελευθερία του να μή κυκλοφορείς με Prada αν δε γουστάρεις.Εντάξει?
Εγώ, δουλεύω σαν σκυλί για τα 700γαμωευρώ που παίρνω και ξέρεις κάτι? Με ενοχλεί η φάτσα σου αλλά η συμπεριφορά μου είναι κοσμιοτάτη, μη με προσβάλλεις έτσι.
Επίσης αν θες να πείς κάποιον υποδεέστερο, πές το σωστά. Δεν ειναι "υποδιαίστερος".
Εσύ που είσαι της καλής κοινωνίας θα έπρεπε να ξέρεις κι ελληνικά.
(ι ωρθογραφεία μου γαμάη σοίμερα)

Κάτι άλλο ξεκίνησα όμως να λέω..Α,ναι! Για τα McDonalds.
Έχει προσέξει κανείς τον Ronald, το αγαλμα κλόουν που έχουν και κάθεται παγωμένος, σε lifesize διαστάσεις σε ένα παγκάκι για να κάτσεις δίπλα του? Ποτέ δε κατάλαβα γιατί ακριβώς. Αυτό το ΠΡΑΓΜΑ είναι creepy και νομίζεις οτι σε κοιτάει συνέχεια.
Υπάρχει κάτι το πολύ αρρωστημένο στο να στήσεις έναν πλαστικό κλόουν που χαμογελάει σε παγκάκι στο μπαλκονάκι του εστιατορίου. Το είχαν κάνει οι Αμερικάνοι-αυτοί είναι ούτως ή άλλως λαλημένοι οπότε δε πιάνονται- για να κάθονται τα παιδιά τους να βγαίνουν φωτογραφίες(μήπως γι' αυτό είναι λαλημένοι?..Διερωτώμαι τώρα εγώ..)
Αλλά βρε ζώον, το να το στήσεις στο θεόστενο μπαλκονάκι του δεύτερου ορόφου σε τι ακριβώς χρησιμέυει?? Οκέί τζίνιους, θα περάσω το φανάρι και θα πάω απέναντι να ανέβω στη ταράτσα του εμπορικού μια στιγμή να βγάλω τη γαμημένη φωτογραφία με το τρομοκρατημένο παιδάκι δίπλα στο πράμα και μετά θα επιστρέψω να συνεχίσω το φαϊ μου.

Δε σας καταλαβαίνω ρε

Πάαααει λοιπόν το μακντοναλ' .. Κι ο Ronald το κλόουν κάθεται ακόμα στο παγκάκι ολομόναχος κι αγναντεύει τη Γλυφάδα.
Όλος ο δεύτερος όροφος έγινε κάμπριο αλλά ο πούστης που με στοιχειώνει τόσα χρόνια δε κάηκε.





Είναι σαν τον Κούγια κι αυτός. Πάντα θα αναρωτιέμαι γιατί με φρικάρει. Ο οποίος, δε ξέρω αν το ακούσατε, έκανε φοβερές κι έυστοχες δηλώσεις του τύπου "ήταν θέλημα Θεού ο θάνατος του 15χρονου Αλέξανδρου". Ναι, ακριβώς αυτό ήταν, δεν ήταν το οτι ο σκατόμπατσος πελάτης σου είναι ενα ναζιστικό μουνόπανο που ΔΕΝ είχε δικαίωμα οπλοχρησίας, ΔΕΝ πυροβόλησε στον αέρα και ΔΕΝ εξοστρακίστηκε η σφαίρα που ΔΕΝ πυροβολήθηκε στον αέρα.



Κι εμείς ΔΕΝ στερούμαστε νοημοσύνης.

Οκέϊ?

Μιλάω, μιλάω και το μόνο που ακούω γι'απάντηση είναι απόηχους ρεψίματος.
Ίσως τελικά να είμαι κι εγώ τρομοκράτης :)
Καλά Χριστούγεννα.



Είμαστε τρομοκράτες όλοι-όλοι,
Είμαστε τρομοκράτες με πρώτο το Μανώλη.
Που δεν πήγε στο στρατό
Φοβότανε τον πόλεμο δεν ήθελε τα όπλα
Ποιος είναι ο τρομοκράτης, ποιος;
Ο χαχόλης ο Μανώλης ο φαιδροπαιδαράς
Γιατί ποτέ δε δέχτηκε να γίνει
Βρωμοποδαράς.

Είμαστε τρομοκράτες, είμαστε τρομοκράτες
Κι οι πρόγονοί μου εργάτες τρομοκράτες ήταν κι αυτοί,
Με την τρομοκρατία πεθαίνει η εξουσία
Δεν θέλουμε εκκλησία, αστυνομία, στρατό και βουλή.

Είναι το κράτος ο τρομοκράτης;
Όχι το κράτος είναι η τάξις
Είναι ο εργάτης ο τρομοκράτης;
Όχι, ο εργάτης είναι το πτώμα, και
Είναι στο κόμμα, κοιμάται ακόμα!!!
Μα είναι το κόμμα ίσον το πτώμα;
Όχι το κόμμα είναι ένα.

Κουκουκουκουέ το πτώμα σου λαέ
Κουκουκουκουέ το πτώμα σου λαέ
Για να έχεις σύνταξη καλή, συστοιχία
Και κατάταξη, ταξινομημένο και αριθμημένο
Κουρδιστό ραμολιμέντο. Να μην είσαι
Τρομοκράτης, αρνησίθρησκος, χωριάτης,
Ανυπόταχτος, τεμπέλης, άπατρις, κοπανατζής.
Για να είσαι δημοκράτης, χάφτης και
Σοσιαληστής (το "λη" παρακαλώ με ήτα) καντηλανάφτης.

Είμαστε τρομοκράτες, είμαστε τρομοκράτες
Κι οι πρόγονοί μου εργάτες τρομοκράτες ήταν κι αυτοί,
Με την τρομοκρατία πεθαίνει η εξουσία
Δεν θέλουμε εκκλησία, αστυνομία, στρατό και βουλή.

Είναι οι μπάτσοι οι τρομοκράτες;
Όχι, οι μπάτσοι είναι φρουροί.
Είναι το τάγμα ο τρομοκράτης;
Όχι, το τάγμα είναι πατρίς.
(Ζήτω η πατρίς)
(Ζήτω η πατρίς)
(Ζήτω)
(Ζήτω ρε)
(Ζήτω...)
(Ε, σας πάνε στο στρατό να σας βάλουν να γαμάτε τα τσουβάλια)
(να σας πω εγώ μαλάκα αν δεν το πείτε)
(Ζήτω ρε)
(Ζήτω η πατρίς)
Είναι η δουλειά μας τρομοκρατία;
Όχι, δουλεία ίσον τιμή.
Είναι οι παπάδες οι τρομοκράτες;
Όχι, θρησκεία είναι τα θεία
Μήπως οι νόμοι τρομοκρατούν;
Όχι, οι νόμοι νομοθετούν
Τρομοκρατία ίσον βουλή;
Μα όχι, βουλή μας είναι η ψήφος
Κι ο ψηφοφόρος θανατηφόρος!!!
Το είπε κι ο πρώτος μουγγός μασκοφόρος αυτό.

Είμαστε τρομοκράτες, είμαστε τρομοκράτες
Κι οι μασκοφόροι εργάτες τρομοκράτες ήταν κι αυτοί,
Με την τρομοκρατία πεθαίνει η εξουσία
Δεν θέλουμε εκκλησία, αστυνομία, στρατό και βουλή.

Τρομοκρατία ίσον Δαφνί;
Όχι, βαρά και ψυχοσορροπεί
Κι αφού μας μοντάρει! Ξανά στη γραμμή
Μα τότε σχολείο σημαίνει και τρόμος!!!
Όχι. Διδάσκεστε πίστιν στους νόμους
Τρομοκρατούνε οι δικασταί;
Μα, δικασταί μας είναι η έδρα.
Μα, μήπως τέλοσπάντων η έδρα ισοπεδώνει;
Όχι. Η έδρα μας σουλουπώνει, μας καλιγώνει,
Μας το βιδώνει γερά το τιμόνι στα μπισινά!!

Εν-δύο-τρία-εμπρός με χαρά.
Κράτος, σχολεία, θρησκεία, στρατός
Νομοθετούνε για μας ευτυχία
Τα συνδικάτα το κόμμα φραγμός
Κάντε εμετό και νιώστε αηδία.

Για να μπορέσει επιτέλους (γαμώ το κέρατό μου) να σηκώσει
Το κεφάλι ο τρομοκράτης που είναι μέσα μας
(και κοιμάτε ο καργιόλης).

Είμαστε τρομοκράτες όλοι-όλοι,
Είμαστε τρομοκράτες με πρώτο το Μανώλη.

Ποιος είναι ο τρομοκράτης, ποιος;

Ο χαχόλης ο Μανώλης ο φαιδροπαιδαράς
Γιατί ποτέ δεν δέχτηκε να γίνει
Βρωμοποδαράς...

Σκελετοί

Πιο μικρή με ταλάνιζε η σκέψη του "αλλάζουμε άραγε ποτέ?"
Αν αλλάζουμε, αλλάζει και η αγάπη, τα συναισθήματα, τα πάντα που νιώθαμε, που νιώσαμε ποτέ για κάποιον?
Κι αν αυτή η αγάπη αλλάζει τότε τι γίνεται, που πάει?
Πάει στα σκουπίδια περιμένοντας να ανακυκλωθεί, να γίνει κάτι άλλο απ' αυτό που ήταν ή απλά παύει να υπάρχει, ετσι απλά?
Λες και δεν υπήρξε ποτέ.
Μα οι άνθρωποι για τους οποίους νιώσαμε κάτι δε παύουν να υπάρχουν, παραμένουν ζωντανότατοι(τουλάχιστον εξωτερικά) οπότε τι νιώθουμε?
Γιατί δεν πιστεύω οτι ΔΕΝ νιώθουμε τίποτα, οτι υπάρχει στη θέση του συναισθήματος απλά ενα κενό. Μεταμορφώνεται σε κάτι άλλο. Αλλά κάτι υπάρχει.

Μετρώ εικονικές υπάρξεις, αλλιώς δε μπορώ να τις εκφράσω, εκείνες που χθές μου ήταν κάτι.
Σήμερα παραμένουν "κάτι", αλλά λιγοστό.
Αλλιώτικο.

Γιατί αντικαταστάθηκαν? Γιατί αντικαταστάθηκα εγώ?
Ποιός ξέρει..
Το θέμα είναι οτι ολα αυτά παίρνουν, σύμφωνα με το νόμο τη δίκαιης ανταλλαγής, κι ενα κομμάτι μου.
Κάτι μικρό απο την αρχική μου μορφή. Το τι το κάνουν είναι δικό τους θέμα.
Κι έτσι κι εγώ αλλάζω μορφή,όπως ο πηλός, η ενα παζλ, βάλτε ο, τι σκατά θέλετε.
Είμαι αλλιώτικη απο χθές. Χθές εμπιστευόμουν με την ευκολία δίχρονου. Σήμερα θα σε περάσω απο εκατομμύρια κύμματα. Και δεν είναι αναγκαστικά οτι κάτι σε σένα μου βρωμάει.. Πρέπει να με προφυλάξω γιατί κανένας άλλος δε θα το κάνει.

Πολλοί δε γουστάρουν αυτή μου την ιδιότητα και λακίζουν, φοβούμενοι ίσως οτι χάνουν το χρόνο τους ή μη αντέχοντας το τεστάρισμα τσαντίζονται, μπερδεύονται γιατί δεν ανοίγομαι τόσο εύκολα και όσο γρήγορα θα ήθελαν.
Το τεστάρισμα είναι απλά ο χρόνος. Γιατί δε θέλω πάλι να σκέφτομαι τι απέγινε το οποιοδήποτε συναίσθημα για τον εκάστοτε άνθρωπο, ότι κι αν μου είναι αυτός. Με πονάει.
Γιατί δεν θέλω σήμερα να σε αγαπάω κι αύριο να σε λένε Απογοήτευση.
Έτσι λοιπόν επιλέγω να πατάω αργά, σταθερά να μη φύγουν τα πετραδάκια κάτω απ' τα πόδια μου και βρεθώ να κουτρουβαλάω σαν κούτσουρο.
Την πρώτη φορά είχε πλάκα, την δεύτερη όχι.Ούτε την τρίτη. Ούτε την τέταρτη.
Υψώθηκαν φράκτες. Τους θέλω εκεί, ξέρεις..
Να κρατάει τα σκατά έξω και να μπορούν να μπούν μόνο εκείνοι οι λιγοστοί.
Είναι βλάκείες αυτά που λένε οτι αν υπάρχει τοίχος, κανείς δε μπαίνει.
Μωρέ μπαίνουν.. Και μπαίνουν πριν καλά καλά το καταλάβεις γιατί πολύ απλά είχαν το τσαγανό.

Στη πορεία συναντώ ανθρώπους, πολλούς είναι η αλήθεια μιας κι έχω το "κακό" του να είμαι το παιδάκι που με όλους μιλάει και για όλους έχει αν όχι ενα γλυφιτζούρι, τουλάχιστον ενα χαμόγελο.
Εκείνοι βιώνουν μόνο την επιφάνειά μου. Απ' αυτούς, λίγοι θα με κρατήσουν σε ένταση, στο να θέλω να τους πω και μια κουβέντα παραπανω. Κι ακόμα λιγότεροι θα μου τσιγκλίσουν πραγματικά το μυαλό και θα κάνουν trigger μια ουσιαστική αρχή για μένα κι αυτούς.
Χρειάζομαι την ουσία όπως χρειάζομαι τον αέρα.

Έχω πολλούς σκελετούς στη ντουλάπα μου κι όλοι μα όοολοι, με αγαπούσαν και τους αγαπούσα. Σήμερα αναρωτιέμαι τι απέγινε και γιατί δε το είδα να' ρχεται εγκαίρως.
Προτού γίνουν σκελετοί.
Άψυχοι.
Αίτια κι αφορμές για τις φρίκες μου.
Δέχομαι πως όσο αισιόδοξη και φαινομενικα καλούλι είμαι, άλλο τόσο έιμαι καχύποπτη.
Σε σημείο του να νιώθω καμιά φορά πως είμαι ο πιο κενός άνθρωπος που υπάρχει..






WISH

You love to know
that this feels hollow
Under your skin
we dive and follow

I've been loved
directly to the skull
pointed gun
is the love

Innocent
and I feel the stain
everybody knows
you're in a frame

I've slept
did we
did we do it
did we?

Up to today
I could always remember
contemplating love,I'm padded me
I'm padded you, did we?

Self inflicted wound,
wouldn't keep you to myself
I know you gotta be
free to kill yourself

Cross my heart and hope to fry
lick your tongue, what's your wish?
Twist your head and suck you dry
Serve it up, what's your wish?

-May 2007

Ξαφνικά συνειδητοποίησα

πως θέλω να πάω για μπάνιο.
Ω, ναι για μπάνιο. Στη θάλασσα.



Περίεργο.

Θυμάμαι,
είχα μια βδομάδα που μετακομίσαν οι δικοί μου Ελλάδα. Αύγουστος '90.
Ένα μεσημέρι, είδα ένα θεόκοντο κοριτσάκι με μαλλιά μέχρι τον ώμο να σέρνει μια σακούλα γεμάτη παιχνίδια στο δρόμο, έξω απ' το σπίτι μου. Γύρισε, με κοίταξε, μου χαμογέλασε και μου είπε με μια φυσικότητα "θες να γίνουμε φίλες"? Θυμάμαι οτι τα ελληνικά μου ήταν από άθλια εως μηδαμινά και απλά μουρμούρισα "μαμαααα....".

Η Ελένη έμενε 3 σπίτια πιο πέρα. Έγινε η πρώτη και καλύτερή μου φίλη έκτοτε.
Εγώ 8, εκείνη μερικούς μήνες μικρότερη. Θα συναντιόμασταν κάθε μέρα πρίν το σχολείο, στο διάλειμμα θα μοιραζόμασταν το σακουλάκι με τα κρακεράκια απ' το κυλικείο, τα χρωματιστά μολύβια μας κι εκείνα τ' αρωματικά χαρτιά και φακέλους αλληλογραφίας.
Τ'απογέυματα μετά το σχολείο θα βρισκόμασταν πάντα για ν'ανέβουμε στο λόφο μας να παίξουμε "καστράκι" ή θα τρέχαμε σ'εξορμήσεις στη κοντινότερη οικοδομή που θ' ανακαλύπταμε για..εξερεύνηση. Άλλες φορές θα κάναμε διαγωνισμούς για το ποιός θα κατάφερνε να περπατήσει ξυπόλητος μέχρι τη στροφή ξυπόλιτες στον -τότε- χαλικόστρωτο δρόμο.
Τα καλοκαίρια όταν γύρναγε απ' τη κατασκήνωση θα περνούσαν πάλι τάπογεύματά μας είτε τρώγωντας παγωτό ξυπόλητες με τα σορτσάκια στη γειτονιά, είτε στο δωμάτιό μου με τα πλέον κοινά μας παιχνίδια μιλώντας για τον Άγγελο που τον είχαμε "αγαπήσει" και οι δυό αλλά ο βρωμιάρης δε μας έδινε σημασία.

Στο Γυμνάσιο δεν αλλάξαν και πολλά, μόνο που ήμασταν μαζί στη τάξη και στο θρανίο.
Καμιά φορά θα ερχόταν με κάτι καινούργιο σπίτι μου, όπως μερικά υφάσματα,βελόνες και κλωστές και θα μου έλεγε "σήμερα έμαθα να ράβω! Έλα να σου δείξω κι εσένα".. Άλλη φορά θα φτιάχναμε βραχιολάκια φιλίας με κλωστές, ή θα έβαφε η μία το πρόσωπο της άλλης με νερομπογιές και θα φρικάραμε όταν μετά από ώρες μας έπιανε απίστευτη φαγουρα και δε τολμούσαμε να πούμε στις μανάδες μας γιατι..

Το "έρχομαι να παίξουμε" αντικαταστάθηκε με το "έρχομαι για καφέ".
Καφέ και κρυφό τσιγάρο στην οικοδομή στη γειτονιά που ονομάσαμε Ρουλόσπιτο επειδή πηγαίναμε εκει βόλτα τη σκύλα μου.
Μαζί κάναμε και το πρώτο μου joint, το πρώτο μεθύσι, τα πάρτυ γεννεθλίων.
Φάγαμε ενα ολόκληρο απόγευμα κάνοντας δοκιμές για το πώς θα κάναμε τις υπογραφές μας -αναπόφευκτα μέχρι και σήμερα είναι σχεδόν ολόϊδιες.
Με έιχε πείσει να κόψω τα μαλλιά μου πολύ κοντά για να τα κάνουμε βίδες. Μια φορά που επιχείρησα να τα ξανθύνω μόνη μου, καταστρέφοντάς τα παντελώς, εκείνη ερχόταν σπίτι μου την ώρα που έβγαινα να τη συναντήσω στο δικό της. Με είδε απο μακριά, έβαλε τα γέλια και με έδειχνε με το δάχτυλο για να μου πεί μετά οτι δεν είναι τόσο τραγικά, ας τα βάψουμε παρέα.
Μεγαλώναμε μαζί και η Ελένη ήταν η αδερφή που ποτέ δεν είχα.
Πάντα παρούσα στη ζωή μου κι εγώ πάντα παρούσα στη δική της.
Πολλές φορές καθόμασταν για ώρες χωρίς ν' ανταλλάξουμε κουβέντα κι απλά που και που σκάγαμε στα γέλια, νιώθωντας οτι κάναμε μια απ' τις καλύτερες σιωπηλές συζητήσεις της ζωής μας!
Δε χρειαζόταν να μιλήσουμε, απλά να είμαστε στον ίδιο χώρο. Μαζί.
Εγώ θα έπαιζα πιάνο κι εκείνη στο ρόλο της τραγουδίστριας θα έπαιρνε πόζες και θα καθόταν πάνω στο πιάνο μου και θα τραγουδούσε παράφωνα το όποιο καινούργιο κομμάτι της μάθαινα..
Είχαμε λιώσει τα Ξύλινα Σπαθιά και το "Σιωπή".
Ήμουν απ' τα ντροπαλά κορίτσια στο σχολείο. Η Ελένη το άκρως αντίθετο. Εκείνη μου έμαθε να ζώ κι εγώ της έμαθα άλλα πράγματα.. Εκείνη τα ξέρει.

Πρέπει να έχω τσακωθεί με πολύ κόσμο για κείνη. Είτε με τους δικούς μου που δε τη πολυχώνευαν γιατί δεν ήταν ποτέ ήσυχη και πάντα μαζί καταφέρναμε to get in trouble, είτε με παιδιά εντός κι εκτός σχολείου, είτε με δασκάλους..
Και με την ίδια είχαμε τσακωθεί τόσες πολλές φορές που ούτε καν θυμάμαι.
Μερικές φορές για σοβαρά πράγματα, άλλες για τα πιο ασήμαντα.
Μετά το Λύκειο οι δρόμοι μας χώρισαν. Άλλες παρέες, άλλα μυαλά, άλλα ενδιαφέροντα, άλλη αντιμετώπιση της φιλίας μας υποθέτω.. Δε τσακωθήκαμε. Θυμάμαι έπαιζα πιάνο όταν μπήκε από τη πόρτα της κουζίνας φωνάζοντας με αστείο τρόπο τ' όνομά μου. Εκείνη την ημέρα της είπα να ξεκόψουμε γιατί είχε χάσει τη μπάλα και φερόταν εδω και μερικά χρόνια πολύ λάθος σε μένα.
Το τι είχε γίνει, τώρα πλέον είναι ασήμαντο.
Μου είπε οτι το ήξερε, οτι είχα δίκιο, μου ζήτησε συγγνώμη και μου είπε οτι μ'αγαπάει.
Από τότε δεν έχει περάσει μέρα που να μη τη σκέφτομαι έστω για λίγο.

Όταν αρρώστησε η μητέρα της, ήταν εποχή που δε κάναμε πια παρέα. Στο μυαλό μου την είχα σε stand by. Οτι όταν περάσει ο καιρός θα ξανακάναμε παρέα όπως και πρίν, ότι θα γερνάγαμε μαζί κι ότι η συμφωνία που κάναμε στο Δημοτικό θα γινόταν πραγματικότητα, η μία θα βάφτιζε το παιδί της άλλης όταν θα μεγαλώναμε κι οτι όποια έκανε πρώτη αγόρι θα το βγάζαμε Σεμπάστιαν. Κολλημένες τότε με το κομμάτι του Παπακωσταντίνου κι έτσι μας έμεινε.
Την είδα στη κηδεία της μητέρας της. Είχαν περάσει 3 χρόνια περίπου. Τη βρήκα μετά τη κηδεία πίσω απ' την εκκλησία. Αγκαλιαστήκαμε και έκλαιγε με λυγμούς. Πήγα 2-3 φορές σπίτι της, είχε πυρετό και της πήγα βιταμίνες και παυσίπονα και καθόμασταν μαζί. Δεν είχαμε και πολλά να πούμε..
Αποφάσισε να μετακομίσει στη Σκωτία, να μείνει με τον αδερφό της, δεν άντεχε στο σπίτι.
Όταν ήρθε Ελλάδα για διακοπές, μου έδειχνε περήφανη το tattoo που έκανε στα πλευρά, με το όνομα της μαμάς της.

"Ειρηνάκι θα μου βάψεις τα μαλλιά?" Καθώς της τα'βαφα στο δωμάτιό της σκεφτόμουν οτι λίγα έχουν αλλάξει σ' αυτό το δωμάτιο κι αυτό το κορίτσι μου έλειπε αλλά δεν ήταν ακόμη καιρός...
Μου έλεγε για το ταξίδι που έκανε μόνη της στο Amsterdam, επόμενος σταθμός Τενερίφη. Δε ξέρω αν πήγε ποτέ...
Τελευταία φορά που ήρθε, ήταν για τα γεννέθλιά της φέτος το Μάρτιο. Μου είπαν οτι πήρε τηλέφωνο και οτι πέρασε να με δεί αλλά έλειπα..


Αρχές Ιουνίου με πήραν τηλέφωνο.
Την είχαν μαχαιρώσει τα μεσάνυχτα την ώρα που έκλεινε το μαγαζί στο οποίο δούλευε στη Γλασκώβη. Τη βρήκαν νεκρή το πρωί στη κουζίνα του μαγαζιού, μέσα σε μια λίμνη αίματος.
Είπαν οτι πάλεψε πολύ γιατί ήταν και πολύ άσχημα χτυπημένη. Εννοείται και πάλεψε, ήταν απλά τέτοιος άνθρωπος, δε θα φώναζε για βοήθεια, θα' παιρνε ενα τηγάνι να κοπανήσει στο κεφάλι όποιον τολμούσε να τους ληστέψει. Αντράκι απλά.

Σκέφτομαι τι περνούσε απ΄το μυαλό της, την αδρεναλίνη και τον φόβο όταν σε κυνηγάει κάποιος με μαχαίρι. Όταν σε χτυπάει στο κεφάλι και στο πρόσωπο. Όταν γεμίζουν τα ρούχα σου με το αίμα σου. Όταν διαπερνάει το μαχαίρι τη καρδιά σου. Όταν ξεψυχάς ολομόναχη στο πάτωμα μιας κουζίνας, παρατημένη να πεθάνεις για να κλέψουν 1000 λίρες. Τόσα θεώρησαν οτι άξιζε η ζωή της.
Δημιουργώ τις σκηνές στο μυαλό μου, σε μια παράλογη προσπάθεια του να καταλάβω γιατί και πώς..
Το βράδυ που έγινε αυτό ήμουν στο σπίτι του φίλου μου. Ένιωθα παράξενα, ανήσυχα, σαν ενα ανεξήγητο βάρος στο στήθος. Που να φανταζόμουν το γιατί..

Νιώθω τύψεις, απίστευτες τύψεις που συνειδητά δε την είδα όταν ήρθε, που είχα τη χαζή ψευδαίσθηση πως οοοταν περάσει ο καιρός και αλλάξουμε θα ξανακάνουμε παρέα όπως πρίν. Μου είχε προτείνει να μείνω μαζί της και δεν ήθελα. "Οχι ακόμα". Στο μυαλό μου έβγαζε νόημα αυτό το γαμημένο "όχι ακόμα". Τώρα δε βγάζει. Τώρα δεν είμαι σίγουρη αν βγάζει γενικά νόημα το οτιδήποτε στο μυαλό μου.
Έχουν περάσει μήνες και τη βλέπω σχεδόν κάθε βράδυ στον ύπνο μου και πάντα ακούω τη φωνή της.
Δεν είμαι σίγουρη αν όντως είναι εκείνη ή απλά η ανάγκη μου να τη δώ.
Τα πρώτα βράδια φοβόμουν να κοιμηθώ γιατί ξυπνούσα για να συνειδητοποιήσω τη πραγματικότητα. Ή ξυπνούσα με το μαξιλάρι μου νοτισμένο απ'το κλάμα.
Φοβόμουν να βγώ το βράδυ μόνη μου, στο σπίτι όταν άκουγα κάποιο θόρυβο τιναζόμουν και ενώ ήξερα οτι γίνομαι παρανοϊκή, φοβόμουν οτι κάποιος μπήκε στο σπίτι μου και κρατούσε μαχαίρι.

Από το σπίτι της δε τολμώ να περάσω. Το Ρουλόσπιτο χτίστηκε επιτέλους κι έγινε σπίτι, το ίδιο και μια άλλη οικοδομή πιο πέρα που ονομάσαμε κι αυτό καστράκι μας.
Και να ήθελα να το ξεχάσω δε μπορώ, βρίσκεται απλά παντού, στο λόφο έξω απ'το σπίτι μου, στις πλατείες που αράζαμε, στο δωμάτιό μου, στα τραγούδια που ακούγαμε και σήμερα με φρικάρουν, παντού.
Αυτό το κορίτσι με σημάδεψε περισσότερο απ' οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο στη ζωή μου, μου έμαθε τόσα πολλά, με έκανε κατα κάποιο τρόπο τον άνθρωπο που είμαι σήμερα και νιώθω οτι πέθανε οχι ένας άλλος άνθρωπος, αλλά ο μισός εαυτός μου.
Τη θάυμαζα απεριόριστα για το μόνιμο χαμόγελο που φορούσε και το ταλέντο του να ζεί. Έστω απερίσκεπτα πολλές φορές, έστω στα άκρα, έστω κάνοντας απίστευτες βλακείες..
Όσοι τη γνώρισαν πίστευαν οτι η Ελένη δε θα πεθάνει ποτέ, παραείναι ζωντανή για να πάθει κάτι κακό. Μας έβγαλε όλους μαλάκες όμως.

Ο ένοχος πιάστηκε μερικές βδομάδες μετά τη δολοφονία της. Κάποιος Juan Carlos Suarez Crispin, Ισπανός σερβιτόρος που επίσης δούλευε στο εστιατόριο. Συνεργός του η καθαρίστρια που τη βρήκε το πρωί και κάλεσε την αστυναμία. Δυο άνθρωποι με παιδιά, ικανοί να αφαιρέσουν τη ζωή μιας 25χρονης κοπέλας που με όλους ήταν πάντα χαμογελαστή. Λες γιατί? Γιατί να το κάνουν αυτό και γιατί εκείνοι να ζήσουν τώρα, η φυλακή δεν είναι τιμωρία. Τίποτα δεν είναι αρκετά καλή τιμωρία γιατί πολύ απλά δεν θα έχω ποτέ την ευκαιρία να της πώ οτι κι εγώ την αγαπάω.

Θα την ξαναδώ, ποιός ξέρει.. Εκεί I'll make things right.

Δε πίστευα έναν φίλο που ισχυρίζεται οτι μπόρεσε να "επικοινωνήσει" μαζί της όταν μου έλεγε για το μέρος εκείνο που πάνε οι νεκροί. Στο τέλος,μεταξύ άλλων μου είπε:
" μου είπε να σου πώ οτι σε αγαπάει πάρα πολύ και θέλει να προσέχεις τον εαυτό σου. Α, μου είπε κι ένα όνομα αλλά δε κατάλαβα γιατί".

Τον ρώτησα "τι όνομα?"

Η απάντησή του ήταν.. "Σεμπάστιαν".



Παλιά φωτογραφία
στην άδεια παραλία
σιωπή
κοιτάζω απ'το μπαλκόνι
το δρόμο που θολώνει η βροχή.
Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες
βασιλεύουν οι μάγισσες
βουλιάζουνε στο βυθό
και σε βγάζουνε στον αφρό.
Λένε πως μας άφηνες στα κύματα
φυλαχτά και μηνύματα
τα βρήκανε τα παιδιά
και χαθήκανε ξαφνικά.

Η πόλη σαν καράβι
τα φώτα της ανάβει γιορτή.
Θυμάμαι που γελούσες
να μείνω μου ζητούσες παιδί.

Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες
βασιλεύουν οι μάγισσες
βουλιάζουνε στο βυθό
και σε βγάζουνε στον αφρό...



...Λένε πως μας άφηνες στα κύματα φυλαχτά και μηνύματα

Τα Πάντα για τους Πιστούς μας Φίλους

Αχ, τα ποδαράκια μου..

Αχ, το μυαλουδάκι μου..

Αχ, καλέ αυτός δεν είναι ο...?

"Είσθε γκέϊ κύριε" μου ερχόταν ν' απαντήσω στον αγενέστατο πελάτη στο ταμείο σήμερα. Αλλά δε το έκανα, ας όψεται το "ο πελάτης έχει πάντα δίκιο" και το άγρυπνο μάτι της κάμερας πάνω απ'το ζαλισμένο μου κεφάλι όλη μέρα. Μια ώρα πρίν το σχόλασμα και ο Μπάρμπα Στάθης μου λέει σε διάλεκτο που μόνο ελληνική δε τη λες "γρήγορα μια δωδεκάδα απ' τα 86". "Ορίστε?" του λέω. "86! Μπορεί κι 84 αλλά 86 πρέπει να είναι.86." μου λέει. "Δε σας κατάλαβα, τι εννοείτε 86??"
Στέκομαι πίσω απ'το ταμείο, ο κυριούλης με κοιτά σαν να είμαι μόγγολο, εγώ τον κοιτώ σαν να είμαι όντως μόγγολο και προσπαθώ στ' αλήθεια να καταλάβω τι στο καλό θέλει ο χριστιανός και τι είναι αυτό το 86 που εγώ δεν έχω υπ' όψιν μου. Σε μια τελευταία απόπειρα συνεννόησης τον ρωτάω "συγγνώμη κύριε, τι ακριβώς ζητάτε?"
Η απάντησή του ήταν "κονσέεεερβες κορίτσι μου! Αυτές που κάνουν 0,86 ευρώ, τι δεν καταλαβαίνεις πια?!?!"


8 λεπτά αργότερα βρίσκομαι έξω από το μαγαζί της μαγείας και ρουφάω μανιωδώς το τσιγάρο μου. Κοιτάζω μέσα και παρατηρώ τους υπόλοιπους πωλητές με τις πράσινες μπλούζες να τρέχουν πάνω-κάτω αγχωμένοι με διάφορες κονσέρβες από διάφορες μάρκες για διάφορα ζωάκια μιας και δε διευκρίνησε ούτε για τι ζώο τις θέλει. Αν μη τι άλλο, αναπτύσσουμε και δουλεύουμε τις μαντικές μας ικανότητες εκεί μέσα. Κάτι είναι κι αυτό..

Άλλου του φάνηκε περίεργο που δεν έχουμε "2 κοτούλες κι ενα μεγάλο κουνέλι γι'αναπαραγωγή". Αλλου πάλι που στα 2 σκυλάκια δε δίνουμε το τρίτο δώρο.
Άλλη ήθελε να ζυγίσουμε το μαλτεζάκι στη ζυγαριά για τις χύμα τροφές, για να δούμε, λέει, αν είναι όντως το μικρότερο σκυλάκι που έχουμε και μου' σκασε εικόνα από μανάβικο, μόνο στη θέση των μανάβικων, εσύ ινσέρτ "σκυλάκι". Κρατήθηκα γι'άλλη μια φορά και δε της είπα "Και τι είναι μωρή μαλάκω το ζωντανό, πεπόνι?" κι αντ' αυτού μουρμούρισα χαριτωμένα "αν το θέλετε 2kg ας πούμε και μας βγεί 2.200 να του κόψουμε την ουρά ή να το αφήσω?".. Άλλη φώναζε εκνευρισμένη που το Λαμπραντοράκι που παρήγγειλε -με τα πεπόνια και τα κρεμμύδια- "δεν ειναι καννελίίίίίίί, είναι καφέ!".. Μη σκας, πήγα να της πω, θα του περάσω εγώ μια λαδομπογιά, σαν καινούργιο θα' ναι. Καννελί θέλει η πελάτισσα? Καννελί θα πάρει... (ασχέτως αν καννελί ΕΙΝΑΙ καφέ, μή μου το θυμίζετε...)

Δεν έχω συμπληρώσει ακόμα μήνα στο υπόκατάστημα της μιζέριας και συζητώ στο διάλειμμα με τη συνάδελφο για σπασμένα αγγειάκια από την ορθοστασία και τα κουφά που βιώνουμε 8-4 και 13.30-21.30 κάθε μέρα. Προσπαθώντας να προλάβουμε να φάμε,να πιούμε red bull-σωτήριο παρασκεύασμα- και να καπνίσουμε ταυτόχρονα, κοιτάμε το ρολόϊ έντρομες για να συνειδητοποιήσουμε οτι έχουμε αργήσει 1μιση ολόκληρο λεπτό να μπούμε πάλι μέσα κι έτσι και το καταλάβει το αφεντικό τη γαμήσαμε θριαμβευτικά. Άσε που το'σκασε και μια εγκυμονούσα χαμστερίνα το βράδυ και το φταίξιμο είναι ολότελα δικό μας γιατί έτσι.

Σήμερα έμαθα οτι τα τσιντσιλά είναι ποντίκια της ερήμου αλλά στα βιβλία αναφέρεται ως κουνέλι. Επίσης οτι τα Ριτρίβερ και τα Λαμπραντόρ είναι η ίδια ράτσα κι οτι "retriever" σημαίνει "ανύψωση του πνεύματος". Αυτά από υπεύθυνο προσωπικό απευθυνόμενο σε clueless πελάτες.
Τα τσιντσιλά δεν είναι ποντίκια.


Ούτε κουνέλια είναι.


Είναι τσιντσιλά. Σκέτο.





Τα ριτρίβερ και τα λαμπραντόρ είναι δυο διαφορετικές ράτσες με όμοια εξωτερικά στοιχεία. Επίσης "retriever" σημαίνει θηραματοφόρος. Απλά Αγγλικά. Φέρει το θήραμα. Είναι κυνηγόσκυλο. Βλάκα.

Labrador:

Golden Retriever Labrador:

Αντιστάθηκα στο πειρασμό να διορθώσω τους "συναδέλφους" μου, όχι γιατί προσπαθώ να κατανικίσω την ακατανίκιτη επιθυμία μου να έχω δίκιο αλλά γιατί τα μιννίγκια μου πάλλονταν ρυθμικά και με σήματα μόρς μου λέγαν "αλέρτ. φύγε. αλέρτ".


Το καλύτερό μου είναι όταν στο μαγαζί μπάινουν πελάτες ν'αγοράσουν κάποιο ζωάκι και σου γεμίζουν τίγκα το μάτι, σου εμπνέουν τη ρημάδα την εμπιστοσύνη οτι δεν είναι ηλίθιοι κι ότι το μόνο που θέλουν είναι να προσφέρουν αγάπη σ'ενα πλασματάκι για το οποίο θα σκάσουν γυρω στα 1000 ευρουλίνια. Ένα τέτοιο ζευγάρι χάζευε τη βιτρίνα τις προάλλες την ώρα που είχα αγκαλια το Pug (μου) κι αυτό προσπαθούσε να καταπιεί το αυτί μου. Μπήκαν στο μαγαζί ζητώντας να δούν ενα κοκεράκι και τους μιλούσα με ouch γιατί το κουτάβι τώρα ήθελε να φάει ΚΑΙ τα μαλλιά μου. Το ερωτέυτηκαν αμέσως κι εγώ ερωτέυτηκα αυτούς. Να μη τα πολυλογώ αποφάσισαν να υιοθετήσουν το Pug και η διάθεσή μου έπιασε τρελλά ύψη. Έφυγε ο τυπάκος να βρεί ATM να τραβήξει μετρητά κι έμεινε η κοπελιά μαζί μου να συζητάμε και να της κάνω την κλασσική ενημέρωση για τη ράτσα. Ο κτηνίατρος του μαγαζιού ήταν κοντά, όλως τυχαίως. Την ώρα που χάΪδευε η τύπισσα το κουτάβι, κάτι ανακαλύπτει στο κεφάλι του και με ρωτάει αν αυτό το γρομπαλάκι είναι το microchip. Της είπα οτι το τσιπ είναι κοντά στον αυχένα. Πετάχτηκε ο γιατρός "ααα,για να δώ. Ναι ναι χτύπησε το κεφαλάκι του στο κλουβι!".. Σκαλώνω και σκέφτομαι.. πότε?
Την έχω πάρει λοιπόν βόλτα στο μαγαζί και ψωνίζουμε τα απαιτούμενα το κουτάβι όταν έρχεται πάλι ο γιατρός και μας βρίσκει.
"Λυπάμαι αλλά δε μπορούμε να σας πουλήσουμε το κουταβάκι γιατί πάσχει από μια πολύ σοβαρή ασθένεια δερματική και αυτό θέλει θεραπεία. Μέλλημά μας είναι να μή σας πουλήσουμε ένα ζώο το οποίο θα σας ταλαιπωρήσει". Μένω μαλάκας. Ορίστε?? Τι έχει?
Η πελάτισσα του είπε οτι δε τη πειράζει ν' αναλάβει όλα τα έξοδα της θεραπείας και μπορεί να περιμένει να γίνει καλά, γιατί το αγάπησε με το που το είδε στη αγκαλιά μου. Ο ντόκ ανένδοτος. Θα το στείλουν στη κλινική στη Γλυφάδα, ίσως γίνει καλα σε ενα 2μηνο αλλά αν θέλει η πελάτισσα θα της φέρουμε καινούριο pug...
Τα λόγια του: "Δεν είναι οτι δε το είχαμε προσέξει ή οτι το αμέλησαμε...."
Εκνευρίστηκα. Τι λέ ρε παπάρα, αμα το είχες προσέξει και το είχες κοιτάξει όπως όφειλες δε θα ήταν στη βιτρίνα.
Αισθάνθηκα σκατά και για το ζωάκι και για την κοπέλα που συννέφιασε.Την έπεισα όμως να πάρει pug ούτως η άλλως και να περάσει τη Δευτέρα να ξανακοιτάξει που θα έχουμε φέρει ενα για 'κείνη. Πώληση μαλάκα..σκατά.
Είπε θα έρθει αν δουλεύω για να την εξυπηρετήσω εγώ.
Όταν έφυγε απο το μαγαζί, έπιασα τον ντοκ, του είπα οτι αν περάσει ο καιρός και το μικρό είναι ακόμα άρρωστο και too old να πουληθεί, θέλω να το αγοράσω εγώ.
Τι απάντησε? .."Χαχαχ, το μόνο σκυλί που δε πουλιέται είναι το νεκρό σκυλι". Εκείνη τη στιγμή κοκκίνισα και μου ερχόταν να του σκάσω μπουνιά στο γεμάτο ειρωνία πρόσωπό του, να του σπάσω τα δόντια που φαίνονται όταν χαμογελάει.
Και χαμογελάει πάντα στη θέα βυζιών και κώλων. Και χαμογελάει μόνος του με τις μαλακίες που αραδιάζει και που τολμώ να μη βρίσκω αστείες.
Το μόνο σκυλί που δε πουλιέται είναι το νεκρό σκυλί...


Σχεδόν όλα τα κουτάβια μας είναι άρρωστα, αλλά αυτό μη το πείτε παραέξω, εδώ κάνουμε πωλήσεις. Εδώ είμαστε σουπερ μάρκετ. Εδώ ζυγίζουμε τα ζωντανά και σας τα πουλάμε με τη σέσουλα, εδώ σας βρίσκουμε το τέλειο χρωματάκι μαντάμ να το βρούμε και σε γαλάζιο να τονίζει τα μάτια σας?
Εδώ το μόνο σκυλί που δε πουλιέται είναι το νεκρό σκυλί. Εδώ, ξέρετε, τα πάντα είναι ανακυκλώσιμα.
Εδώ, είμαστε εσωτερικά νεκροί.

Άργησα, πάω τώρα να φορέσω τη μπλούζα μου και το χαμόγελό μου, στη ταμπέλα γράφει "τα πάντα για τους πιστούς μας φίλους". Ξεχάσαν να προσθέσουν στο τέλος "..τα ευρώ".