Τα Πάντα για τους Πιστούς μας Φίλους

Αχ, τα ποδαράκια μου..

Αχ, το μυαλουδάκι μου..

Αχ, καλέ αυτός δεν είναι ο...?

"Είσθε γκέϊ κύριε" μου ερχόταν ν' απαντήσω στον αγενέστατο πελάτη στο ταμείο σήμερα. Αλλά δε το έκανα, ας όψεται το "ο πελάτης έχει πάντα δίκιο" και το άγρυπνο μάτι της κάμερας πάνω απ'το ζαλισμένο μου κεφάλι όλη μέρα. Μια ώρα πρίν το σχόλασμα και ο Μπάρμπα Στάθης μου λέει σε διάλεκτο που μόνο ελληνική δε τη λες "γρήγορα μια δωδεκάδα απ' τα 86". "Ορίστε?" του λέω. "86! Μπορεί κι 84 αλλά 86 πρέπει να είναι.86." μου λέει. "Δε σας κατάλαβα, τι εννοείτε 86??"
Στέκομαι πίσω απ'το ταμείο, ο κυριούλης με κοιτά σαν να είμαι μόγγολο, εγώ τον κοιτώ σαν να είμαι όντως μόγγολο και προσπαθώ στ' αλήθεια να καταλάβω τι στο καλό θέλει ο χριστιανός και τι είναι αυτό το 86 που εγώ δεν έχω υπ' όψιν μου. Σε μια τελευταία απόπειρα συνεννόησης τον ρωτάω "συγγνώμη κύριε, τι ακριβώς ζητάτε?"
Η απάντησή του ήταν "κονσέεεερβες κορίτσι μου! Αυτές που κάνουν 0,86 ευρώ, τι δεν καταλαβαίνεις πια?!?!"


8 λεπτά αργότερα βρίσκομαι έξω από το μαγαζί της μαγείας και ρουφάω μανιωδώς το τσιγάρο μου. Κοιτάζω μέσα και παρατηρώ τους υπόλοιπους πωλητές με τις πράσινες μπλούζες να τρέχουν πάνω-κάτω αγχωμένοι με διάφορες κονσέρβες από διάφορες μάρκες για διάφορα ζωάκια μιας και δε διευκρίνησε ούτε για τι ζώο τις θέλει. Αν μη τι άλλο, αναπτύσσουμε και δουλεύουμε τις μαντικές μας ικανότητες εκεί μέσα. Κάτι είναι κι αυτό..

Άλλου του φάνηκε περίεργο που δεν έχουμε "2 κοτούλες κι ενα μεγάλο κουνέλι γι'αναπαραγωγή". Αλλου πάλι που στα 2 σκυλάκια δε δίνουμε το τρίτο δώρο.
Άλλη ήθελε να ζυγίσουμε το μαλτεζάκι στη ζυγαριά για τις χύμα τροφές, για να δούμε, λέει, αν είναι όντως το μικρότερο σκυλάκι που έχουμε και μου' σκασε εικόνα από μανάβικο, μόνο στη θέση των μανάβικων, εσύ ινσέρτ "σκυλάκι". Κρατήθηκα γι'άλλη μια φορά και δε της είπα "Και τι είναι μωρή μαλάκω το ζωντανό, πεπόνι?" κι αντ' αυτού μουρμούρισα χαριτωμένα "αν το θέλετε 2kg ας πούμε και μας βγεί 2.200 να του κόψουμε την ουρά ή να το αφήσω?".. Άλλη φώναζε εκνευρισμένη που το Λαμπραντοράκι που παρήγγειλε -με τα πεπόνια και τα κρεμμύδια- "δεν ειναι καννελίίίίίίί, είναι καφέ!".. Μη σκας, πήγα να της πω, θα του περάσω εγώ μια λαδομπογιά, σαν καινούργιο θα' ναι. Καννελί θέλει η πελάτισσα? Καννελί θα πάρει... (ασχέτως αν καννελί ΕΙΝΑΙ καφέ, μή μου το θυμίζετε...)

Δεν έχω συμπληρώσει ακόμα μήνα στο υπόκατάστημα της μιζέριας και συζητώ στο διάλειμμα με τη συνάδελφο για σπασμένα αγγειάκια από την ορθοστασία και τα κουφά που βιώνουμε 8-4 και 13.30-21.30 κάθε μέρα. Προσπαθώντας να προλάβουμε να φάμε,να πιούμε red bull-σωτήριο παρασκεύασμα- και να καπνίσουμε ταυτόχρονα, κοιτάμε το ρολόϊ έντρομες για να συνειδητοποιήσουμε οτι έχουμε αργήσει 1μιση ολόκληρο λεπτό να μπούμε πάλι μέσα κι έτσι και το καταλάβει το αφεντικό τη γαμήσαμε θριαμβευτικά. Άσε που το'σκασε και μια εγκυμονούσα χαμστερίνα το βράδυ και το φταίξιμο είναι ολότελα δικό μας γιατί έτσι.

Σήμερα έμαθα οτι τα τσιντσιλά είναι ποντίκια της ερήμου αλλά στα βιβλία αναφέρεται ως κουνέλι. Επίσης οτι τα Ριτρίβερ και τα Λαμπραντόρ είναι η ίδια ράτσα κι οτι "retriever" σημαίνει "ανύψωση του πνεύματος". Αυτά από υπεύθυνο προσωπικό απευθυνόμενο σε clueless πελάτες.
Τα τσιντσιλά δεν είναι ποντίκια.


Ούτε κουνέλια είναι.


Είναι τσιντσιλά. Σκέτο.





Τα ριτρίβερ και τα λαμπραντόρ είναι δυο διαφορετικές ράτσες με όμοια εξωτερικά στοιχεία. Επίσης "retriever" σημαίνει θηραματοφόρος. Απλά Αγγλικά. Φέρει το θήραμα. Είναι κυνηγόσκυλο. Βλάκα.

Labrador:

Golden Retriever Labrador:

Αντιστάθηκα στο πειρασμό να διορθώσω τους "συναδέλφους" μου, όχι γιατί προσπαθώ να κατανικίσω την ακατανίκιτη επιθυμία μου να έχω δίκιο αλλά γιατί τα μιννίγκια μου πάλλονταν ρυθμικά και με σήματα μόρς μου λέγαν "αλέρτ. φύγε. αλέρτ".


Το καλύτερό μου είναι όταν στο μαγαζί μπάινουν πελάτες ν'αγοράσουν κάποιο ζωάκι και σου γεμίζουν τίγκα το μάτι, σου εμπνέουν τη ρημάδα την εμπιστοσύνη οτι δεν είναι ηλίθιοι κι ότι το μόνο που θέλουν είναι να προσφέρουν αγάπη σ'ενα πλασματάκι για το οποίο θα σκάσουν γυρω στα 1000 ευρουλίνια. Ένα τέτοιο ζευγάρι χάζευε τη βιτρίνα τις προάλλες την ώρα που είχα αγκαλια το Pug (μου) κι αυτό προσπαθούσε να καταπιεί το αυτί μου. Μπήκαν στο μαγαζί ζητώντας να δούν ενα κοκεράκι και τους μιλούσα με ouch γιατί το κουτάβι τώρα ήθελε να φάει ΚΑΙ τα μαλλιά μου. Το ερωτέυτηκαν αμέσως κι εγώ ερωτέυτηκα αυτούς. Να μη τα πολυλογώ αποφάσισαν να υιοθετήσουν το Pug και η διάθεσή μου έπιασε τρελλά ύψη. Έφυγε ο τυπάκος να βρεί ATM να τραβήξει μετρητά κι έμεινε η κοπελιά μαζί μου να συζητάμε και να της κάνω την κλασσική ενημέρωση για τη ράτσα. Ο κτηνίατρος του μαγαζιού ήταν κοντά, όλως τυχαίως. Την ώρα που χάΪδευε η τύπισσα το κουτάβι, κάτι ανακαλύπτει στο κεφάλι του και με ρωτάει αν αυτό το γρομπαλάκι είναι το microchip. Της είπα οτι το τσιπ είναι κοντά στον αυχένα. Πετάχτηκε ο γιατρός "ααα,για να δώ. Ναι ναι χτύπησε το κεφαλάκι του στο κλουβι!".. Σκαλώνω και σκέφτομαι.. πότε?
Την έχω πάρει λοιπόν βόλτα στο μαγαζί και ψωνίζουμε τα απαιτούμενα το κουτάβι όταν έρχεται πάλι ο γιατρός και μας βρίσκει.
"Λυπάμαι αλλά δε μπορούμε να σας πουλήσουμε το κουταβάκι γιατί πάσχει από μια πολύ σοβαρή ασθένεια δερματική και αυτό θέλει θεραπεία. Μέλλημά μας είναι να μή σας πουλήσουμε ένα ζώο το οποίο θα σας ταλαιπωρήσει". Μένω μαλάκας. Ορίστε?? Τι έχει?
Η πελάτισσα του είπε οτι δε τη πειράζει ν' αναλάβει όλα τα έξοδα της θεραπείας και μπορεί να περιμένει να γίνει καλά, γιατί το αγάπησε με το που το είδε στη αγκαλιά μου. Ο ντόκ ανένδοτος. Θα το στείλουν στη κλινική στη Γλυφάδα, ίσως γίνει καλα σε ενα 2μηνο αλλά αν θέλει η πελάτισσα θα της φέρουμε καινούριο pug...
Τα λόγια του: "Δεν είναι οτι δε το είχαμε προσέξει ή οτι το αμέλησαμε...."
Εκνευρίστηκα. Τι λέ ρε παπάρα, αμα το είχες προσέξει και το είχες κοιτάξει όπως όφειλες δε θα ήταν στη βιτρίνα.
Αισθάνθηκα σκατά και για το ζωάκι και για την κοπέλα που συννέφιασε.Την έπεισα όμως να πάρει pug ούτως η άλλως και να περάσει τη Δευτέρα να ξανακοιτάξει που θα έχουμε φέρει ενα για 'κείνη. Πώληση μαλάκα..σκατά.
Είπε θα έρθει αν δουλεύω για να την εξυπηρετήσω εγώ.
Όταν έφυγε απο το μαγαζί, έπιασα τον ντοκ, του είπα οτι αν περάσει ο καιρός και το μικρό είναι ακόμα άρρωστο και too old να πουληθεί, θέλω να το αγοράσω εγώ.
Τι απάντησε? .."Χαχαχ, το μόνο σκυλί που δε πουλιέται είναι το νεκρό σκυλι". Εκείνη τη στιγμή κοκκίνισα και μου ερχόταν να του σκάσω μπουνιά στο γεμάτο ειρωνία πρόσωπό του, να του σπάσω τα δόντια που φαίνονται όταν χαμογελάει.
Και χαμογελάει πάντα στη θέα βυζιών και κώλων. Και χαμογελάει μόνος του με τις μαλακίες που αραδιάζει και που τολμώ να μη βρίσκω αστείες.
Το μόνο σκυλί που δε πουλιέται είναι το νεκρό σκυλί...


Σχεδόν όλα τα κουτάβια μας είναι άρρωστα, αλλά αυτό μη το πείτε παραέξω, εδώ κάνουμε πωλήσεις. Εδώ είμαστε σουπερ μάρκετ. Εδώ ζυγίζουμε τα ζωντανά και σας τα πουλάμε με τη σέσουλα, εδώ σας βρίσκουμε το τέλειο χρωματάκι μαντάμ να το βρούμε και σε γαλάζιο να τονίζει τα μάτια σας?
Εδώ το μόνο σκυλί που δε πουλιέται είναι το νεκρό σκυλί. Εδώ, ξέρετε, τα πάντα είναι ανακυκλώσιμα.
Εδώ, είμαστε εσωτερικά νεκροί.

Άργησα, πάω τώρα να φορέσω τη μπλούζα μου και το χαμόγελό μου, στη ταμπέλα γράφει "τα πάντα για τους πιστούς μας φίλους". Ξεχάσαν να προσθέσουν στο τέλος "..τα ευρώ".

Εμείς κι ο κόσμος

Εμείς κι ο κόσμος. Ο κόσμος. Εμείς. Εμεις...ο κόσμος. Εμείς είμαστε ο κόσμος. Ο κόσμος είμαστε εμείς.
Εμείς. Μόνο. Κανένας άλλος. Συνεπώς ο κόσμος μας ανήκει...

Λές?

Έτσι μάθαμε, έτσι μας τα' παν. Μάθαμε επίσης οτι είναι λάθος και πολύ κακό το να βλάπτεις κάποιον άλλο. Έτσι γίναμε όλοι μια χαρωπή παρέα με τρόπους και τη συνείδηση του σωστού και λάθους στη ζωή μας. Καλά μέχρι εδώ?
Ααααας πούμε καλά.

Και βρε παπάρα κακόσπορε άνθρωπε, εσύ με τους τρόπους και την ηθική που κουβαλάς πως επιτρέπεις στον εαυτό σου και στους άλλους να να ανέχεσαι το άδικο μοίρασμα σεβασμού ανάμεσα σε άνθρωπο,πλανήτη και τα ζώα του? Σε μάθαν οτι είσαι ο κυρίαρχος όλων, ανώτερος και ξεχωριστός κι εσύ τους πίστεψες? Χωρίς ρε μπακλαβά να σκεφτείς λίγο απο μόνος σου? Αν σου έλεγε κανείς οτι αυτά ακριβώς τα μυαλά που κουβαλάς ευθύνονται για το οτι αργοπεθαίνεις εσύ κι ο πλανήτης "σου" τι θα έλεγες? Θα ένιωθες το ίδιο σημαντικός? Πολύ απλά δε θα άκουγες. Είμαι σίγουρη οτι θα απαντούσες "ναι, οι μπάσταρδοι οι άλλοι φταίνε για όλα. Εγώ όχι". Εσύ όμως ο ίδιος θα κάνεις παιδιά και θα τους μάθεις τα του "Εμείς κι ο κόσμος" που προανέφερα. Θα τους πάρεις ένα σκυλάκο. Αυτά θα περάσουν ώρες χαράς και παιχνιδιού βασανίζοντάς το κι αυτό θα το ανέχεται μέχρι να του γυρίσει το μάτι και να δαγκώσει κανένα απο τα μαλακισμένα σου. Εσύ τότε θα το διώξεις το κοπρόσκυλο να ψοφήσει στο δρόμο. Σιγά το πράγμα, σκυλί είναι άλλωστε, όχι άνθρωπος..

Φυσικά ούτε για μια στιγμή δε θα νιώσεις τίποτα, δε θα σκεφτείς οτι ο μαλάκας είσαι εσύ που τα πιτσιρίκια δεν έχουν ιδέα τι θα πεί σεβασμός, τι θα πεί πόνος και τη διαφορά μεταξύ του παιχνιδιού και του ζωντανού πλάσματος το οποίο είναι εξίσου αθώο όσο και τα χρυσούλια σου. Εσύ βρε μαλάκα άνθρωπε θα τους ξαναπάρεις σκύλο/γάτα/ποντίκι κι ότι άλλο σου ζητήσουν και εσύ θα το ξαναπετάξεις στο δρόμο. Τα παιδιά σου θα μεγαλώσουν και ποτέ δε θα τους έχεις περάσει το μάθημα του σεβασμού.Του σωστού και του λάθους. ΕΣΥ θα φταίς, όχι αυτά. Γιατί στο σάπιο μυαλό σου, μόνο εσύ και το έιδος σου είστε ικανοί να νιώσετε φόβο, πόνο, απόρριψη, μοναξιά,πέινα,δίψα,κρύο... Μόνο εσείς αξίζετε σεβασμό γιατί τα πάντα σας ανήκουν και είστε γαμάτοι. Μιας λοιπόν κι εγώ ματάκια έχω και βλέπω πόσο σκατά τα έχει κάνει η ανθρωπότητα σε κάθε τομέα που μπορεί να φανταστεί και να φτάσει ο νους, επέτρεψέ μου να διαφωνώ.
Σκατά στα μούτρα μας έτσι που τα' χουμε κάνει.

Σε είδα, ενοχλήθηκες όταν στα κανάλια δείξαν τον κύπριο που έκαψε με λάδι το σκυλί. Άλλαξες κανάλι. Είπες "μα τι άνθρωποι υπάρχουν.." και αφοσιώθηκες πάλι στο πιάτο φαϊ μπροστά σου και στο Baywatch που δείχνουν βυζάκια.
Στο μονόλεπτο αυτό που ευαισθητοποιήθηκες, σκέφτηκες ποτέ σου έσυ τι κάνεις? Τι μεταδίδεις και πως φέρεσαι?
Ποτέ. Ποτέ όμως.
Στη τελική ενα σκυλί είναι, πφφφ...

Και ρε πειραγμένε, έχεις νιώσει ποτέ αγάπη από ενα τέτοιο πλάσμα? Μιλάμε γι' αγάπη δίχως αντάλλαγμα. Να γυρνάς σπίτι σου με νεύρα κομποσχοίνια και αυτό μη μπορώντας να συγκρατήσει τη χαρά του που σε βλέπει να πηδάει πάνω σου και η θετική ενέργεια να γεμίζει τα πάντα γύρω σου. Να του δίνεις ενα απλό χάδι και να βλέπεις την αγάπη αυτή που προανέφερα,στα μάτια του. Να μή φεύγει από κοντά σου. Να θέλει να σε προστατεύσει κι ας είναι μια μυξοριξιά ζωάκι. Εσύ ηλίθιε έχεις συναντήσει τέτοιο πράγμα σε άνθρωπο? Αμφιβάλλω..



Κάθε μέρα, παντού ολόγυρά μου βλέπω κακοποίηση και κάθε μέρα δε παύω να σοκάρομαι, ν' απογοητέυομαι, να εξαγριώνωμαι και να θλίβομαι. Βλέπω ανθρώπους ημίτρελους που εκπαιδεύουν (δε θα αναφερθώ καν στις μεθόδους)ενα pit bull να γίνει μαχητής, να βγάλουν κάνα φράγκο εξτρά στη κυνομαχία που θα το πάνε όταν γίνει killer και νιώσουν για λίγο σπουδαίοι και "οχι και τοσο μικροτσούτσουνοι"..
Βλέπω το πόσο άδειοι είναι ώστε να γουστάρουν και το θέαμα, τη μυρωδιά του αίματος και τέλος κάποιο κομματιασμένο και νεκρό σκυλί στη μέση της αρένας. Δε νιώθουν τίποτα. Ειρωνικά όμως τα σκυλιά αυτά θα κατηγορηθούν ως επικίνδυνα, απρόβλεπτα, evil και θα θανατώνωνται γιατί το επιβάλλει κάποιος καθυστερημένος νόμος κάποιου καθυστερημένου Αμερικάνου που κι αυτός σαν εσένα είναι διανοητικά καθυστερημένος και τυφλός. Ξύπνα ηλίθιε. Εσύ το έκανες αυτό, οχι το σκυλί. Θάνατο σε σενα.
Βλέπω ψηλομύτες καργιόλες με το γουναρικό και θέλω να τους ξεριζώσω τα μάτια απ' τις κόγχες τους. Ναι, είναι πολύ απαλούλι και γούτσου και ζεστό αυτό που φοράς. Αλλά πραγματικά μις, δε ζείς στο Βόρειο Πόλο και let's face it αυτό που φοράς είναι κουφάρι και εεε..ξέρεις, το χρειαζόταν το δέρμα του περισσότερο απ' οτι το χρειάζεσαι εσύ. Ανήκε σ'εκείνο, ποτέ σε σένα. Κακομαθημένη μαλάκω. Θάνατο και σε σενα.
Βλέπω κουνέλια με μάσκαρα στις βλεφαρίδες, τυφλά πια, βλέπω διάφορα ζώα με τρύπες και πληγές πάνω τους, βλέπω ποντίκια σε κλουβιά σ'εργαστήρια φαρμακευτικών δοκιμών. για την ασφάλειά μας και καλά και έχω μερικές απορίες: Αλήθεια, χρειαζόμαστε κι άλλη μπλε μάσκαρα ή έχεις δεί ποτέ κουνέλι στη φύση με γαλάζιες βλεφαρίδες? Η μήπως σου φαίνομαι εγώ για ποντίκι? Σόρυ, δεν είμαι, έχω διαφορετικό οργανισμό και διαφορετικά θα αντιδράσει. Αν διαφωνείς ψάχτο λίγο. ;) Τι σε κάνει διαφορετικό από τους γερμανούς γιατρους του Χίτλερ που κάναν τα αρρωστημένα ιατρικά πειράματα πάνω σε παιδιά και που σήμερα τους αποκαλείς "κτήνη"? Νομίζεις οτι υπάρχει διαφορα? Γελιέσαι δυστυχως..
Βλέπω άρρωστο κόσμο, φετιχιστές που γαμιούνται στο χρήμα για τις φωτό που η χαμογελαστή κινεζούλα πατάει με τα stilletos της το μικρό γατί μέχρι να του ανόιξει το κεφάλι και να χυθούν τα μάτια του στο πεζοδρόμιο. Βλέπω τι κάνει αυτός ο λαός προτού φάνε κάποιο ζώο(αν δε γνωρίζεις και θές να μάθεις, πάλι ψάχτο λίγο) και πόσο μαλακισμένη κουλτούρα έχουν όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα και η μισανθρωπία μέσα μου μεγαλώνει.

Αν δε μπορείς να σεβαστείς ενα οποιοδήποτε ζώο, δε σέβεσαι τη ζωή την ίδια και κατ' επέκτασιν δε θα σεβαστείς ούτε τον άνθρωπο. Οι στατιστικές κράζουν οτι εκείνος που είναι βίαιος απέναντι στα ζώα θα είναι βίαιος και στα παιδιά του και γενικότερα στους πιο αδύναμους. Είσαι μέγιστος υποκριτής και μόνο που τολμάς να μιλάς για σεβασμό. Είσαι μέγιστος εγωιστής που θεωρείς οτι μόνο εσύ έχεις σημασία. Είσαι μέγιστο μουνόπανο που επέβαλλες και σε μένα να ζώ στον εξασθενημένο και ταλαιπωρημένο πλανήτη που εσύ περήφανα γάμησες. Δε βλέπεις γύρω σου πόσο άρρωστα είναι τα πράγματα? Δεν αγαπάς τίποτα κι όμως απαιτείς ν'αγαπιέσαι.
Ολοι ευθυνόμαστε, μα εσυ δε νοιάζεσαι. Δε σ'αγγιζεί τίποτα. Και γι' αυτό το λόγο σου προσφέρω απλόχερα εναν πλούσιο καταπράσινο εμετό, να βγάλω τη σαπίλα που μου επέβαλλες απο μέσα μου και να στη δώσω πίσω συμπυκνωμένη να τη φάς.

Συγχαρητήρια σπουδαίε άνθρωπε

Γρανίτα Φασολάδα

Με πιάνουν τα νεύρα μου κάτι βράδια σαν αυτό. Καλοκαιρινά κι όμορφα και τόσο ζεστά που φλερτάρω με την ιδέα του να βάλω το κεφάλι μου στη κατάψυξη για λίγο μπάς κι έρθω στα ίσα μου.. Και κάπου εκεί μεταξύ παγοθηκών,αρακά και παγωτού (ωχ, παγωτό! :D) το κεφάλι μου θ' αρχίσει να παίρνει στροφές και ν' αναρωτιέται γιατί είναι χωμένο σε μια κατάψυξη κι όχι κάπου έξω..

Η Αθήνα γύρω στο 15αύγουστο είναι θεωρητικά άδεια. Urban legend, παιδιά μου.
Μόνο άδεια δεν είναι. Εκτός αν εγώ είμαι καρμικά fucked και όσοι παρέμειναν, αποφάσισαν σύσσωμοι να μου κάνουν πλάκα και να μ' ακολουθούν παντού για να μή νιώσω ποτέ μόνη (ooh spooky)..
Όλοι κάπου πάνε, κάτι κάνουν, τους βλέπω σαν πανικόβλητες μέλισσες γύρω από χυμένο καρπούζι να βιάζονται με τις ψάθες και τα βατραχοπέδιλα παραμάσμαλα να πάνε στις παραλίες τις εξωτικής Αττικής -οι περισσότερο τυχεροί στα νησιά/λιμάνια/αεροδρόμια- να εκθέσουν τις κορμάρες τους και να πιούνε φραπέ με τον ρυθμικό ήχο των ρακετων τους και την άμμο που πετάγεται και προσγειώνεται όλο χάρη στα κεφτεδάκια της θείας πιο πέρα η οποία φωνάζει στο νήπιο να μη πάει πιο βαθιά γιατί θα βγεί ο moby dick και θα του φάει το πουλάκιιιιιιιιι ..ΑΝΑΣΑ!
Δεν υπάρχει καλύτερο από το Ελληνικό καλοκαίρι. Δασύτριχα στέρνα ξεπροβάλλουν από λευκά πουκάμισα παρέα με την εσάνς ιδρωτίλας λεωφορείου και ύφους "μόλις έφαγα 4 κιλά τυρί φέτα".
Οικογένειες ξεχύνονται στους δρόμους με τ'αυτοκίνητά τους για το κοντινότερο σκουπιδαριό-συγγνώμη, εννοούσα "παραλία"-, πατέρας τσαντίζεται και βρίζει τους άλλους οδηγούς. Μητέρα τον επιπλήττει <<βρε αγάπη μου, τα παιδια!>>, εκείνος τα παίρνει ακόμη περισσότερο κι αρχίζει και φωνάζει και σ'αυτή, τα παιδιά στο πίσω κάθισμα έχουν γίνει σκατά με τα λιωμένα παγωτά,τώρα διψάνε και η γιαγιά γκρινιάζει για το ερ κονίσιον, έξω έχει 240 βαθμούς κελσίου κι ο διπλανός ταρίφας παίζει Καψούρα fm γκαρίζοντας "μαα που να πάαααωωωω, αφού είσαι όοολη μου η ζωήηηηη" στο μποτιλιαρισμένο δρόμο της παραλιακής.
Σαν διαφήμιση της ΕΒΓΑ, χαλαρή, δροσερή κι όμορφη..
Αμ δε!

Και δεν είναι να πείς οτι φταίνει οι ζέστες, οχι. Είναι που το μυαλό του Έλληνα έτσι στροφάρει κι αυτό έχει συνηθήσει. Ιδρώτας, Aroxol και μια χωριάτικη στο 4.

Για να μην αναφερθώ στην άλλη κατηγορία, εκείνη των ψευτοhigh class ηλίθιων που κωλοχαίρονται γιατί βρήκαν δωμάτιο σε τιμή ευκαιρίας, μόνο 100ευρώ τη βραδιά, στη Μύκονο κι επιτέλους θα φορέσουν τα χρυσά μαγιώ τους και θα μοιραστούν το οξυγόνο τους με κάποια παρακμιακή σελέμπριτι. Και τι κατάλαβες? Άλλαξε προς το καλύτερο τώρα η μίζερη κι εξαρτώμενη απ' τις ανουσιότητες ζωή σου?
Έμαθα πως η τιμή ενοικίασης ξαπλώστρας δίπλα σε ξαπλώστρα "επώνυμου" είναι 1.500 ευρώ.
I kid you not.
Και δυστυχώς γωρίζω κόσμο που είναι ικανοί να δουλεύουν όλο το χειμώνα για να κάνουν τέτοιου είδους διακοπές. Τους ρωτάς πως ήταν το νησι κι αυτοί σου απαντούν: "α μια χαρά, η τάδε φορούσε αυτό το μαγιώ,το δικό μου φυσικά είναι καλύτερο, η άλλη μου έσπασε τα νεύρα στο δωμάτιο, η τρίτη φασώθηκε με τόσους στο club και μάντεψε ποιόν τραγουδιστή είδα εκεί που έπινα το freddo, οχι μάντεψε!"

Χέστηκα μωρή, το νησί σε ρώτησα πως ήταν.


ΣΑΝ ΒΓΕΙΣ ΣΤΟ ΠΗΓΑΙΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΘΑΚΗ, ΝΑ ΕΥΧΕΣΑΙ ΝΕΡΟ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ...

Οι δικές μου διακοπές φέτος κράτησαν δέκα μέρες στην Ιθάκη. Σ'ενα μικρό σπίτι ετοιμόρροπο με μια βεράντα που απ'τους σεισμούς σιγά σιγά την κάνει προς το γκρεμό παρέα με τα κατσίκια.
Μακριά από ανθρώπους και τον Αθηναϊκό πολιτισμό τους. Δέκα μέρες γέμιζα με την απίστευτη θέα θάλασσας και δάσους και νυχτερινού ουρανού τόσο καθαρού και γεμάτου αστέρια.
Εγώ, το παλικάρι, έντομα και το φάντασμα του παππού. Χάρμα.
Εκεί έφαγα τα καλύτερα τυροπιτάκια της ζωής μου. Άσχετο αυτό αλλά το θυμήθηκα κι εξτασιάστηκα.
Νερό στο νησί δεν υπάρχει. Κάτι πήγαν να κάνουν μ'αφαλάτωση και τα σκατώσαν. Οι λιγοστοί κάτοικοι του νησιού γεμίζουν 1-2 φορές την εβδομάδα τα ντεπόζιτά τους και μ'αυτό το νερό πλένονται και ποτίζουν, ούτε λόγος να το πιείς όμως. Οι δρόμοι θεόστενοι και γεμάτοι στροφές, λιγο να παρασυρθείς απ'τη θέα κι έφυγες χαμογελαστός στο γκρεμό. Ευτυχώς που δεν οδηγούσα εγω γιατί ή που δε θα ήμουν τώρα εδώ να τα πληκτρολογώ όλ'αυτα, ή που θα είχα παρατήσει το αυτοκίνητο πάνω σε κάποια στροφή και θα περίμενα ακόμα με το δάχτυλο στο στόμα να μου το φέρουν. Φυσικά ούτε φώτα υπάρχουν οπότε εκεί ευγνομωνείς αυτόν που σκέφτηκε να τα κοτσάρει στ' αυτοκίνητα να μην είσαι σήμερα γκαβός.
Τα βράδια στη βεράντα αν τύχαινε ν' ακούσω κανα κουλό, αφύσικο για τα δικά μου data, θόρυβο, χεζόμουν πάνω μου και φανταζόμουν σχιζοφρενείς δολοφόνους με τσεκούρια να παραμονεύουν στο σκοτάδι κι εκεί συνειδητοποιούσα πόσο με έχει βαρέσει η μαλακία και η ανασφάλεια της πόλης.
Εκεί επίσης συνειδητοποιούσα πόσο απεγνωσμένα χρειαζόμουν την αποτοξίνωση αυτής και δη στο παραδεισάκι μου, στη δική μου Ιθάκη. (Ναι ρε, δική μου,τρέχει κάτι?)
'Ετσι η επιστροφή στα headquarters μου κακοφάνηκε, όχι μόνο γιατί περνούσα πραγματικά όμορφα αλλά και γιατί η άγρια ομορφιά και η γαλήνη, believe me, δύσκολα συναντάται.
Και με τα σκατά 'δω πέρα απλά την αναζητάμε ακόμα περισσότερο, την Ιθάκη και την κάθε Ιθάκη.
Ο άνθρωπος, μάγκες, δε δημιουργήθηκε για να δουλεύει σαν σκυλί σε μια δουλειά που δε του προσφέρει τίποτα μέσα του απλά για να έχει λεφτά να ξοδεύει σε πράγματα που έχει την αυταπάτη οτι γεμίζουν το εσωτερικό του κενό,να μη ξέρει τι του φταίει, για να φωνάζει, να τσακώνεται, να κατεβάζει χημείες για το stress νιώθωντας υποσυνείδητα οτι τον σκοτώνουν τα ψηλά γαμίδια από τσιμέντο. Να γίνεται μπούγιο και να ζεί με το μπούγιο. Να ζεί για τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, τις διακοπές στη Μύκονο κι όπου αλλού μπορεί να ξοδέψει, να δειχτεί και να πηδηχτεί μπας κι αποκτήσει για λίγο λόγο να χαμογελάει. Δεν είναι αυτή η πραγματικότητα που θα έπρεπε να έχει. Δεν είναι αυτός ο σκοπός του. (Το ποιός είναι, είναι άλλο θέμα) Κλεισμένοι στα όμορφα κουτάκια μας επαγωγικά φτάνουμε στην απόλυτη σαπίλα και δε το παίρνουμε καν πρέφα και ζωή σημαίνει "απλά περιμένω να πεθάνω". Μάντεψε όμως. Έτσι είσαι ήδη νεκρός.

Ακούγομαι σαν φιλόσοφος της κουράδας.
Συχτίρ, πάω να ξαναβάλω το κεφάλι στη κατάψυξη.

Μήπως είδες το τσιμπιδάκι μου?

Πρέπει να είσαι έτσι, πρέπει να είσαι αλλιώς, πρέπει να κάνεις το ένα και δε πρέπει να κάνεις το άλλο. Τόσα πρέπει, τόσα πολλά πρέπει που μαζεμένα φαντάζουν σαν ένα τεράστιο "..εσυ κι ο γρύλλος σου τώρα που θες να βγάλεις κι άκρη".
Κι αυτά τα πρέπει δηλώνουν πάντα παρών σε όποιο τομέα κι αν επιχειρήσει κανείς να βουτύξει το μικρό του δαχτυλάκι να ελέγξει τα νερά. Από τη θέση της γυναίκας στην ηλικία των 25, μέχρι σήμερα έχω μάθει τα εξής για το πώς "πρέπει" να είμαι: Πρέπει να είμαι γλυκιά, να είμαι γλυκομίλητη κι ευγενική. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να προσέχω σε ποιόν μιλάω, ιδίως σε αγνώστους γιατί ελοχέυει πάντα ο κίνδυνος και η πιθανότητα να με βιάσουν!

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα με ρωτήσει κανας άνθρωπος τι ώρα περνάει το λεωφορείο, θα βγάλω το pepper spray απο την τσάντα, θα τον ψεκάσω στα μάτια και καθώς αυτός θα σφαδάζει πανικόβλητος και μάλλον τυφλωμένος, θα τον κοπανήσω με την Gucci τσάντα στο κεφάλι ωρυόμενη όλο χάρη "βοήθεια-βιασμός", διότι είμαι και δυναμική και έχω και στύλ. Yeah.

Μετά λοιπόν θα συνεχίσω να είμαι γλυκομίλητη, αξιαγάπητη και τρυφερή σαν τη καρδιά ενός μαρουλιού.

Αν, στη περίπτωση που βρώ αρσενικό με σώας τας φρένας που να μη τον έχω δείρει επειδή μου μίλησε, ν
α με παντρευτεί(γιατί πρέπει και να παντρευτώ) μετά θα πρέπει να κάνω τα παιδιά του -τα οποία φυσικά πρέπει να ονομάσουμε Πελαγία και Ξενοφών επειδή έτσι λένε τους παππούδες- να τα μεγαλώσω και να σιγουρευτώ οτι ο ένας θα γίνει δικηγόρος/γιατρός και η άλλη ψυχίατρος/αστροναύτης,
να φροντίζω το σπίτι και να μαγειρεύω,
να είμαι μονίμως μια πανέμορφη και στην εντέλεια οπτασία για τον άντρα μου και ταυτόχρονα πρέπει και να εργάζομαι.. Αυτό, στη περίπτωση που δε πέσω σε κανέναν άντρα-άντρακλα με μπούκλα το μουστάκι και τρακτέρ παρκαρισμένο στη πίσω αυλή που θεωρεί οτι η γυναίκα "του" δεν πρεπει να δουλεύει. Οπότε λοιπόν σκαρφαλωμένη να κρεμάω τις φρεσκοπλυμένες κουρτίνες, με το ένα πόδι θα ανακατεύω το πολλών αστέρων φαγητό που ξεσήκωσα από το τσελεμεντέ μα που ποτέ δε θα είναι αρκετά καλό σαν της μαμάς του, με το άλλο χέρι θα αλλάζω πάνα ευχόμενη να προλάβω να κάνω Brazilian αποτρίχωση προτού γυρίσει σπίτι ο πασάς και δεν είναι όλα όπως..πρέπει.
Πρέπει να έχω και καριέρα σωστή, μια δουλειά αξιοσέβαστη στα πρότυπα του κοινωνικού περίγυρου που όμως να μή ξεπερνά σε κύρος ή μισθό εκείνη του συζύγου διότι θίγεται ο εγωισμός του και εν τέλει ο ανδρισμός του.
Αφού λοιπόν αποφύγαμε επιτυχώς τον ευνουχισμό και πάμε καλά ώς μητέρες, καριερίστες και σύζυγοι, αφού δώσαμε μια περιουσία για κρέμες νυκτός,ημέρας,μεσημεριού,απογεύματος και δειλινού, αφού κάναμε 42 botox και το μάγουλο έφτασε πίσω απ'το αυτί χαρίζοντάς μας ενα υπέροχα φωτεινό και μεγάλο μόνιμο χαμόγελο, αφόυ πλαστικοποιηθήκαμε εντελώς κι αποκτήσαμε άλλες δεκατέσσερις καινούριες ψυχώσεις και συμπλέγματα, τώρα μπορούμε να περηφανευτούμε οτι καλυτερεύσαμε τους εαυτούς μας και νιώθουμε ολοκληρωμένες κι όπως πρέπει να είναι μια γυναίκα.

ΠOTE, κυρίες μου, δε καμπουριάζουμε όταν καθόμαστε και ποτέ μα ποτέ δε παραδεχόμαστε, ούτε μεταξύ μας, οτι νιώθουμε σαν κοκορέτσια μέσα στα εσώρουχα-λουριά και τις ζαρτιέρες που λάνσαρε κάποιος μισογύνης ομοφυλόφιλος μεγαλοσχεδιαστής μόδας και που εμείς σαν καθυστερημένες τρέξαμε ν' αποκτήσουμε γιατί το έγραφε στη σελιδα 32 του Pink Woman οτι είναι must (σημείωση: must = πρέπει. Πάλι.) , δίπλα από το αφιέρωμα "1000 και 1 τρόποι ν'αποκτήσετε Νευρική Ανορεξία".
Βγαίνοντας για shopping, περνάμε απο κομμωτήριο γιατί αυτό το μήνα είναι της μόδας πάλι το πλατινέ μαλλί και πώς σκατά θα βγούμε το βράδυ εεεεετσιιιιιι?


.....Μερικά χρόνια μετά καταπίνουμε ψυχοφάρμακα και περνάμε ώρες ατελείωτες στο καναπέ του ψυχοθεραπευτή για να "μάθουμε ν'αγαπάμε τους εαυτούς μας" μη μπορώντας να καταλάβουμε τι στράβωσε, αφού όλα τα κάναμε όπως "πρέπει" και πετύχαμε. Μη μπορώντας να καταλάβουμε γιατί ο αντρούλης μας άφησε τελικά για ενα νεότερο, εξελιγμένο μοντέλο με καλυτερο ντεκαπάζ απο το δικό μας που ούτε καν ξέρει να κάνει παστίτσιο -η άχρηστη. Ίσως, λέω ίσως, ο αντρούλης πήρε χαμπάρι οτι εδώ δεν παίζει πλέον κανένα ίχνος αυτοσεβασμού κι άλλα χαριτωμένα που τόσο όμορφα αποτάξαμε στο βωμό του επιβαλλόμενου ναρκισσισμού των media και του συνεχούς κι ασταμήτητου άγχους του να είσαι η καλύτερη, η πιο όμορφη, η πιο έξυπνη, η πιο καλοντυμένη και η πιο καλή μαγείρισσα του χωριού. Γιατί εννοείται οτι πρέπει να είσαι η καλύτερη,τουλάχιστον να πιστεύεις οτι είσαι, αλλιώς δεν είσαι τίποτα.
Κοίτα γύρω σου, θα σου πουν, κοίτα πως πρέπει να είσαι. Κοίτα πως πρέπει να μιλάς και να κινείσαι, κοίτα πως πρέπει να φαίνεσαι και τι πρέπει να κάνεις. Κοίτα πως πρέπει να φοράς το λουράκι στο λαιμό του βλάκα υλιστή γκόμενου που οδηγεί την υπεραμαξάρα χωρίς να σε πάρει αυτός χαμπάρι και το νού σου μη τσαλακωθείς καθώς του επιδεικνύεις το πετσί σου.
Ανασφάλεια, υποτίμηση, ανταγωνισμός,γκρίνια και ζήλεια αναβοσβήνουν πάνω απ΄τα κεφαλάκια των γυναικών γιατί απο πιτσιρίκες τρώνε πλύσεις εγκεφάλου για το πως "πρέπει" να γίνουν όταν μεγαλώσουν για να έχουν ό,τι θέλουν και για να είναι κοινωνικά αποδεκτές στη ζούγκλα της έρπουσας ηλιθιότητας με αποτέλεσμα τελικά να μη νιώθουν ποτέ καλά με τους εαυτούς τους ή ακόμα χειρότερα πραγματικά να πιστεύουν οτι είναι η ενσάρκωση της τελειότητας.
Και μετά αναρωτιόμαστε όλοι παρέα γιατί η πλειοψηφία του φύλου χάνει λάδια, γιατί οι γυναίκες ζηλεύουν και σκανάρουν η μια την άλλη με μάτι αχόρταγο για ελλατώματα και γιατί φέρονται σαν αρπακτικά που πολύ θα ήθελαν να υποκλίνεται το σύμπαν στα αξιαγάπητα πόδια τους καθώς αυτές στερεώνουν το στέμμα στα μαλλιά τους χαμογελώντας ντροπαλά σαν τα αδύναμα, τρυφερά πλασματάκια που είναι. Γιατί το ένα φέρνει το άλλο, γιατί για κάποιον ανεξήγητο λόγο, η γυναίκα δεν είναι άνθρωπος, πρεπει να είναι και να θεωρεί τον εαυτό της άψογο, για 'κείνη και για τους άλλους and that's exactly what's shoved down her throat, up her nose and into her brain.

Εγώ κάπου στη πορεία μπερδεύτηκα, συγχωρέστε με. Ποτέ μου δεν κατάφερα να περάσω ως "γυναίκα - δηλητήριο" και σπάνια καταφέρνω να μη κάνω σαρδάμ όποτε με πλησιάσει κάποιος που μ'αρέσει. Με το ξεσκόνισμα δε τα πάω καλά και το παστίτσιο δε το πετυχαίνω. Έχω 3 χρόνια να πάω κομμωτήριο, τα μαλλιά μου τα κόβω μόνη μου και πειράζω συνέχεια την ψαλίδα μου κάνοντάς τη χειρότερη, ούτε ακολουθώ τις τάσεις της μόδας με αποτέλεσμα να μου λένε οτι μοιάζω πολλές φορές με πρόσφυγα και φυσικά με την δίατα-αστραπή τα σκάτωσα, αντικατέστησα το μισο καρότο και τις 2 ρόγες σταφύλι με μια μεγάλη Lacta και πίτσα. Σίγουρα το επόμενο πρωί που πάλι δε θα χωράω να μπώ στο τζίν μου θα με βρίζω αλλά δε γαμιέται.. Από αύριο πάλι. Γιατί έτσι θέλω εγώ, όχι γιατί έτσι "πρέπει"..
Η μάνα μου έπαψε να μου επισημαίνει να μή καμπουριάζω όταν κάθομαι και να μη μιλάω "σαν νταλικέρης", οι θειάδες/ξαδέρφες ακόμα προσπαθούν να με πείσουν για τα "πρέπει",μπάς και με δούν νυφούλα στο γάμο που δε λένε να χωνέψουν οτι δε-θα-γινει και οι μόνες 2 φίλες μου, μου παίρνουν το κινητό να μή στείλω κανα γλυκανάλατο μήνυμα στο boy όταν έχω πιεί και τα πάντα μου φαίνονται γούτσου, μη και χάσουμε τη σαγήνη..Πφφ Και τι έγινε? Τουλάχιστον θα χασκογελάσω με τα χάλια μου το επόμενο πρωί κι όταν τον ξαναδώ θα με πιάσει τέτοια αμηχανία που τα σαρδάμ μου θα χαρακτηριστούν επιεικώς επικά και θα'χουμε κάτι άλλο να συζητάμε τουλάχιστον για το επόμενο 5λεπτο. Τα καλά νέα είναι οτι δεν είναι λίγες οι γυναίκες που δεν είναι ζώα και που ζούνε με δικούς τους κανόνες κι όχι με του σαδιστή που εφυύρε τα καταραμένα εσώρουχα-λουριά και που τα "πρέπει" τους έχουν να κάνουν με τη πρόοδο και την εξέλιξη των ανθρώπινων σχέσεων, της δημιουργικότητας, της τέχνης και με πράγματα που έχουν όντως νόημα και σημασία. Τα κακά νέα είναι οτι έχουν καλύτερο ντεκαπάζ από μένα. Φτου.