About a Rainbow-farting Unicorn, Manowar and Heroin

Electric_Heroin says:
sto avatar exeis enan monokero?asxeto.

I say:
yup. autos pou les, einai o magikos mou monokeros

I say:
kai klanei ourania toksa kata voulisi

Electric_Heroin says:

I say:koita? monokere...klase!!!

I say:

Electric_Heroin says:
romantikooooos

Electric_Heroin says:

min mou peis oti reuetai astral explosions?

I say:
oxi de reuetai pote

I say:
krataei ola ta aeria gia ta ourania klanidia

I say:
toksa ennoousa

Electric_Heroin says:
xax

I say:
kathe fora as poume pou tha deis ena ouranio tokso, tha ksereis oti evala ton Eulampio na klasei

Electric_Heroin says:
Rainbow farting loipon..

Electric_Heroin says:
eulampios..kompsotato name..

I say:
emeis oi gunaikes exoume mia kaki tasi na onomazoume ta panta

I say:
oxi ta panda ta aspromaura arkoudakia pou zoune stin kina kai trwne bamboo

Electric_Heroin says:
Fiat panda?

Electric_Heroin says:
lol

Electric_Heroin says:
ta panta ola?

I say:
hahaha

Electric_Heroin says:
to gmisa.

I say:
oxi,oute auta

I say:
an kai twra pou to ksanaskeftomai...nai.Nai, ki auta ta onomazoume

I say:
tespa

Electric_Heroin says:
>Iou Iou Iou>>

Electric_Heroin says:
call an optimist.

Electric_Heroin says:
ti epathes..perimena na teleioseis auto pou arxises gia tin gynaikeia tasi..

Electric_Heroin says:
poious onomazete eulampious k poseidones?

Electric_Heroin says:
xixi

I say:
xaxaxa to'xw auto, ksekinaw kati kai sunithws de to teleiwnw pote. sunithws me apospoun pragmata toso simantika opws i kinisi tou kersora, to oti to tsigaro esvise kai psaxnw anaptira, to oti to iguana kounithike, apla to apluto tipota. blackout

Electric_Heroin says:
hehe dn paizesai

I say:
oi gunaikes loipon,opws elega, exoume tin kakia tasi na onomazoume oti mporoume.otidipote vrethei mprosta mas,sunithws apsuxo

I say:
hahaha

I say:
asta asta

Electric_Heroin says:
k ego to kano auto oxi omos gia ta panta oute gia ta koala.prepei na psaxto..

I say:
ela re auta einai ta eukola!

I say:
i pragmatiki proklisi vrisketai se pragmata opws to pliktrologio, to ntoulapi,tetoia...

I say:
lol

Electric_Heroin says:
xax

Electric_Heroin says:
oxi ekei dn exo ftasei.dn tha to epithimousa p.x na leo brandon to sifoni..

I say:
brandon?!?! XAXAXAXA

Electric_Heroin says:

I say:
gia skepsou omws na onomazes px ti sfouggaristra me to onoma kapoias prwin i kapoias pou sixainesai? Meta tha thes kai na sfouggariseis kathws i ekdikitikotita ginetai diaskedasi

Electric_Heroin says:
makari na tou klasei o eulampios napalm mesa stin mouri gia ena misaoraki..

I say:
o eulampios ksekourazetai twra de mporei

Electric_Heroin says:
axax dn to eixa skeftei etsi nai einai poly ektonotiko auto..idi pira ena ifos

I say:
-peran twn onomatwn, apoktoun kai proswpikotita,diatheseis,epithumies klp-

I say:
etsi, loipon, mporei na exeis ena maxairi pou to lene katerina as poume-i kariola sto dimotiko mou eklepse to agori pou agapousa- kai tetoia fasi xaxaxa

I say:
o apolutos orismos tou anthrwpou pou xrizei psuxiatrikis voitheias

Electric_Heroin says:
xax

Electric_Heroin says:
nai teleiomeni katastasi.

I say:
de gamietai? Exoume panta ton Eulampio..(pws leme we'll always have Paris"?)

Electric_Heroin says:
eulampios friend for life

I say:
Nomizw tha eprepe na metonomastei se Eufartios

Electric_Heroin says:

I say:
Apo to eu kai to fart. Opou fart energitiki fwni tou fartaw-fartw

I say:
xaxaxaxa to'xw kapsei re

Electric_Heroin says:
entelos omos.telikos adikoskorpizesai esy...

Electric_Heroin says:
you have the power you have the will..oups auto einai manowar

I say:
oxi pali gounina swvrakakia,oxi.,.,..hahaha

I say:
wx? Gia skepsou...

I say:
koita ligo tin eikona tou Eufartiou...kai skepsou to master of the wind

Electric_Heroin says:
teleiooooo concepttt

I say:
sto Wiiiiiiiinnnnd tha dimiourgritai to omorfo xrwmatisto klanidi kai tha anupswnetai o monokeros

Electric_Heroin says:

leo na to rikso tora pou to eipes.thelo na to ziso auto..

I say:

http://www.youtube.com/watch?v=nkv-XGD2cQQ

Electric_Heroin says:
a bravoooo autooo

I say:
...Fly away to a rainbow in the sky...

Eufartios: The Master of the Wind

Electric_Heroin says:
Obey.

I say:

paei to katestrepsa to kommati forever re

I say:
tha skeftomai gia panta klanidia twra

I say:
pwpw I always do this shit kai meta tipota pia den einai swfrwn kai sovaro

Electric_Heroin says:
xexexe elpizo na min isxyei auto k se olo to triumph of steel

Electric_Heroin says:
paei tora kollhse i retsinia

Electric_Heroin says:

Fly Awayyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy

Electric_Heroin says:
Eufartieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee

I say:

PRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR

to prrr akougetai mazi me to wiiiind

I say:or

Electric_Heroin says:
sinarpastika k ta 5:28

I say:
flyyyy away!-prrrr- to a rainbowww in the sky-prrr prr pr pr prrrr-..

Electric_Heroin says:
dn to eixa ksanazisei etsi

Electric_Heroin says:
xexe k tha goustara k visuals sto showww

I say:
asuzititi

Electric_Heroin says:
o eufartios na afinei piso oli tin palleta ton xromatonnn

I say:
psssss

I say:
ennoousa "prrrrr"

Electric_Heroin says:xax

Electric_Heroin says:
pyr eufartiou

I say:
wx, mporoume diladi na to xesoume ki allo??

I say:
nustaksa. all this farting vlepeis...Oi manowar ftaine

Electric_Heroin says:
mporoume na to traviksoume mexri to feggari

Electric_Heroin says:
nystakses e?

I say:
skepsou ippodunami gia na ftasei feggari e?

Electric_Heroin says:
me elioses na sai kala re alice

Electric_Heroin says:
666hps k ena fylaxto tis ekantopylianis sto kathreftaki..

Electric_Heroin says:

and driftt on eufartios way

EΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Επειδή το mail αυτό το καταδισκέδασα..

ΝΕΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΑΝΤΡΕΣ!

Απογευματινά μαθήματα. Έναρξη αυτόν τον μήνα!
Σημείωση: λόγω της πολυπλοκότητας και του επιπέδου δυσκολίας μαθημάτων, κάθε μάθημα θα δέχεται το πολύ οκτώ συμμετέχοντες.

Θέμα 1: Πώς να γεμίζετε παγοθήκες. Βήμα - βήμα με παρουσίαση slides.
Θέμα 2: Χαρτιά τουαλέτας: φυτρώνουν μόνα τους ή χρειάζονται αλλαγή; Συζήτηση στρογγυλής τραπέζης.
Θέμα 3: Διαφορές μεταξύ του καλαθιού για τα άπλυτα και του πατώματος. Φωτογραφίες και επεξηγηματικά γραφήματα.
Θέμα 4: Πιάτα και μαχαιροπήρουνα: μπορούν να σηκωθούν και να πετάξουν μόνα τους στον νεροχύτη; Παραδείγματα σε βίντεο.
Θέμα 5: Απώλεια ταυτότητας: όταν χάνεις το TVcontrol από το έτερό σου ήμισυ. Υποστηρικτική τηλεφωνική γραμμή και ψυχανάλυση.
Θέμα 6:Μαθαίνοντας πώς να βρίσκεις πράγματα, αρχίζοντας με το να ψάχνεις στο σωστό μέρος αντί να κάνεις το σπίτι άνω κάτω ενώ ουρλιάζεις. Ανοιχτή συζήτηση.
Θέμα 7: Υγεία: η αγορά λουλουδιών δεν είναι επώδυνη για την υγεία σας. Γραφικά και ηχητικά παραδείγματα.
Θέμα 8: Οι αληθινοί άντρες ζητάνε οδηγίες όταν χάνονται. Αληθινές μαρτυρίες.
Θέμα 9: Είναι γενετικά δυνατόν να κάτσεις αμίλητος ενώ αυτή παρκάρει; Προσομοίωση οδήγησης.
Θέμα 10: Μάθημα ζωής: οι βασικές διαφορές ανάμεσα στη μητέρα και τη σύζυγο. Συζήτηση μέσω διαδικτύου και αυτοσχεδιασμοί.
Θέμα 11: Πώς να γίνεις η ιδανική παρέα για τα ψώνια. :( Ασκήσεις χαλάρωσης, διαλογισμού και τεχνικές αναπνοής.
Θέμα 12:Πώς να πολεμήσεις την εγκεφαλική ατροφία: να θυμάσαι γενέθλια, επετείους, άλλες σημαντικές ημερομηνίες και να τηλεφωνείς όταν πρόκειται να αργήσεις.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ΝΕΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΓΥΝΑΙΚΕΣ!

Οι γυναίκες νομίζουν ότι ήδη τα ξέρουν όλα, αλλά ένα λεπτό... Μαθήματα είναι τώρα διαθέσιμα και για τις γυναίκες στα ακόλουθα θέματα:

1. Σιωπή, Το Τελικό Σύνορο: Εκεί που Καμία Γυναίκα Δεν Έχει Ξαναπάει
2.. Η ανεξερεύνητη Πλευρά των Τραπεζικών Συναλλαγών: Καταθέσεις
3. Πάρτυ: Χωρίς Καινούρια Ρούχα
4. Διαχείριση Ανδρών: Οι μικροκαυγάδες μπορούν να περιμένουν για μετά το τέλος του αγώνα.
5. Τουαλέτα Ι: Και οι άνδρες χρειάζονται χώρο στην τουαλέτα
6.. Τουαλέτα ΙΙ: Το ξυραφάκι του είναι δικό του
7. Επικοινωνία Ι: Δάκρυα - Το τελευταίο καταφύγιο, όχι το πρώτο
8. Επικοινωνία ΙΙ: Σκέψη πριν την ομιλία
9. Επικοινωνία ΙΙΙ: Πώς να παίρνεις αυτό που θέλεις χωρίς γκρίνια
10. Ασφαλής οδήγηση: Ένα προσόν που ΜΠΟΡΕΙΣ να αποκτήσεις
11. Τηλέφωνο: Πώς να το κλείσεις
12. Εισαγωγή στο παρκάρισμα
13. Παρκάρισμα για προχωρημένες: Με την όπισθεν
14. Μαγειρική Ι: Αγοράζω πατάτες, αυγά και λάδι
15. Μαγειρική ΙΙ: Πώς να μην επιβάλλεις τη δίαιτά σου στους άλλους ανθρώπους
16. Κοπλιμέντα: Να τα δέχεσαι με ευγένεια
17. Χορός: Γιατί στους άντρες δεν αρέσει
18. Κλασική Υπόδυση: Να φοράς παπούτσια που ήδη έχεις
19. Σκόνη στο σπίτι: Μια άκακη φυσική ουσία που μόνο οι γυναίκες προσέχουν
20. Ενοποίηση της μπουγάδας: Πώς να τα πλένεις όλα μαζί
21. Λάδι και Βενζίνη: Το αυτοκίνητό σου χρειάζεται και τα δύο

Brains, fresh brains

• Hobo περνάει τη παραλιακή με το σταυρό στο χέρι. Περίμενα οτι θα δώ και ταμπέλα "μετανοείτε, το 2012 είναι κοντά" αλλά τίποτα.

• Σταθμοί Φάληρο-Ταύρος-Μοσχάτο πάλι κλειστοί, λένε μέχρι τον Απρίλη. Εγώ πιστεύω μέχρι για πάντα. Γαμιέστε ρε.

• Το να ονειρευτείς οτι έχεις χολέρα και θα πεθάνεις σε λίγο, δεν είναι αστείο εντάξει?

• "Animal Farm"(Οργουελ). Παίζει να είναι ο,τι καλύτερο έχω διαβάσει τελευταία. Πρέπει να μπεί σαν ύλη στα σχολεία. Π ρ έ π ε ι όμως. Είναι μικρό, περιεκτικό,διαβάζεται για πλάκα και είναι ultimate ξυπνητήρι. Πραγματικά είμαι απαράδεκτη που δε το είχα διαβάσει χρόνια πριν.

• "Ακου Ανθρωπάκο"(Βίλχελμ Ραϊχ). ΜΗΝ το αγγίξεις προτού διαβάσεις το προηγούμενο βιβλιαράκι. Μετά ξεσκίσου ελεύθερα.

• Μυαλά του Μπάρμαν. Το πρώτο σφηνάκι που νιώθεις σαν να καταπίνεις όντως λίγο brain tissue. Μπλιάχ, ξέρω. Και έχει τόσο καλή γεύση που το "braaaaiiiinnnnssss.....fresh braaaiiiinnnnnssssss" στο "return of the living dead" βγάζει απόλυτο νόημα και αρχίζεις να γλυκοκοιτάς τα κεφάλια των διπλανών σου θαμώνων στο Alley(μαζί και του κολλητού σου που έχει γεννέθλια. Ιδίως του κολλητού σου που έχει γεννέθλια και είναι γλόμπος= εύκολη πρόσβαση) και αναρωτιέσαι πόσα μπορείς να καταφέρεις με ενα corkscrew, σχοινί κι ενα σφυρί.

• Τρύπια γλώσσα. Όλα πάνε φανταστικά. Μιλάς σαν φέφας, πονάς αναμενόμενα,πρήζεται ξεπρήζεται το πράμα και την παλεύεις μια χαρά με παγωμένα. Χαίρεσαι τόσο που δεν έχεις αμυγδαλές να φρικάρουν με τις γρανίτες χειμωνιάτικα. Καταπίνεις mesulid και μαστουρωμένος ζητάς ευγενικά από το σηκώτι σου να μη φύγει. Περνάει μια βδομάδα, αποκτάς πάλι το ρο, το λάμδα και το ταυ, είσαι ευτυχής και μετά αποφασίζει να πρηστεί κάτι απο γλώσσα, κάτι απο αδένα,κάτι από όλα τελος πάντων και πονάς σα πόρνη στο λαιμό. Ετεροχρονισμός? ΣΑΝΟΒΑΜΠΙΤΣ!!!

• Σας διώχνουν διακριτικά από τη σχολή, θεωρητικά γιατί ο συναγερμός που χτυπάει, χτυπάει γιατί έπεσε το ρεύμα. Σκάνε πυροσβέστες. Φωτιά-καπνός πουθενά.

Κάτω απο τη σχολή τράπεζα.
Εγω: Μαλάκα, λες να βάλαν καμια βόμβα?
Ιωσήφ: Χαχα, παίζει..
Χριστίνα: Στη σχολή? Οχι ρε αφού έπεσε το ρεύμα
Εγώ: Εσένα όποτε πέφτει το ρεύμα στο σπίτι σου, βαράει συναγερμός, σε διώχνουν και έρχονται πυροσβέστες?
Χριστίνα:.....(κοιτάει αγχωμένη το κτήριο και καταπίνει τη μπουκιά κρουασάν)
Εγώ: Ναι ρε, αμα το σκεφτείς, τώρα πρόσφατα δε βάλαν πάλι βόμβα σε τράπεζα?
Να η citibank, πίσω σου! Συνέχεια βάζουν..
Χριστίνα: Η CITIBANK ΒΑΖΕΙ ΒΟΜΒΕΣ ΣΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ??? ΓΙΑΤΙ?

Η ζωή είναι ωραία.

Night munchies

Χειροποίητο homemade ψωμί στο grill
Τυρί Philadelphia
Καπνιστός σολωμός Σκωτίας
και
φρεσκοτριμμένο πιπέρι

Αυτοί θα έπρεπει κανονικά να είναι οι στίχοι του Orgasmatron

Have you forgotten
All this beauty around you

All your worries
Could easily fade behind you

Who is pulling you back
With such strength?

I hear you calling
Your voice is bright
You hear me calling back

After fighting
You're always right
You're always right
And I tried

Glitter

Θα ήταν φανταστικά αν μισούσα τα Χριστούγεννα.
Θα ήταν υπέροχα βολικό αλλα η αλήθεια είναι οτι αν έλεγα οτι δε με εξιτάρει ακόμα και το γκλίτερ που κάθεται πάνω σου επειδή και μόνο κοίταξες την βιτρίνα με τα στολίδια και μετά περπατάς στο κέντρο και μοιάζεις με ηλίθιο.. Θα έλεγα ψέμματα, ναι.
Truth is, λατρεύω το να περπατάω στο κέντρο τίγκα στο γλίτερ που έχει ξεκολλήσει από τα στολισμένα δέντρα που άγγιξα κι ας μοιάζω με ηλίθιο. Νιώθω ξεχωριστό ηλίθιο. Και χαμογελάω όπως όταν ήμουν παιδί. Τόσο που φαίνονται ΟΛΑ τα δόντια μου και πονάει στο τέλος η μούρη μου από την τσίτα.
Ναι, το παραδέχομαι. Γίνομαι νιανιά.
Μπαίνω στο αλοπρόσαλο τριπάκι του να αγαπάω τους πάντες και να νιώθω αυτή τη πουτάνα την αίσθηση του καλού και ο κυνικός εαυτός μου μπαίνει στην άκρη μέχρι το Φλεβάρη, μέχρι να ξαναγίνουν όλα γκρί κι απαίσια και να έχω όλους τους λόγους του κόσμου να γκρινιάζω και να τσαντίζομαι.

Είμαι από τους ανθρώπους που βλέπεις στο δρόμο και θες να τους χτυπήσεις επειδή χτυπάνε παλαμάκια σε κάθε, μα ΚΑΘΕ στολισμένη βιτρίνα, που σκέφτονται βδομάδες πριν τα Χριστούγεννα τα μπισκότα που θα φτιάξουν, τα χρώματα που θα τους βάλουν και τους ανθρώπους στους οποίους θα τα δώσουν.
Είμαι από τους ανθρώπους που καυλώνουν στη θέα ζωγραφιστών χιονάνθρωπων και ταράνδων και "ho-ho-ho"σε καρω κόκκινες πυτζάμες, τι να κάνουμε.
Είμαι από τους ανθρώπους που κάθε χρόνο θα αφήσουν κουλουράκια κι ενα ποτήρι γάλα στον Santa και τα ξωτικά του, ευχόμενη κρυφά να υπήρχε..



Πήρα το λεωφορείο για το σουπερ-μάρκετ να προμηθευτώ τους τόνους αλεύρι,σοκολάτας και ζάχαρης που θα χρειαστούν τα κούκιζ μου. Έχωσα τις σακούλες στην υπερμεγέθη τσάντα μου και ξεκίνησα να πάρω πάλι το λεωφορείο. Στο δρόμο σταμάτησα στο φούρνο δίπλα στην παλιά μου δουλειά, να πάρω καφέ και να δω τις φάτσες των αγαπημένων μου ανθρώπων που με προμήθευαν με καφεϊνη και κοτόπιτα όταν δούλευα στο κολαστήριο δίπλα τους. Ένιωσα πιο Christmas-y από ποτέ όταν του Βασίλη πήγε να του πέσει η λαμαρίνα με τα φρεσκοψημένα αρτοτέτοια από την έκπληξη και τη βιασύνη του να έρθει να με αγκαλιάσει. Που είσαι ρε κορίτσι μου,μας έλειψες!..
Με διώξαν από το φούρνο με τον καφέ κερασμένο και την υπόσχεση να περνάω πιο συχνά. Με καμιά δεκαριά κιλά ψώνια(κυριολεκτούσα για το πόσο αλεύρι-ζάχαρη χρειάζομαι) εξτρα στον ώμο με την τσάντα να κοντεύει να φτάσει πάτωμα και τον καφέ μου στο χέρι, αποφάσισα να μην πάω τελικά σπίτι αλλά Jumbo. Μπάτζετ ανύπαρκο και πήγα να πάρω απλά κουτάκια για τα μπισκότα μου και κατέληξα να φεύγω με δυο μεγάλες σακούλες γεμάτες δωράκια και την τσέπη μου να με αποκαλεί "μαλακισμένη¨σε όλη τη διαδρομή προς τη στάση.

Εκεί δίπλα, υπήρχε ενα μικρό πετ σοπ με πουλιά που ακούγονται από την απέναντι πλευρά της Βαρης-Κορωπίου κι ας είναι τγκαρισμένη στα φορτηγά. Ακουσα γνώριμο ήχο. Μακάο!!Δεν κρατήθηκα διέσχισα τον δρόμο να τα δώ. Πρέπει να καθόμουν πολύ ώρα μιλώντας τους μέχρι να βγεί ο ιδιοκτήτης και να με ρωτήσει αν θέλω βοήθεια. Του είπα οχι και τα ξανακοίταξα αποκαλώντας τα "αγάπες μου". Ο ένας μιμήθηκε τη φωνή μου και είπε το ίδιο και μετά απλά το εκκωφαντικό κλασσικό τους ΚΡΑΑ.
Συνειδητοποίησα οτι η θέση αυτών των τεράστιων, γαμάτων παπαγάλων είναι στον Αμαζόνιο. Ελεύθερα. Και μου έσκασε πολύ άσχημα κοιτώντας τα μέσα στο κλουβί.. Φορτηγά τριγύρω,φασαρία, σκόνη και μακάο. Χωρίς να το καταλάβω έβαλα τα κλάμματα κι έφυγα γρήγορα με τον πετσοπά να με κοιτάει μάλλον απορημένος και με το δίκιο του..
Γαμώτο, σύνελθε είσαι σοβαρή? Πρώτη φορά βλέπεις πουλιά στο κλουβί? Η μήπως είναι η πρώτη φορά που σε ενοχλεί?
Στάθηκα στη στάση, ακούμπησα τις σακούλες κι έστριψα τσιγάρο
Είναι η πρώτη φορά που κατάφερα να πείσω τον εαυτό μου οτι νιώθω γαμώ, όλα είναι christmas-y, έχω πάρει δώρα που περιμένουν να τυλιχτούν, όλα είναι υπέροχα και συνεπώς είμαι πλήρης.
Αρχίδια είμαι. Αρχίδια με χρυσόσκονη.
Και πόσο φανταστικά θα ήταν, μαμά, αν βαριόμουν τα Χριστούγεννα όπως ο περισσότερος κόσμος.

"Ο καθένας το δρόμο του, δεν έχω λύση" .."ρε μαλάκα εμένα όμως μη με αποκλείεις, αδέρφια είμαστε" .."ναι ρε..θα τα λέμε".
Θα τα λέμε.

Τα Χριστούγεννα πάντα με κάναν να νιώθω μικρό παιδί. Μόνο που φέτος είμαι μόνο ενα μικρό παιδί με σκατά στο κεφάλι. Που φοβάται.

Υιοθέτησε. Μην Αγοράζεις.

Πόσο πιο απλά μπορεί να γίνει?
Προτρέπω και παροτρύνω ΟΛΟΥΣ όσους σκέφτονται να αγοράσουν σκύλο ή γάτα να υιοθετήσουν καλύτερα ενα αδεσποτάκι.
Δεν είναι μόνο τα καλύτερα φιλαράκια -ο πρώην αδέσποτος σκυλάκος που μας υιοθέτησε(ήρθε χτυπημένος κι αποφάσισε να μείνει) αποδείχτηκε ο καλύτερος φύλακας και χωρίς ίχνος εκπαίδευσης- θα έχουν και πραγματική αιώνια ευγνωμοσύνη.
Πόσους ανθρώπους ξέρουμε με την ίδια αίσθηση ευγνωμοσύνης κι αγάπης?

Το οτι είναι αδέσποτα δε σημαίνει οτι είναι κατώτερης φύσης ή το οτι είναι ημίαιμα τα περισσότερα δε σημαίνει οτι είναι κατώτερης ράτσας. Απεναντίας!
Το οτι είναι αδέσποτα δε σημαίνει οτι ήταν κακά σκυλιά που δημιουργούσαν προβλήματα ή οτι ΟΛΑ το σκάσαν. Σημαίνει απλά οτι οι ιδιοκτήτες τους τα βαρέθηκαν, δε θέλαν τη δέσμευση ή ακόμα χειρότερα δε φροντίσαν για τη στείρωσή τους με αποτέλεσμα το ενα να γίνει πολλά. Κι αυτά τα πολλά θα γίνουν ακόμα περισσότερα στο δρόμο. Και με το να αγοράζουμε από pet shop, απλά βοηθάμε ωστε να γίνεται πραγματικά μεγαλύτερο το πρόβλημα με τα αδέσποτα.
Πολύς κόσμος τα βλέπει και τα αποφεύγει, κάνοντας λες και είναι σιχαμερά τέρατα που θα τους φάνε τα παιδιά.
Στο δρόμο προσπαθούν να επιβιώσουν ανάμεσα στα πραγματικά τέρατα, τους αυτοκινητόδρομους, καιρικές συνθήκες, έλλειψη στέγης, τροφής και νερού, φροντίδας κι αγάπης.
Πλάσματα είναι που νιώθουν κι αυτά μοναξιά, φόβο και πόνο. Γιατί το αγνοούμε αυτό και επαναπαυόμαστε στο οτι "ελα μωρέ σκύλος είναι"?

Μην αγοράζετε λοιπόν. Υιοθετήστε.



Είχα την ατυχία να δουλέψω σε μεγάλη αλυσίδα pet shop και αν ήμουν 100% εναντίον της αγοράς πρίν από αυτό, τώρα είμαι 110%.
Τα κουτάβια που έρχονται, έρχονται σε φορτηγά από puppy mills χωρών όπως Ουγγαρία, Σλοβακία κ.α.
Το πολύ 2 μηνών, ταλαιπωρημένα και φοβισμένα καθώς τα απομάκρυναν από τις μητέρες τους και τα χώσαν σε κλουβάκια σε ενα βρωμερό φορτηγό να ταξιδέψουν μέχρι την Ελλάδα για να μπούν μετά πάλι σε εκθεσιακές κλούβες και στη βιτρίνα.
Πολλά είναι άρρωστα, πολλά έχουν τύφο.
Έτσι έρχονται κι έτσι πωλούνται.
Με "εγγύηση" 10 ημερών.

Το βιντεάκι αυτό θέλει κότσια. Δείτε το.

Νύχτα

και περπατάς..
Ηρεμα και τα πάντα γύρω ήσυχα, ο αυτοκινητόδρομος άδειος. Το κεφάλι σκυφτό. Μόνο σκέψεις, χάσιμο.
Σηκώνεις το κεφάλι.Κοιτάς πίσω σου καθώς περνάς το δρόμο και μετά μπροστά. Shit! Shit shit shit.
Αρχίζεις να περπατάς πιο γρήγορα, έχεις αρχίσει κι αγχώνεσαι. Ακόμα πιο γρήγορα ώσπου το βήμα σου γίνεται τρέξιμο, η ανάσα σου κοφτή και στο τέλος η καρδιά σου πάει να σπάσει. Το στήθος καίει,τα μηνίγγια πάλλονται, τρέχεις και ακούς μόνο το ρυθμικό ταπ ταπ ταπ των παπουτσιών σου στο τσιμέντο,λυγίζεις..χρειάζομαι οξυγόνο! Δεν έχω άλλη ανάσα μα πρέπει να τα καταφέρω...πρέπει να..λίγο ακόμα...
και τα καταφέρνεις!

Μόνο για να συνειδητοποιήσεις οτι τόσην ώρα κυνηγούσες λάθος λεωφορείο.

Wendi Aarons, ευχαριστούμε.

An Open Letter to James Thatcher, Brand Manager, Proctor and Gamble

Dear Mr. Thatcher,

I have been a loyal user of your Always maxi pads for over 20 years, and I appreciate many of their features. Why, without the LeakGuard Core™ or Dri-Weave™ absorbency, I’d probably never go horseback riding or salsa dancing, and I’d certainly steer clear of running up and down the beach in tight, white shorts. But my favorite feature has to be your revolutionary Flexi-Wings. Kudos on being the only company smart enough to realize how crucial it is that maxi pads be aerodynamic. I can’t tell you how safe and secure I feel each month knowing there’s a little F-16 in my pants.

Have you ever had a menstrual period, Mr. Thatcher? Ever suffered from “the curse”? I’m guessing you haven’t. Well, my “time of the month” is starting right now. As I type, I can already feel hormonal forces violently surging through my body. Just a few minutes from now, my body will adjust and I’ll be transformed into what my husband likes to call “an inbred hillbilly with knife skills.” Isn’t the human body amazing?

As brand manager in the feminine-hygiene division, you’ve no doubt seen quite a bit of research on what exactly happens during your customers’ monthly visits from Aunt Flo. Therefore, you must know about the bloating, puffiness, and cramping we endure, and about our intense mood swings, crying jags, and out-of-control behavior. You surely realize it’s a tough time for most women. In fact, only last week, my friend Jennifer fought the violent urge to shove her boyfriend’s testicles into a George Foreman Grill just because he told her he thought Grey’s Anatomy was written by drunken chimps. Crazy! The point is, sir, you of all people must realize that America is just crawling with homicidal maniacs in capri pants. Which brings me to the reason for my letter.

Last month, while in the throes of cramping so painful I wanted to reach inside my body and yank out my uterus, I opened an Always maxi pad, and there, printed on the adhesive backing, were these words: “Have a Happy Period.”

Are you fucking kidding me?

What I mean is, does any part of your tiny middle-manager brain really think happiness—actual smiling, laughing happiness—is possible during a menstrual period? Did anything mentioned above sound the least bit pleasurable? Well, did it, James? FYI, unless you’re some kind of sick S&M freak girl, there will never be anything “happy” about a day in which you have to jack yourself up on Motrin and Kahlúa and lock yourself in your house just so you don’t march down to the local Walgreens armed with a hunting rifle and a sketchy plan to end your life in a blaze of glory. For the love of God, pull your head out, man. If you just have to slap a moronic message on a maxi pad, wouldn’t it make more sense to say something that’s actually pertinent, like “Put Down the Hammer” or “Vehicular Manslaughter Is Wrong”? Or are you just picking on us?

Sir, please inform your accounting department that, effective immediately, there will be an $8 drop in monthly profits, for I have chosen to take my maxi-pad business elsewhere. And though I will certainly miss your Flexi-Wings, I will not for one minute miss your brand of condescending bullshit. And that’s a promise I will keep. Always.

Best,

Wendi Aarons Austin, TX

Έχω καταλήξει στο οτι η υστερεκτομή είναι μάλλον η ultimate στιγμή στη ζωή μιας γυναίκας. 'Εχω βρεί και την ιδανική τούρτα.

Θα την φτιάξω μόλις καταφέρω και ξεμπαλονιάσω. Σε στρογγυλή μορφή κάνω απλά bounce.

ouch!DAMNIT

Έχω

έναν πονοκέφαλο δυό μέτρα. Κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι εγώ το μέγεθος των κατα καιρών πόνων μου. Σε μέτρικές αποστάσεις, τι να κάνουμε.
Έχω επιτυχώς μπεί σε depress mode (οι depeche mode απο την άλλη δε μου αρέσουν. Ασχετο αυτό) και έκανα και το λάθος να πιω κι άλλο νες στις 9 το βράδυ.
Ναι, είμαι ηλίθια.

Παραδόξως όμως δεν έχω τσίτες. Μόνο πονοκέφαλο και μια ακατανίκητη επιθυμία, τάση κι ανάγκη να γκρινιάξω.

Δεν υπάρχει και άνθρωπος διαθέσιμος-δηλαδή ξύπνιος-εδώ να του σπάσω τα παπάρια.
Φιάσκο.
Νιώθω λίγο 1984. Λίγο σάπια και ταυτόχρονα με μυαλό πουρέ μετά από κάψιμο Γκεβαρίστικο, φτάνω στο συμπέρασμα οτι είναι αφύσικο να βαριέμαι ΤΟΣΟ αρνητικά. Υπάρχει και η θετική βαρεμάρα, αυτή που δε θες να κάνεις τίποτα επειδή είσαι completely happy παρκαρισμένος στον καναπέ/πατωμα/γρασίδι και αγναντεύεις το τίποτα με σιωπηλό ενθουσιασμό και γαλήνη. Μα οχι, εγώ ακούω το σκύλο να ροχαλίζει και σκέφτομαι οτι το μαλακισμένο πρέπει να είναι το πιο ευτυχισμένο πλάσμα στον κόσμο που μπορεί και κοιμάται γιατί δεν έχει πιεί τόνους καφέ σήμερα και δεν έχει πονοκέφαλο.
Και νεύρα.

Μή με ρωτήσει κανεις αν περιμένω περίοδο. Περιμένω.
Βδομάδες τώρα.

ΚΑΤΑΖΗΤΕΙΤΑΙ

ο-οι άρωστος-οι ψυχοπαθής δολοφόνος του αθώου κι ανυπεράσπιστου σκυλάκου που συντρόφευε καθημερινά τα νεαρά παιδιά που πήγαιναν στο γυμνάσιο-λύκειο της Βάρης από την περιοχή κοντά στο Μακ Ντολναντ,όπου κι έμενε τους 2 τελευταίους μήνες που είχε βρει καταφύγιο μαζι με άλλη μια σκυλίτσα πίσω απο ένα καταστημα της λεωφ.Βάρης.
Εκεί κοντά βρέθηκε κρεμασμένο με σύρμα στη μάντρα του εγκαταλλελημένου πλέον κτηρίου των Γκούντις που συνορεύει με το βουνό. Είχε στειρωθεί πρόσφατα απο το Δήμο και ήταν αγαπητός σε όλους καθώς ήταν πολύ ήμερος και καλόβολος.
Μια κυρία τηλεφώνησε στο Δημαρχείο το πρωί (30-10-09) και μεταβήκαμε στο σημείο με την υπεύθυνη δημοτική υπάλληλο για το προγραμμα προστασίας των αδεσπότων παιρνοντας μαζί μας πρώτες βοήθειες νομίζοντας οτι πρόκειται για τραυματισμένο σκυλί κι εκεί διαπιστώσαμε ότι ήταν νεκρό αφού είχε κρεμαστεί από το προηγούμενο βράδυ με σύρμα έχοντας κάνει γερή θηλιά που μόνο με τανάλια μπορέσαμε να κόψουμε!
Παρακαλούμε πολύ όποιος γνωρίζειή είδε ύποπτες κινήσεις το βράδυ στις 29-10-09 στον προαύλιο χώρο του πρώην Γκούντις να ενημερώσει το τοπικό αστυνομικό τμήμα ή το Δήμο ή το τηλ.6937145280.
Θα δοθεί γερή αμοιβή για αποτελεσματικές πληροφορίες.
Η Αποτρόπαια και πρωτοφανής αυτή πράξη μας συνθλίβει και μας ντροπιάζει όλους,θέλουμε τη σύλληψη και τιμωρία τους!
Δεν μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα τόσο επικίνδυνα άτομα.



Από την Λίζα

ΠΟΥΣΤΗ σκατάνθρωπε που να μη σώσεις ρε ποτέ να δείς άσπρη μέρα!

ΑΡΧΙΔΙ.

Όποιος το'χει και μπορεί, θα πάμε για αφισοκολλήσεις στη περιοχή.

Α, just for the record, τσέκ δίς my loves..

The Swine flu Revolution: Depopulation and Eugenics

For sure απο τα καλύτερα που έχω βρεί μέχρι στιγμής. Δείτε το. ΟΛΟ.
Ρίχτε και μια ματιά γενικά στο You Tube ή όπου του φωτίσει του καθενός, υπάρχουν αρκετά καλά κι αρκετά detailed vidz and reports out there.

ΛΑΤΡΕΥΩ

Όταν βρίσκω ηλίθια πράγματα στο νετ.

Και ακόμα περισσότερο λατρεύω το να ανακαλύπτω οτι οι εκάστοτε άνθρωποι τα έχουν πάρει στα σοβαρά και τα εννοούν(!)
Ηλίθιε κόσμε, ηλίθιε

"Supporting means also to sympathize for an individual, a group of individuals and/or a common cause. "
Sympathy is a social affinity in which one person stands with another person, closely understanding her or his feelings. Sympathy comes from the Latin sympatha, from Greek: συμπάθεια transliterated as sympatheia, from συν + πάσχω = συμπάσχω literally: to suffer together or "feeling with." It also can mean being affected by like feelings or emotions. Thus the essence of sympathy is that one has a strong concern for the other person, but does not share that person's feelings. Sympathy should not be confused with empathy (more than simply the recognition of another's suffering, empathy is actually sharing another's suffering, if only briefly).

Sympathy exists when the feelings or emotions of one person are deeply understood and even appreciated by another person. In common usage, sympathy is usually making known one's understanding of another's unhappiness or suffering, but it can also refer to being aware of other (positive) emotions as well. In a broader sense, it can refer to the sharing of political or ideological sentiments, such as in the phrase "a communist sympathizer".

The psychological state of sympathy is closely linked with that of compassion and empathy."

Okay, let's all get together and "support" the Misanthropic Attack and wear Anti-Human badges feeling as if we are one, with a common cause. Yeah that makes absolute sense!

Μισάνθρωποι του κόσμου, ας ενωθούμε, ας εναγκαλιστούμε κι ας μισήσουμε, πσσσςςςςς...

Κάηκα λέμε.

Αγαπητέ Καιρέ

Σταμάτα να γαμιέσαι έτσι ασύστολα.

ΣΤΑΜΑΤΑ ΕΙΠΑ!

Θέλω να βρώ τον υπεύθυνο γι' αυτό το πράμα, να τον χαστουκίσω με αγάπη.
Έχω πράματα να κάνω σήμερα. Εξω.
Και δεν ψήνομαι να βγώ από το σπίτι.
Θέλω:
Να μείνω με πυτζάμες και χνουδωτές παντόφλες που'ναι ζεστά και γούτσου
Να ξεσκιστώ στο τσαϊ σήμερα με Keep of Kalessin
Να φτιάξω κέκι(μωρή) και να το φάμε όλο με τον Bastard και τον Κώστα
Να δώ πάλι το Up
Να ζωγραφίσω
και να εμφανιστεί μαγικά το τζάκι στο δωμάτιό μου. Αναμμένο.

Τι θα κάνω τελικά:
Θα ντυθώ γρήγορα με όόλα τα ρούχα της ντουλάπας μου
Θα βγώ και θα παλέψω με το άγριο τ' αγέρι -εδώ ακούγεται μουσική απο Braveheart- και τη βροχή για να περπατήσω 20 λεπτά μέχρι τη στάση
Θα πάω στον Πειραιά και θα αποκτήσω instant κατάθλιψη
Θα ανουσιευτώ πλήρως και μετά θα γυρίσω κατα τα μεσάνυχτα πίσω στη Βούλα
με πνευμονία, 243 μορφές γρίπης, βρεγμένα παπούτσια και νεύρα.

Αγαπητέ καιρέ, τον παίρνεις.

To the caaaandy mount'n Τσώώωωρτσιιιιιιλλ! To the caaaandy mououuunnn'tnnn

"You have enemies? Good.
That means you have stood up for something good in your life"

-W. Churchill

Γκρίνιες κι αυταπάτες I

Ρίχνει καρέκλες από τον ουρανό κι εγώ εχω απλώσει.
Από το άλλο δωμάτιο, κάποια βλαμμένη στη τηλεόραση μιλάει για την εφίδρωση(ξέρεις τι μήνα έχουμε καλή μου?) και η Wicca έχει αράξει στη θήκη της κιθάρας και μου τη γεμίζει τρίχες. Παχιές λευκές και με έντονο το τεριτοριαλιστικό αίσθημα της αντίστασης-απλάδενφεύγουναπόπουθενά-.
Ο καφές μου έχει ήδη γίνει χλιαρός και μπλιάχ και ο Damien Rice δε λέει να ξεκολλήσει απ' το player και μου θυμίζει τις τρίχες της γάτας μου. Το σύμπαν είναι βαλτό αυτό το καιρό να μου γαμήσει τα νεύρα αλλά κρατιέμαι ακόμα και δε του γαμώ κι εγώ το σπιτάκι στο βρισίδι.. Γιατί είναι ύπουλος βρωμιάρης και πάντα μου το γυρνάει.
Μπλε - μωβ.
ΔΕΝ έχω όρεξη για άλλες πίπες, βαρέθηκα να μη βρίσκω δουλειά,
βαρέθηκα να τσαντίζομαι και να θυμώνω με την ανηψιά μου (ο ανηψιός την έκανε για Amsteradam να ζήσει ζωή χαρισάμενη) που δεν έχει καταλάβει ακόμα τη διαφορά που υπάρχει στο σαλόνι της και στο δωμάτιό μου. Έτσι πάει σ' αυτό το χιππόσπιτο, τα πάντα(μου) είναι όλων(τους) και είναι πραγματικά αστείο το να απαιτείς σεβασμό και την ησυχία σου ή το αδιαμφισβήτητο δικαίωμά σου, του να κυκλοφορείς με το βρακί στο κεφάλι αμα θέλεις μιας και μπουκάρουν ανα πάσα στιγμή κι από παντού. Και στη τελική αν δε πίνω εγώ στο δωμάτιό μου, δε θα έρχεσαι να πίνεις εσύ. Τέλος. Έχεις σπίτι και δωμάτιο δικό σου, το ίδιο και οι φίλοι σου. Κι αν δε γαμιέμαι εγώ στο δωμάτιό μου επειδή πάντα θα είσαι και δε μπορώ, δε θα γαμιέσαι ουτ' εσύ. Γαμήσου αλλού, γαμήσου παντού, έχεις τις ευλογίες μου.
Και σοβαρά, λυπάμαι το iguana και δε μπορώ να έχω 24/7 να παίζει Inveracity μπας και σε εκνευρίσω και πάρεις το hint. Γιατί απλά δε το παίρνεις. Μου τη σπάει που ΄φερεσαι τόσο μαλακισμένα γιατί σ' αγαπάω.
Και εγώ δε μπορώ να την κάνω ΣΗΜΕΡΑ από δώ, άνεργη γαρ και μου τη σπάω αφάνταστα γι' αυτό.
Μου τη σπάω που ψάχνω μεταφορείς για το πιάνο κι έχω γύρω στα 60 ευρώ στη τράπεζα και καταλήγω να γελάω.
Μου τη σπάω που νιώθω ρέμπελος και μου τη σπάνε οι υπόλοιποι γι όλους τους παραπάνω λόγους.
Μου τη σπάει που η σχολή είναι στου διαόλου το κώλο και μου τη σπάω που όταν έπρεπε δεν έστρωσα κώλο και τώρα ξεχνάμε την ιδέα της κτηνιατρικής και μένουμε με το μισό πτυχίο της διακοσμητικής (όου σόρι, ιντέριορ ντιζάϊνερ) και τρέχουμε κάθε μέρα στον Πειραιά για ενα γαμίδι ανουσιόχαρτο.
Μου τη σπάει η Ελλάδα που μπορείς να πάρεις μισό πτυχίο σε κάτι. Μα μισόόό?? Η δώστο μου σωστά ή μη μου το δίνεις καθόλου, αυτό τι να το κάνω ρε?
Μου τη σπάει γενικά η Ελλάδα και η νοοτροπία της.
Μου τη σπάει που αντιμετωπίζουν τους μαύρους σαν μπαμπούλες που θα τους φάνε τα μυαλά.
Μου τη σπάνε οι αγενείς άνθρωποι,
μου τη σπάει που έχουν γαμηθεί στον ηλεκτρικό και κλείνουν τις στάσεις κατα βούληση κι όποτε να' ναι.
Μου τη σπάνε οι γιαγιάδες που σε κοιτάνε πριν καν ανοίξουν οι πόρτες με το βλέμμα του "Σήκω να κάτσω!". Θα σηκωθώ γιατί θέλω να σου προσφέρω τη θέση μου, όχι γιατί πρέπει. Δεν υπάρχει πρέπει, υπάρχει σεβασμός και ευγένεια thank you very much.
Μου τη σπάει η μερίδα αντρών που είναι τούβλα με προσωπικότητα αμοιβάδας.
Μου τη σπάει η μερίδα γυναικών που το παίζουν μοιραίες.
Μου τη σπάει που όλοι αυτοί μαζεύονται στη σχολή μου.
Μου τη σπάει που δε τολμάς να χαμογελάσεις πια σε άγνωστο άνθρωπο.
Μου τη σπάει που χάνω απανωτά live συνέχεια και
μου τη σπάει που η κάμερά μου ψοφάει παρέα με το laptop που δεν επιδέχεται πλέον φορμάτ και του παίρνει ενα μήνα να εκτελέσει το οτιδήποτε. Σαν το κεφάλι μου κι αυτό, πόσο πιά?..
Μου τη σπάει που έχει σπάσει χορδή στο πιάνο (ναι, γίνεται) και που πρέπει να δώσεις γροθιά στο ντο για ν' ακουστεί και δε μπορώ να παίξω και ΔΕΝΕΙΜΑΙΚΑΛΑ οταν δε μπορω να παίξω.
Μου τη σπάει που μόλις αλλάχτηκαν χορδές στη κιθάρα ήρθε ο Mike και μου' σπασε τη μοναδική σάπια με το μελωδικό γκράν του και δεν έχω άλλες τώρα και βαριέμαι να τρέχω να πάρω καινούργιες -ή το ξεχνάω όποτε είμαι έξω.
Μου τη σπάει το ελαφρύ Αλτσχάϊμερ μου.
Μου τη σπάει που περιχαρής ανέλαβα το εξώφυλλο του Ιωσήφ και πιάνοντας πινέλο δε μου'ρχεται τίποτα. Κενό. Νάδα.
Μου τη σπάει που δε κάθομαι ν' ασχοληθώ κι απλά υπάρχω.
Μου τη σπάνε facebook και τα συναφή, παρ' αυτά ασχολούμαι και καίγομαι με τα ηλίθια παιχνίδια του.
Μου τη σπάει που στις μαύρες μου θέλω να κάθομαι με τις πυτζάμες και να τρώω.
Μου τη σπάει που οι μαύρες μου σκάνε συχνά.
Μου τη σπάει που θέλω μιάμιση ώρα για να πάω στον δικό μου.
Μου τη σπάει ακόμα η παλιά μου δουλειά και που η πρώην προϊσταμενη μου μεταφέρθηκε στο Πειραιά και βλέπω την άσχημη ξανθιά παρουσία της κάθε μέρα στο δρόμο προς τη σχολή για να μου θυμίζει πόσο θέλω να της βάλω βόμβα στη μήτρα.
Μου τη σπάει που αργώ να γίνω κακιά με τους ανθρώπους που το αξίζουν.
Μου τη σπάει που είμαι καλή μαζί τους όσο μου γαμούν το Δία.
Μου τη σπάει που κάποιος ασυνείδητος χτύπησε το γατί της απο πάνω και είναι στα όρια του παράλυτου με αποτέλεσμα να έχει προστεθεί ο άμοιρος στη "γατοσυλλογή" μου-μιας και η αποπάνω λείπει συνέχεια σε ταξίδι και τα φροντίζουμε εμείς- και μου τη σπάει που βλέπω εναν κάποτε γαμάτο χοντρό χνουδωτό γάτο τώρα κακομοιριασμένο και μισό να σέρνεται μες στο σπίτι και να παραπονιέται επειδή πονάει.
Μου τη σπάει να δίνω παυσίπονα στο ζωντανό και μου τη σπάει που θα ήθελα τα παυσίπονα αυτά να τα παίρνει το σκουπίδι που χτυπάει φιλικές γάτες, γιατί θα του εχω μελανιάσει τ' αρχίδια με το πράμα που σπας καρύδια.
Μου τη σπάει που μόλις σκέφτηκα μπαλέτο. Ασχετο.

Μου τη σπάει που δε μπορώ να κόψω το κάπνισμα μπας και μείνει κανα φράγκο στη τσέπη (μιλάμε γι' αφραγκιές ρεεεεεεε!) και μπας και οι φωνητικές μου χορδές αναστηθούν.
Μου τη σπάει που η μυωπία μου κάνει δρασκελιές προς τα πάνω συνέχεια και χαίρομαι τώρα με τους 5μισή μου.
Μου τη σπάει που πρέπει να διαβάζω από 2 και τρείς φορές την κάθε φράση του Ζαρατούστρα για να πιάσω 100% τι λέει και μου τη σπάω που είμαι τόσο αφηρημένη και καταλήγω απλά να βλέπω κινούμενα μαύρα γραμματάκια και στο μυαλό μου να παίζουν 19.083 διαφορετικές μαλακίες πέραν του Νίτσε.
Μου τη σπάει που τη σπάνε όλα και πάνω απ' όλα εγώ. Μιέχ.

Μου τη σπάς, Σύμπαν. Ναι, το'πα. Γαμιέσαι.

Επιλογές

Ανάμεσα σε Cannibal Holocaust που πάνω κάτω ξέρω το στόρι και Old Boy, που εχω μόνο ενα hint για το τι παίζει, διάλεξα προς αποφυγή νέων ψυχοαποτέτοιων, να δω το δεύτερο.

Απέτυχα.

Επίσης εχω μια δήλωση να κάνω: Κύριοι Ασιάτες, you're all a big bunch of sick fucks.

And you freak me out.







(usually jap films are great but that's beyond the point. You're still sick fucks)
γκνννννν....

Ράντομνες ιζ γιορ φρέντ

Ωδή στο ασανσέρ

Με αυτοκίνητο κινήσαν
καννιβαλαίοι επτά
ανηφορίσαν φορτωμένοι
στο τόπο του Βορρά

Και μύρισε μπουγάτσα
κι ας φάγαν τηγανιά
ουχί στο κεφάλι
μα στο οκτάμπαλο κοντά

Ασανσέρ για δυό
μπήκαν 4 (και μισό)
Να μή κολλήσει το έρμο?
Κλειστήκαμε γαμώ το χριστό

Εξω φλάς και τσούκου-τσούκου
φωτογραφίζονταν για τσόντα
2 μαμζέλ κι ο τοίχος
δεν βρίσκω κάτι που τελειώνει σε -όντα

Κι έτσι εκλήθησαν πυροσβέστες
στων Αθηναίων(πλην ενός) τη σωτηρία
εδάκρυσαν χαρούμενοι
στη νιούφαουντ ελευθερία

Τώρα σκάλες αμέτρητες
μέχρι τον όροφο 9
εκεί που ειν' η ταράτσα
και τα σοβατεπιά

Ανάλυση συνταγής για πίτσα
Απ' το μάγειρα με τη μοϊκάνα
σκάλα ατελείωτη και πνευμόνι απών
θα πεθάνω η ρουφιάνα

Εχχχχχχχχχχ,εχχχχχχ,εεχχχχχχχχχχχχχχχχχ...
(ήχοι σπαραγμού πνευμόνων κι έλλειψης οξυγόνου)
---------------------------------------

Το παραπάνω ποίημα το συνέθεσα σήμερα και είναι δώρο προς την ανθρωπότητα.
Πάντα χαρίζω απλόχερα τα τζίνιουσνεσ'ς μου -ενα τετοιο μυαλό σαν και το δικό μου,
δεν έχει το δικαίωμα να μη μοιράζεται την τέχνη του με τον πλανήτη.

Τη Δευτέρα έχω γεννέθλια, τι καλά.
Τι καλά που κλείνω μια εικοσαετία+7 (μαλάκα αυτοκτονώ)
Δεν έχω πάει ακόμα στην Ντίσνεϋλαντ και μέχρι να γίνει αυτό παρακαλώ να μη μου υπενθυμίζει κανείς το οτι μεγάλωσα. Νιώθω σοβαρά κενά στη ζωή μου, ας φτιάξω λοιπόν ενα καφέ.
(...4 λεπτά αργότερα...)
Πρέπει να κουρδίσω το πιάνο μου. Ονειρεύτηκα οτι μου το κούρδισε ο μπάτσος στον οποίο εξιστορούσα τι ονειρεύτηκα προκειμένου να βοηθήσω στη διαλεύκανση ενός εγκλήματος που έγινε οσο ήμουν στο λεωφορείο και κράταγα το μπάσο του bastard. Σοβαρά. Τελικά ναι, βλέπω τα πιο ψυχανώμαλα random όνειρα και συνήθως τα θυμάμαι. Νιώθω χαρισματική γι' αυτό. :p
Το Νοέμβρη είναι το fest στο Amsterdam και πρέπει να κάνω έρανο για να πάμε, ιδίως τώρα που παίζει σπίτι. Ακούω προσφορές!...Κανείς?..Thought so.
Δε πειράζει, θα πουλήσω τα νεφρά όλων σας και θα πάω και με τα λεφτά που θα έχω βγάλει θα πάω μετά και Μάντσεστερ στον Charlie, μετά Σκωτία που έχει κότατζ(όχι τσίζ) η Ellie,μετά Ιρλανδία κι αν δε πεθάνω από κύμματα ιρλανδικής ευτυχίας, μετά θα πάω και Βαρσοβία στη Πένυ και στην Αφρική και στο Παντού. Εχω απαιτήσεις ε?
Ναι.
Το ίδιο απεφάνθη κι ο τραπεζικός μου λογαριασμός κι άδειασε έτσι άδοξα.

Αλλά πήγα Σαλόνικα τριήμερο για live και έτσι ικανοποίησα για λίγο την αρρωστημένη μου ανάγκη για βόλτες εκτός Αθηνών. Ναι το ξέρω, έφυγα απο το γκρίζο να πάω στο άλλο γκρίζο αλλά το άλλο γκρίζο είν' αλλιώς. Προφέρεται αλλιώς, μυρίζει αλλιώς, έχει τρού μπουγάτσα. Στο άλλο γκρίζο μαγικά πράγματα συμβαίνουν όπως το να κλειστείς σε ενα ασανσέρ 2 ατόμων λόγω βάρους 4 και να σε βγάλουν οι πυροσβέστες. Κι όλο αυτό την ώρα που 3 μέτρα από την ασανσερίσια φυλακή σου γίνεται τσοντοφωτογράφηση (don't ask..)

Έχετε πάει πρόσφατα στα Τέμπη?

Εκεί ανακάλυψα τα υπερδέντρα

και την υπερκουφάλα
(πρέπει να ήταν πύλη απο τη fucked-up land στη wonderland, ακόμα το εξιχνιάζω)

Αν μου δίναν μια καλύβα εκεί θα έμενα και θα ζωγράφιζα απο το πρωί ως το βράδυ και θα επικοινωνούσα με τα ξωτικά και θα έφτιαχνα μόνο μανιταρόσουπες και τούρτες μέχρι να γίνω 800 κιλά και να σκάσω.

Πρέπει να πάω super market, να πάρω κανα υλικό για πιτσα.
Any odd recipes are welcome. :)

ΠιΕς: Οι AmenRa γαμούν άσχημα. Ασχημα όμως.

Σπλάτς!

Κακό τερατάκι που ζείς στο κεφάλι μου
δεν ήθελες να φύγεις κι έτσι σε πάτησα με τον αντίχειρά μου κι έκανες σπλάτς!

Ορίστε, τι κατάλαβες τώρα?

Explain this one, mr Freud

Πολλές σκάλες..Στριφογυριστές σε σκοτεινό διάδρομο, κλασσικό παλιάς πολυκατοικίας. Φτάσαμε στον τελευταίο όροφο, στο σπίτι του Γιάννη Α. . Εκείνος έλειπε.
Το μπάθρουμ ιδιαιτέρως μικροσκοπικό, μακρόστενο που για να τρέξει νερό απ' το τηλέφωνο του ντούζ στο τοίχο, έπρεπε να ανοίξεις τη βρύση του υπόλευκου νιπτήρα και το αντίθετο. Για να χρησιμοποιήσεις τη βρύση του νιπτήρα άνοιγες της ντουζιέρας. Όχι οτι δε μου έβγαζε νόημα, δε μπορώ να πω, αλλά βράχηκε όλη μου πλάτη καθώς το ανακάλυπτα.
Στ' αριστερά μου η πόρτα. Βγήκα. Στο σαλόνι υπήρχε ενα έπιπλο, δε ξέρω πως το λένε, μπουφέ? Ντουλάπα? Κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Ανοιχτό καφέ, ξύλινο με περίτεχνα πόδια. Έβλεπες πως ο καιρός του είχε προσδώσει ενα πιο σκούρο τόνο στις εσοχές. Ήταν όμορφο αν και κίτς. Το χάζευα για κάποιον ανεξήγητο λόγο αφού κανονικά καμία εντύπωση δε μου προκαλούν αυτά.

Δε θυμάμαι πως βρεθήκαμε με τον Γιάννη Κ. στο δωμάτιο. Πάντως οταν μπήκε ο Γιάννης Α. με την Ελένη, μας βρήκαν ο ένας πάνω στον άλλο.. Κι εδώ ακούστηκε απλά ενα.."λολ".
Ντυθήκαμε γρήγορα και σε λιγότερο από μερικά δευτερόλεπτα, στο μπαλκόνι του Γιάννη Α. γινόταν νυχτερινό garden party. Με τσάϊ, με σαντουϊτσάκια αγγουριού και μάφινς βατόμουρου, με όλα τα καλούδια της ετεροχρονισμένα απογευματινής Βρετανικότητας. (ναι, φυσικά και υπάρχει αυτή η λέξη, μόλις της έβγαλα).
Ο Γιάννης Α. και η Ελένη ήταν επίσημα ντυμένοι. Κοστούμι ο ένας, η άλλη ρεντ κάρπετ τουαλέτα κι εγώ γκέτες. Μ' αρέσει να είναι ζεστά τα πόδια μου, τι να πώ?
Η ώρα περνούσε και είχα την ακατανίκητη επιθυμία να ανοίξω το ντουλαπάκι του ξύλινου επίπλου στο σαλόνι και να μπώ μέσα. Περιέργως χωρούσα μια χαρά κι ας ήταν ενα 40x40 κουτί. Μπήκα μέσα, τράβηξα κι έκλεισα το πορτάκι. Ακολούθησα το δρόμο που με οδήγησε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Κατέβηκα στο bar. Αποφάσισα οτι θέλω να πιώ κάτι που να μήν είναι τσάϊ. Δίπλα μου καθόταν η Πένυ. Ρουφούσε απο ένα χρωματιστό καλαμάκι το ποτό της. "Γιατί δε παίρνεις στρώμπερι ντάκιρι? Θα σου βάλουν κι ομπρελίτσα" μου είπε.
Παρήγγειλα λοιπόν ένα. Πίσω μας είχε τηλεόραση, κάποιος έβλεπε αγώνα.
Της εξηγούσα πως βρέθηκα εκεί και μου είπε οτι με περίμενε τόση ώρα.
Σηκώθηκα γρήγορα, της είπα πρέπει να πάω στη παραλία. Βιάζομαι να προλάβω το Φεγγάρι προτού δύσει. Της έδωσα το ποτό μου κι αυτή το δέχτηκε με τεράστιο χαμόγελο.

Είχα τη θάλασσα στ' αριστερά μου και η άμμος είχε απίστευτη αίσθηση στα πόδια μου. Μπροστά μου καντίνες, περισσότερο ξύλινες και μεταλλικές κατασκευές θα έλεγα παρά ολοκληρωμένες καντίνες. Κόσμος πουθενά. Έφτασα σε μια με κόκκινους τοίχους μέσα κι έξω και ριγέ κοκκινοκίτρινη σκεπή. Αντί να πάω γύρω της, αποφάσισα να μπω απ' το παραθυράκι και να βγώ απ΄το παραθυράκι του απέναντι τοίχου. Ήταν ενα τετράγωνο πράγμα, ένα δωμάτιο με μια πόρτα και δυο αντικρυστά παραθυράκια-ορθογώνιες τρύπες κομμένες με κοπίδι. Ήταν ουσιαστικά σαν ενα μεγάλο κουτί με ψεύτικους, σχεδόν χαρτονένιους τοίχους και όταν προσγειώθηκα στο πάτωμα ακούστηκε ενα γκτούπ σαν το γδούπο που κάνουν οι κούφιες σκηνές θεάτρου. Πςς..Καλή φάση!
Κοίταξα γύρω μου για λίγο κι ας βιαζόμουν να φτάσω στον προορισμό μου. Άδειος ο χώρος τελείως εκτός από ενα γλαστράκι δίπλα στο παράθυρο εξόδου. Η πόρτα κλειστή και βαμμένη πράσινη απο μέσα.

Εμφανίστηκε πίσω μου ο ιδιοκτήτης απο το πουθενά και εμφανώς τσαντισμένος που μπήκα έτσι. Μου έβαλε τις φωνές. "Το κουκλοθέατρο,κορίτσι μου, είναι εύθραυστο!" μου είπε," Πώς μπαίνεις μέσα χωρίς να ρωτάς?". Του ζήτησα συγγνώμη και κίνησα να ανοίξω την πόρτα να φύγω. Μου έδειξε το παράθυρο και μου είπε οτι εκεί είναι η έξοδος, στην άλλη πλευρα.. Χαμογέλασε. Σκαρφάλωσα πάλι, στο νοτιοδυτικό παράθυρο και βγήκα. Συνέχισα να τρέχω και να ανεβαίνω πάνω στα κουκλοθέατρα/καντίνες που συναντούσα στο δρόμο μου στην ακτή. Δε ξέρω γιατί απλά δεν τις προσπερνούσα και προτιμούσα να σκαρφαλώνω και να πηδάω συνέχεια. Υποθέτω μου άρεσε να προσγειώνωμαι κάθε φορά στην άμμο. Στη σκεπή μιας απ' αυτές ήταν ένας άνθρωπος και ζωγράφιζε κι αυτός ρίγες με πουμαρό και μουστάρδα.

Ξανασυνάντησα παράθυρο σαν το προηγούμενο κι αποφάσισα να μπώ. Είχε μια ψηλή εξέδρα γύρω γύρω που θα με δυσκόλευε και πουθενά σκάλες να το φτάσω. Κοίταξα τα γυμνά πόδια μου, τα παπούτσια μου ήταν δεμένα απ' τα κορδόνια γύρω απ' τους αστραγαλους μου και κρέμονταν στο πλάϊ, τα'σερνα τόση ώρα. Έσκυψα, τα'δεσα καλύτερα ωστε να μη κάνουν φλαπ-φλούπ σε κάθε μου βήμα και γεμίζουν άμμο αλλά δε τα φόρεσα.
Ξανακοίταξα πάνω στο παραθυράκι. Πήρα δυο ανάσες και πήδηξα να φτάσω την εξέδρα. Μάταιο, ήταν πολύ ψηλά. Και τότε άκουσα νιαουρίσματα. Έσκυψα και είδα στις βάσεις που κρατούσαν την εξέδρα ενα λευκόγκριζο γατάκι, το γατάκι της Μαριλένας βασικά. Στεκόταν μπροστά απο ενα πολύ μικρό πορτάκι ντουλάπας σαν αυτό του επίπλου στο σπίτι του Γιάννη Α. Γύρισα το κλειδάκι που είχε στη κλειδαριά και το άνοιξα. Απο μέσα βγήκαν κι άλλες γάτες. Κι άλλες. Κι άλλες, δεκάδες γάτες η μία πίσω απ' την άλλη μέχρι που άδειασε. Κοίταξα μέσα. Θεοσκότεινο. Μπήκα πάλι μέσα. Ηταν ακόμα πιο μικρό αυτή τη φορά και με δυσκόλευε στο να χωρέσω. Με κάθε κίνηση που έκανα να προχωρήσω και να διπλωθώ, το γόνατό μου πίεζε το σαγόνι μου με αποτέλεσμα να δυσανασχετώ απίστευτα. Πως σκατά θα βγώ απο δω?? Γαμώτο!
Τελικά άνοιξα πάλι το πορτάκι της άλλης πλευρας και γέμισε φώς. Ήμουν πάλι στο ντουλαπάκι του μπουφέ στο σπίτι του Γιάννη Α. Κατάφερα να ξεδιπλώσω μόνο όταν έπεσα έξω. Όλοι ήταν ακόμα στο μπαλκόνι και πίναν τσάϊ, γελούσαν και τρώγαν κέϊκ και μάφινς βατόμουρο. Δε καταλάβαινα τι γίνεται, πως πάλι βρέθηκα εδώ? Άργησα, έχασα το Φεγγάρι?
Όταν τους ρώτησα δεν είχαν ιδέα για ποιό πραγμα μιλούσα. Σίγουρα με δουλεύουν. Σίγουρα το κάνουν επίτηδες που δεν έκατσα στο παρτι. Σίγουρα..τιτιτιτιιιιιτ! τιτιτιτιιιιιιτ!

Γαμώτο, ξυπνητήρι..

Alice's life according to a different Alice

Pick your Artist: Alice in Chains

Are you a male or female: Queen Of The Rodeo
Describe yourself: Social Parasite
How do you feel?: Confusion
Describe where you currently live: Down In A Hole
If you could go anywhere, where would you go?: Sludge Factory
Your favourite form of transportation: Whale & Wasp
Your best friend,-s is/are: Them Bones
You and your best friends are: Frogs
What's the weather like? Sunshine
Favourite time of day: A little Bitter
If your life was a TV show, what would it be called?: Angry Chair
What is life to you: Dirt
Your current relationship: Heaven Beside You
Your fear: We Die Young
What is the best advice you have to give? Get Born Again
Thought for the Day: Would?
How I would like to die: The Killer Is Me
My soul's present condition: Love, Hate, Love
My motto: I Stay Away

Απορίες.

Έχω μια.
Όπως γιατί ο Πειραιάς μυρίζει ποδαρίλα?
όχι λιμανίλα, ούτε σκουπιδίλα. Γνήσια, κακιά, ρούθλες ποδαρίλα.
Προσπαθώ να το εξιχνιάσω 2 μέρες τώρα και δε μπορώ.

Θρί λίτλ μπέρτζ

Δε μου αρέσει στ' αλήθεια η κοκα κόλα.
Παρ' αυτα λύσσαξα σήμερα να πιω και αν δεν έβρισκα μια μέσα στο δεκάλεπτο παράκρουσης κακά πράγματα θα συνέβαιναν.
Το πρωινό το πέρασα στο ΙΚΑ βασικά. Η 6η επίσκεψή μου εκεί,ούτε κι αυτή τη φορά είχε πλάκα, άλλωστε να ψάχνεις τα ένσημά σου σε 3 περιοχές της Αθήνας πόσο διασκεδαστικό μπορεί να είναι?
Την πρώτη φορά άντεξα γιατί ήμουν κλασμένη. Αλλά παρέδωσα απλή αίτηση γεμάτη μουτζούρες και ημερομηνία γέννησης 2009. Έτσι αποφάσισα να μη ξαναπιώ όταν έχω να συμπληρώσω πράγματα σημαντικά και εύκολα να ξεχάσεις όπως το όνομά σου και την ημερομηνία γέννησης σου.
Τη δεύτερη φορά έζησα την καλτίλα της ανοργασμικιάς δημόσιας υπαλλήλου που την ενοχλούν όλα.
Η τρίτη και τέταρτη φορά μου συστήσαν κι άλλους δυσκοίλιους υπάλληλους. Φυσικά όλοι έχουν την απαίτηση να καταλαβαίνεις τι σου ζητάνε(που συνήθως στο ζητάνε είτε με τα μάτια, είτε με άναρθρες κραυγές) όταν σου λένε να φέρεις ένα σδοφιθεριφθ αλλά δε σου λένε από που, ούτε τι είναι κι αν κάνεις το λάθος να τους δείξεις οτι δεν έχεις ιδέα για ποιό πράγμα μιλάνε..ωωωχ..μέγα σφάλμα φίλοι μου, ΠΟΤΕ μη δείξετε οτι δε ξέρετε ακριβώς τι χρειάζεται για μια διαδικασία στο ΙΚΑ, θα σας φάνε ζωντανούς.
Είναι λες και περιμένουν το θύμα τους κι όπως η γάτα με το αρούρι να ξεκινήσουν το παιχνίδι τους. Μέχρι το αρούρι(στη προκειμένη περίπτωση εμείς) ζαλισμένο και φρικαρισμένο να παραδώσει και όπλα και να πεί "ΤΕΛΕΙΩΝΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΒΓΑΛΕ ΜΕ ΑΠ' ΤΗ ΜΙΖΕΡΙΑ ΜΟΥ!! ...α,χρειάζομαι πρώτα μια αίτηση και πρωτόκολλο ε?"
Σκεφτείτε το, πόσο καλά μπορεί να περνάνε αυτοί οι άνθρωποι στις δουλειές αυτές? Δε θα σαλτάρουν? Θα σαλτάρουν. Ε, να μη βρούν οι έρμοι τρόπους να ξεσπάσουν?
Η τελευταία φορά στη Γλυφάδα έληξε κάπως έτσι.. :
Υπάλληλος ξανθιά, γύρω στα 50,στραβομουτσουνιασμένη : "Τα ένσημά σας είναι στο Κορωπί, εκεί να πάτε απο μένα τι θέλετε!"
Εγώ: "Ψάξτε σας παρακαλώ στον υπολογιστή, εγώ σ' αυτό το ΙΚΑ είμαι γραμμένη, αλλά η εδρα της εταιρίας είναι στο Κορωπί"
Υπάλληλος: "πφφφφφφφ!! Και τι σχέση έχει τότε το Κορωπίιιι???"
Εγώ: "Κι εγώ που να ξέρω?? Εσείς με στέλνετε απο δώ κι απο κει! Μάλλον έχει σχέση αλλά ΕΣΥ δεν έχεις χέσει πρόσφατα! Δυσκοίλια βλαμμένη!"..
Κι όλο αυτό απλά για να μου βάλουν μια ρημαδοσφραγίδα στη βεβαίωση εργοδότη με τα ένσημά μου.
Μεγάλο δράμα αυτά τα ένσημα κύριοι. Αφού δεν εδέησαν από την εταιρία να μου τα περάσουν έπρεπε να τους ζητήσΩ να μου τα στείλουν απο την Παιανία με μια βεβαίωση.
Και μου τα στείλαν. Τα μισά. Οταν πήρα λοιπόν το λογιστή τους και τους ρώτησα που είναι τα υπόλοιπα ένσημά μου, οέο? Του 2008 οέο? Έλαβα την απάντηση "α..τα ήθελες?"
ΕΣΥ ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΜΠΑΚΛΑΒΑ? ΝΑ ΜΗ ΤΑ ΘΕΛΩ?

Ο μόνος λόγος που δεν πήγα με γκαζάκια στο χέρι στο εν λόγω σπίρτο ήταν οτι έφευγα την επόμενη μέρα για Ιθάκη (εδώ ακούγεται μουσική κρουαζιερόπλοιου)

Σαν ξαναβγείς στο πηγαιμό για την Ιθάκη..

Ααα ήταν πολύ ωραία. Είχε περισσότερες σφήκες από πέρσι, φάγαμε μια βδομάδα ψάχνοντας υδραυλικό, τρώγαμε κονσέρβες, ξιφία και χταπόδι στη πέτρα, ψαρέψαμε στο λιμάνι 2 χρυσόψαρα κι ένα μαύρο βρακί (το σουτιέν αγνοείται) και τις τρείς πρώτες μέρες τις περάσαμε κλεισμένοι μέσα γιατί καήκαμε στο καράβι και είχαμε γίνει μπορντώ με ξεφλουδισμένες μάπες και 2 κιλά κρέμα στους ώμους ανα τακτά χρονικά διαστήματα.
Εγώ κατάφερα να κάνω και τα πόδια μου ριγέ γιατί αποφάσισα οτι πρέπει επιτέλους το εκρού του νεκρού που έχει εγκατασταθεί πάνω μου για χρώμα να το αντικαταστήσω με ένα, έστω ανθρώπινο δερματί βρε αδερφέ. Κι έτσι έκατσα στο μπαλκόνι κι ακούμπησα τα πόδια στα κάγκελα πίνοντας τον εξτραβαγκάντ φραπέ μου.
20 λεπτά αργότερα κι έχω κόκκινες ρίγες. Μπράβο Άλις.
Ήταν ωραία όμως, ανακάλυψα οτι ο λόκαλ ποιητής είναι και συγγενής μου και τα' σπασα. Πρέπει να θυμηθώ αργότερα να συνθέσω ενα ποίημα.

20, σχεδόν, μέρες πέρασαν στο Θιάκι και μετά πίσω. Με 31 λεπτά στο πορτοφόλι.
Καιιιιι συνέχεια με ΙΚΑ και ΟΑΕΔ.
Τζίζους..

Νομίζω (μη το ματιάσω παναγίτσα μου αν υπάρχεις) οτι σήμερα ο Γολγοθάς των ενσήμων έληξε αφού πήγα Κορωπί και Παιανία και αύριο ΟΑΕΔ.
Μη γυρίσει κανας εξυπνάκιας να μου πεί "μπράβο, ψήνεσαι" γιατί θα τον καρφώσω στο λαιμό με μπετόβεργα! Προτιμώ να πάω να ζήσω σαν ερημίτης, κάπου στο Θιάκι που έχει κι ολάκερο νετ καφέ με 2 ολόκληρους υπολογιστές μέσα, παρά να χρειαστεί να ξαναέρθω αντιμέτωπη με ο,τι έχει να κάνει με δημόσιες υπηρεσίες και τράπεζες.
ούγκ.



Τώρα θέλω πάλι κοκα κόλα

Ευχαριστώ, Κορνήλιε..

'Αμα δε το πείς, λέει, μέχρι το μεσημέρι δεν βγαίνει.

Είδα πραγματικά μαλακισμένο όνειρο και μου γάμησε όλη την ημέρα
καθώς το ακόμα πιο μαλακισμένο συναίσθημα που ένιωθα σε αυτό είπε να μου κάνει παρέα
και αφού ξύπνησα.
Αυτό σημαίνει δυο πράγματα.
Ή που πρέπει να μη δίνω βάση κι ας μου λέει κάτι οτι πρέπει να το κάνω γιατι το σύμπαν μου γαμιέται ασυστόλως και μου λέει told ya! κάθε φορά αγνοώ αυτό το πραματάκι που λέγεται ένστικτο.
Ή που πρέπει να μη ξανακοιμηθώ.

Ωραία

The Smiley Face Theory

"Μια φορά κι ενα καιρό ήταν ένας μονόκερος.
Τον λέγανε μονόκερο επειδή.. ήταν μονόκερος! Είχε ενα φίλο που τον λέγανε μονόκερο επειδή κι αυτός ήταν μονόκερος.
Μια φορά λοιπόν πήγανε στο Zara για να ψωνίσουνε ρούχα αλλά το Zara ήταν κλειστό κι έτσι πήγανε στην Ακρόπολη.
Στην Ακρόπολη συνάντησαν τη Στρουμφίτα που είχε πάει εκδρομή με το σχολείο.
Τη Στρουμφίτα γιατί ήταν στρούμφ και είχε και ενα ήτα.
Μετά πήραν τηλέφωνο τη Μουλάν αλλά είχε κανονίσει να πάει σε ενα πόλεμο στη Κίνα.
Οπότε στείλαν μήνυμα στη Ντόρι αλλά το ξέχασε. Και ούτως ή άλλως έψαχνε το Τζώρτζη που είχε πάει σε ένα πάρτυ που ήταν να κάνει η Ελένη αλλά επειδή πέρασε η ώρα, το ξέχασε.
Μετά το θυμήθηκε.

Τέλος"

Είπα σήμερα να αρχίσω επιτέλους να αδειάζω το δωμάτιό μου μπας και γίνει βιώσιμο και ανακάλυψα μεταξύ άλλων κι ενα διπλωμένο χαρτί στη βιβλιοθήκη που είχα κρατήσει από την εποχή του Νώε, τότε που ήμουν babysitter. Στο χαρτί, μια ζωγραφιά με μαρκαδόρους και το στόρι που διαβάσατε όπως ακριβώς μου την υπαγόρευσε η τότε 5χρονη Ελένη, ένα θεόγλυκο ξανθόπραμα που θές να ζουλήξεις μέχρι να κάνει "σκουίκ". Μια φορά είχε έρθει με μια ζωγραφιά που μόλις είχε κάνει, με δυο λουλούδια. Το ένα σκούρο μπλέ και μωβ και το άλλο φωτείνό και χρωματιστό. Εκείνη τη μέρα(εκείνη τη περίοδο μάλλον) είχα τις μαύρες μου. Ήρθε λοιπόν η μικρή και με στόμφο μου ανακοίνωσε "Το μπλέ λουλούδι είσαι εσύ όπως είσαι τώρα. Το άλλο είναι εσύ όπως θέλω να ξαναγίνεις".
Τι γαμάτο παιδάκι.

Μ' αρέσουν πολύ τελικά οι μονόκεροι. Με κάνουν να χαμογελάω ηλίθια. Όπως τώρα.