Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2009

Explain this one, mr Freud

Πολλές σκάλες..Στριφογυριστές σε σκοτεινό διάδρομο, κλασσικό παλιάς πολυκατοικίας. Φτάσαμε στον τελευταίο όροφο, στο σπίτι του Γιάννη Α. . Εκείνος έλειπε.
Το μπάθρουμ ιδιαιτέρως μικροσκοπικό, μακρόστενο που για να τρέξει νερό απ' το τηλέφωνο του ντούζ στο τοίχο, έπρεπε να ανοίξεις τη βρύση του υπόλευκου νιπτήρα και το αντίθετο. Για να χρησιμοποιήσεις τη βρύση του νιπτήρα άνοιγες της ντουζιέρας. Όχι οτι δε μου έβγαζε νόημα, δε μπορώ να πω, αλλά βράχηκε όλη μου πλάτη καθώς το ανακάλυπτα.
Στ' αριστερά μου η πόρτα. Βγήκα. Στο σαλόνι υπήρχε ενα έπιπλο, δε ξέρω πως το λένε, μπουφέ? Ντουλάπα? Κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Ανοιχτό καφέ, ξύλινο με περίτεχνα πόδια. Έβλεπες πως ο καιρός του είχε προσδώσει ενα πιο σκούρο τόνο στις εσοχές. Ήταν όμορφο αν και κίτς. Το χάζευα για κάποιον ανεξήγητο λόγο αφού κανονικά καμία εντύπωση δε μου προκαλούν αυτά.

Δε θυμάμαι πως βρεθήκαμε με τον Γιάννη Κ. στο δωμάτιο. Πάντως οταν μπήκε ο Γιάννης Α. με την Ελένη, μας βρήκαν ο ένας πάνω στον άλλο.. Κι εδώ ακούστηκε απλά ενα.."λολ".
Ντυθήκαμε γρήγορα και σε λιγότερο από μερικά δευτερόλεπτα, στο μπαλκόνι του Γιάννη Α. γινόταν νυχτερινό garden party. Με τσάϊ, με σαντουϊτσάκια αγγουριού και μάφινς βατόμουρου, με όλα τα καλούδια της ετεροχρονισμένα απογευματινής Βρετανικότητας. (ναι, φυσικά και υπάρχει αυτή η λέξη, μόλις της έβγαλα).
Ο Γιάννης Α. και η Ελένη ήταν επίσημα ντυμένοι. Κοστούμι ο ένας, η άλλη ρεντ κάρπετ τουαλέτα κι εγώ γκέτες. Μ' αρέσει να είναι ζεστά τα πόδια μου, τι να πώ?
Η ώρα περνούσε και είχα την ακατανίκητη επιθυμία να ανοίξω το ντουλαπάκι του ξύλινου επίπλου στο σαλόνι και να μπώ μέσα. Περιέργως χωρούσα μια χαρά κι ας ήταν ενα 40x40 κουτί. Μπήκα μέσα, τράβηξα κι έκλεισα το πορτάκι. Ακολούθησα το δρόμο που με οδήγησε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Κατέβηκα στο bar. Αποφάσισα οτι θέλω να πιώ κάτι που να μήν είναι τσάϊ. Δίπλα μου καθόταν η Πένυ. Ρουφούσε απο ένα χρωματιστό καλαμάκι το ποτό της. "Γιατί δε παίρνεις στρώμπερι ντάκιρι? Θα σου βάλουν κι ομπρελίτσα" μου είπε.
Παρήγγειλα λοιπόν ένα. Πίσω μας είχε τηλεόραση, κάποιος έβλεπε αγώνα.
Της εξηγούσα πως βρέθηκα εκεί και μου είπε οτι με περίμενε τόση ώρα.
Σηκώθηκα γρήγορα, της είπα πρέπει να πάω στη παραλία. Βιάζομαι να προλάβω το Φεγγάρι προτού δύσει. Της έδωσα το ποτό μου κι αυτή το δέχτηκε με τεράστιο χαμόγελο.

Είχα τη θάλασσα στ' αριστερά μου και η άμμος είχε απίστευτη αίσθηση στα πόδια μου. Μπροστά μου καντίνες, περισσότερο ξύλινες και μεταλλικές κατασκευές θα έλεγα παρά ολοκληρωμένες καντίνες. Κόσμος πουθενά. Έφτασα σε μια με κόκκινους τοίχους μέσα κι έξω και ριγέ κοκκινοκίτρινη σκεπή. Αντί να πάω γύρω της, αποφάσισα να μπω απ' το παραθυράκι και να βγώ απ΄το παραθυράκι του απέναντι τοίχου. Ήταν ενα τετράγωνο πράγμα, ένα δωμάτιο με μια πόρτα και δυο αντικρυστά παραθυράκια-ορθογώνιες τρύπες κομμένες με κοπίδι. Ήταν ουσιαστικά σαν ενα μεγάλο κουτί με ψεύτικους, σχεδόν χαρτονένιους τοίχους και όταν προσγειώθηκα στο πάτωμα ακούστηκε ενα γκτούπ σαν το γδούπο που κάνουν οι κούφιες σκηνές θεάτρου. Πςς..Καλή φάση!
Κοίταξα γύρω μου για λίγο κι ας βιαζόμουν να φτάσω στον προορισμό μου. Άδειος ο χώρος τελείως εκτός από ενα γλαστράκι δίπλα στο παράθυρο εξόδου. Η πόρτα κλειστή και βαμμένη πράσινη απο μέσα.

Εμφανίστηκε πίσω μου ο ιδιοκτήτης απο το πουθενά και εμφανώς τσαντισμένος που μπήκα έτσι. Μου έβαλε τις φωνές. "Το κουκλοθέατρο,κορίτσι μου, είναι εύθραυστο!" μου είπε," Πώς μπαίνεις μέσα χωρίς να ρωτάς?". Του ζήτησα συγγνώμη και κίνησα να ανοίξω την πόρτα να φύγω. Μου έδειξε το παράθυρο και μου είπε οτι εκεί είναι η έξοδος, στην άλλη πλευρα.. Χαμογέλασε. Σκαρφάλωσα πάλι, στο νοτιοδυτικό παράθυρο και βγήκα. Συνέχισα να τρέχω και να ανεβαίνω πάνω στα κουκλοθέατρα/καντίνες που συναντούσα στο δρόμο μου στην ακτή. Δε ξέρω γιατί απλά δεν τις προσπερνούσα και προτιμούσα να σκαρφαλώνω και να πηδάω συνέχεια. Υποθέτω μου άρεσε να προσγειώνωμαι κάθε φορά στην άμμο. Στη σκεπή μιας απ' αυτές ήταν ένας άνθρωπος και ζωγράφιζε κι αυτός ρίγες με πουμαρό και μουστάρδα.

Ξανασυνάντησα παράθυρο σαν το προηγούμενο κι αποφάσισα να μπώ. Είχε μια ψηλή εξέδρα γύρω γύρω που θα με δυσκόλευε και πουθενά σκάλες να το φτάσω. Κοίταξα τα γυμνά πόδια μου, τα παπούτσια μου ήταν δεμένα απ' τα κορδόνια γύρω απ' τους αστραγαλους μου και κρέμονταν στο πλάϊ, τα'σερνα τόση ώρα. Έσκυψα, τα'δεσα καλύτερα ωστε να μη κάνουν φλαπ-φλούπ σε κάθε μου βήμα και γεμίζουν άμμο αλλά δε τα φόρεσα.
Ξανακοίταξα πάνω στο παραθυράκι. Πήρα δυο ανάσες και πήδηξα να φτάσω την εξέδρα. Μάταιο, ήταν πολύ ψηλά. Και τότε άκουσα νιαουρίσματα. Έσκυψα και είδα στις βάσεις που κρατούσαν την εξέδρα ενα λευκόγκριζο γατάκι, το γατάκι της Μαριλένας βασικά. Στεκόταν μπροστά απο ενα πολύ μικρό πορτάκι ντουλάπας σαν αυτό του επίπλου στο σπίτι του Γιάννη Α. Γύρισα το κλειδάκι που είχε στη κλειδαριά και το άνοιξα. Απο μέσα βγήκαν κι άλλες γάτες. Κι άλλες. Κι άλλες, δεκάδες γάτες η μία πίσω απ' την άλλη μέχρι που άδειασε. Κοίταξα μέσα. Θεοσκότεινο. Μπήκα πάλι μέσα. Ηταν ακόμα πιο μικρό αυτή τη φορά και με δυσκόλευε στο να χωρέσω. Με κάθε κίνηση που έκανα να προχωρήσω και να διπλωθώ, το γόνατό μου πίεζε το σαγόνι μου με αποτέλεσμα να δυσανασχετώ απίστευτα. Πως σκατά θα βγώ απο δω?? Γαμώτο!
Τελικά άνοιξα πάλι το πορτάκι της άλλης πλευρας και γέμισε φώς. Ήμουν πάλι στο ντουλαπάκι του μπουφέ στο σπίτι του Γιάννη Α. Κατάφερα να ξεδιπλώσω μόνο όταν έπεσα έξω. Όλοι ήταν ακόμα στο μπαλκόνι και πίναν τσάϊ, γελούσαν και τρώγαν κέϊκ και μάφινς βατόμουρο. Δε καταλάβαινα τι γίνεται, πως πάλι βρέθηκα εδώ? Άργησα, έχασα το Φεγγάρι?
Όταν τους ρώτησα δεν είχαν ιδέα για ποιό πραγμα μιλούσα. Σίγουρα με δουλεύουν. Σίγουρα το κάνουν επίτηδες που δεν έκατσα στο παρτι. Σίγουρα..τιτιτιτιιιιιτ! τιτιτιτιιιιιιτ!

Γαμώτο, ξυπνητήρι..

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009

Alice's life according to a different Alice


Pick your Artist: Alice in Chains

Are you a male or female: Queen Of The Rodeo
Describe yourself: Social Parasite
How do you feel?: Confusion
Describe where you currently live: Down In A Hole
If you could go anywhere, where would you go?: Sludge Factory
Your favourite form of transportation: Whale & Wasp
Your best friend,-s is/are: Them Bones
You and your best friends are: Frogs
What's the weather like? Sunshine
Favourite time of day: A little Bitter
If your life was a TV show, what would it be called?: Angry Chair
What is life to you: Dirt
Your current relationship: Heaven Beside You
Your fear: We Die Young
What is the best advice you have to give? Get Born Again
Thought for the Day: Would?
How I would like to die: The Killer Is Me
My soul's present condition: Love, Hate, Love
My motto: I Stay Away

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2009

Απορίες.

Έχω μια.
Όπως γιατί ο Πειραιάς μυρίζει ποδαρίλα?
όχι λιμανίλα, ούτε σκουπιδίλα. Γνήσια, κακιά, ρούθλες ποδαρίλα.
Προσπαθώ να το εξιχνιάσω 2 μέρες τώρα και δε μπορώ.

Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2009

Θρί λίτλ μπέρτζ

Δε μου αρέσει στ' αλήθεια η κοκα κόλα.
Παρ' αυτα λύσσαξα σήμερα να πιω και αν δεν έβρισκα μια μέσα στο δεκάλεπτο παράκρουσης κακά πράγματα θα συνέβαιναν.
Το πρωινό το πέρασα στο ΙΚΑ βασικά. Η 6η επίσκεψή μου εκεί,ούτε κι αυτή τη φορά είχε πλάκα, άλλωστε να ψάχνεις τα ένσημά σου σε 3 περιοχές της Αθήνας πόσο διασκεδαστικό μπορεί να είναι?
Την πρώτη φορά άντεξα γιατί ήμουν κλασμένη. Αλλά παρέδωσα απλή αίτηση γεμάτη μουτζούρες και ημερομηνία γέννησης 2009. Έτσι αποφάσισα να μη ξαναπιώ όταν έχω να συμπληρώσω πράγματα σημαντικά και εύκολα να ξεχάσεις όπως το όνομά σου και την ημερομηνία γέννησης σου.
Τη δεύτερη φορά έζησα την καλτίλα της ανοργασμικιάς δημόσιας υπαλλήλου που την ενοχλούν όλα.
Η τρίτη και τέταρτη φορά μου συστήσαν κι άλλους δυσκοίλιους υπάλληλους. Φυσικά όλοι έχουν την απαίτηση να καταλαβαίνεις τι σου ζητάνε(που συνήθως στο ζητάνε είτε με τα μάτια, είτε με άναρθρες κραυγές) όταν σου λένε να φέρεις ένα σδοφιθεριφθ αλλά δε σου λένε από που, ούτε τι είναι κι αν κάνεις το λάθος να τους δείξεις οτι δεν έχεις ιδέα για ποιό πράγμα μιλάνε..ωωωχ..μέγα σφάλμα φίλοι μου, ΠΟΤΕ μη δείξετε οτι δε ξέρετε ακριβώς τι χρειάζεται για μια διαδικασία στο ΙΚΑ, θα σας φάνε ζωντανούς.
Είναι λες και περιμένουν το θύμα τους κι όπως η γάτα με το αρούρι να ξεκινήσουν το παιχνίδι τους. Μέχρι το αρούρι(στη προκειμένη περίπτωση εμείς) ζαλισμένο και φρικαρισμένο να παραδώσει και όπλα και να πεί "ΤΕΛΕΙΩΝΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΒΓΑΛΕ ΜΕ ΑΠ' ΤΗ ΜΙΖΕΡΙΑ ΜΟΥ!! ...α,χρειάζομαι πρώτα μια αίτηση και πρωτόκολλο ε?"
Σκεφτείτε το, πόσο καλά μπορεί να περνάνε αυτοί οι άνθρωποι στις δουλειές αυτές? Δε θα σαλτάρουν? Θα σαλτάρουν. Ε, να μη βρούν οι έρμοι τρόπους να ξεσπάσουν?
Η τελευταία φορά στη Γλυφάδα έληξε κάπως έτσι.. :
Υπάλληλος ξανθιά, γύρω στα 50,στραβομουτσουνιασμένη : "Τα ένσημά σας είναι στο Κορωπί, εκεί να πάτε απο μένα τι θέλετε!"
Εγώ: "Ψάξτε σας παρακαλώ στον υπολογιστή, εγώ σ' αυτό το ΙΚΑ είμαι γραμμένη, αλλά η εδρα της εταιρίας είναι στο Κορωπί"
Υπάλληλος: "πφφφφφφφ!! Και τι σχέση έχει τότε το Κορωπίιιι???"
Εγώ: "Κι εγώ που να ξέρω?? Εσείς με στέλνετε απο δώ κι απο κει! Μάλλον έχει σχέση αλλά ΕΣΥ δεν έχεις χέσει πρόσφατα! Δυσκοίλια βλαμμένη!"..
Κι όλο αυτό απλά για να μου βάλουν μια ρημαδοσφραγίδα στη βεβαίωση εργοδότη με τα ένσημά μου.
Μεγάλο δράμα αυτά τα ένσημα κύριοι. Αφού δεν εδέησαν από την εταιρία να μου τα περάσουν έπρεπε να τους ζητήσΩ να μου τα στείλουν απο την Παιανία με μια βεβαίωση.
Και μου τα στείλαν. Τα μισά. Οταν πήρα λοιπόν το λογιστή τους και τους ρώτησα που είναι τα υπόλοιπα ένσημά μου, οέο? Του 2008 οέο? Έλαβα την απάντηση "α..τα ήθελες?"
ΕΣΥ ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΜΠΑΚΛΑΒΑ? ΝΑ ΜΗ ΤΑ ΘΕΛΩ?

Ο μόνος λόγος που δεν πήγα με γκαζάκια στο χέρι στο εν λόγω σπίρτο ήταν οτι έφευγα την επόμενη μέρα για Ιθάκη (εδώ ακούγεται μουσική κρουαζιερόπλοιου)

Σαν ξαναβγείς στο πηγαιμό για την Ιθάκη..

Ααα ήταν πολύ ωραία. Είχε περισσότερες σφήκες από πέρσι, φάγαμε μια βδομάδα ψάχνοντας υδραυλικό, τρώγαμε κονσέρβες, ξιφία και χταπόδι στη πέτρα, ψαρέψαμε στο λιμάνι 2 χρυσόψαρα κι ένα μαύρο βρακί (το σουτιέν αγνοείται) και τις τρείς πρώτες μέρες τις περάσαμε κλεισμένοι μέσα γιατί καήκαμε στο καράβι και είχαμε γίνει μπορντώ με ξεφλουδισμένες μάπες και 2 κιλά κρέμα στους ώμους ανα τακτά χρονικά διαστήματα.
Εγώ κατάφερα να κάνω και τα πόδια μου ριγέ γιατί αποφάσισα οτι πρέπει επιτέλους το εκρού του νεκρού που έχει εγκατασταθεί πάνω μου για χρώμα να το αντικαταστήσω με ένα, έστω ανθρώπινο δερματί βρε αδερφέ. Κι έτσι έκατσα στο μπαλκόνι κι ακούμπησα τα πόδια στα κάγκελα πίνοντας τον εξτραβαγκάντ φραπέ μου.
20 λεπτά αργότερα κι έχω κόκκινες ρίγες. Μπράβο Άλις.
Ήταν ωραία όμως, ανακάλυψα οτι ο λόκαλ ποιητής είναι και συγγενής μου και τα' σπασα. Πρέπει να θυμηθώ αργότερα να συνθέσω ενα ποίημα.

20, σχεδόν, μέρες πέρασαν στο Θιάκι και μετά πίσω. Με 31 λεπτά στο πορτοφόλι.
Καιιιιι συνέχεια με ΙΚΑ και ΟΑΕΔ.
Τζίζους..

Νομίζω (μη το ματιάσω παναγίτσα μου αν υπάρχεις) οτι σήμερα ο Γολγοθάς των ενσήμων έληξε αφού πήγα Κορωπί και Παιανία και αύριο ΟΑΕΔ.
Μη γυρίσει κανας εξυπνάκιας να μου πεί "μπράβο, ψήνεσαι" γιατί θα τον καρφώσω στο λαιμό με μπετόβεργα! Προτιμώ να πάω να ζήσω σαν ερημίτης, κάπου στο Θιάκι που έχει κι ολάκερο νετ καφέ με 2 ολόκληρους υπολογιστές μέσα, παρά να χρειαστεί να ξαναέρθω αντιμέτωπη με ο,τι έχει να κάνει με δημόσιες υπηρεσίες και τράπεζες.
ούγκ.



Τώρα θέλω πάλι κοκα κόλα